Zasiłek dla bezrobotnych w Irlandii wzbudza emocje. Będą kary?

Ponad 6,3 tys. osób w Irlandii pobiera Jobseeker’s Allowance od co najmniej dziesięciu lat, a około 30 tys. korzysta z tego świadczenia już ponad pięć lat.

Nowe dane Departamentu ds. Ochrony Socjalnej pokazują skalę długotrwałego korzystania z Jobseeker’s Allowance w Irlandii. Dane wywołały debatę o kosztach systemu, skuteczności aktywizacji zawodowej i sytuacji osób długotrwale bezrobotnych.

Zasiłek dla bezrobotnych w Irlandii

Według informacji przekazanych partii Aontú, koszt świadczeń wypłaconych osobom pozostającym na zasiłku przez co najmniej dekadę wyniósł około 800 mln euro. W przypadku osób pobierających świadczenie przez ponad pięć lat łączny koszt oszacowano na około 1,9 mld euro.

Z danych wynika, iż 6 329 osób pobiera Jobseeker’s Allowance nieprzerwanie od dziesięciu lat lub dłużej. Jednocześnie około 30 tys. osób otrzymuje to świadczenie od ponad pięciu lat. W całym kraju liczba bezrobotnych wynosi w tej chwili około 145,1 tys. osób.

Ujawnione dane wywołały ostrą reakcję lidera partii Aontú, Peadara Tóibína. Polityk uważa, iż system pomocy społecznej nie powinien pozwalać na wieloletnie pozostawanie na świadczeniu bez wyraźnego postępu w kierunku zatrudnienia. Jego zdaniem Jobseeker’s Allowance powinno pełnić funkcję tymczasowego zabezpieczenia dla osób, które straciły pracę, a nie stałego źródła utrzymania przez wiele lat.

Osoby pobierające Jobseeker’s Allowance powinny współpracować z urzędami Intreo oraz realizować indywidualny plan powrotu na rynek pracy. Może on obejmować między innymi:

• regularne poszukiwanie zatrudnienia,
• udział w szkoleniach i kursach,
• podnoszenie kwalifikacji,
• spotkania z doradcami zawodowymi,
• rozpoczęcie edukacji,
• przyjmowanie odpowiednich ofert pracy

Aktywizacja zawodowa w Irlandii

Zdaniem lidera Aontú konieczne jest wzmocnienie systemu aktywizacji zawodowej. Państwo powinno skuteczniej pomagać osobom długotrwale bezrobotnym, ale jednocześnie egzekwować obowiązek podejmowania realnych działań prowadzących do zatrudnienia.

Peadar Tóibín opowiada się za stopniowym zmniejszaniem wysokości Jobseeker’s Allowance w przypadku osób, które przez dłuższy czas nie podejmują wysiłku, by znaleźć pracę.

Według tej propozycji system powinien rozróżniać osoby, które aktywnie szukają zatrudnienia i napotykają rzeczywiste bariery, od tych, które wielokrotnie odrzucają odpowiednie oferty lub nie współpracują z urzędami. Polityk uważa również, iż powtarzające się odmowy przyjęcia pracy powinny prowadzić do ograniczenia, a w skrajnych przypadkach choćby odebrania świadczenia.

Pomoc dla bezrobotnych w Irlandii

Inne stanowisko prezentuje organizacja charytatywna Saint Vincent de Paul. Jej przedstawiciele podkreślają, iż wieloletnie bezrobocie często nie wynika z braku chęci do pracy.

Część osób pozostających na świadczeniach przez wiele lat walczy z problemami, które znacznie utrudniają powrót na rynek zatrudnienia. Mogą to być między innymi:

• brak wykształcenia
• analfabetyzm lub bardzo niski poziom umiejętności
• problemy psychiczne
• uzależnienia
• trudna sytuacja mieszkaniowa
• doświadczenie przemocy lub pobytu w pieczy zastępczej
• konflikty z prawem
• niska samoocena i brak wiary w możliwość znalezienia pracy

Przedstawiciele organizacji zwracają uwagę, iż część długotrwale bezrobotnych znajduje się bardzo daleko od rynku pracy. Dla takich osób choćby przygotowanie dokumentów aplikacyjnych, kontakt z pracodawcą czy udział w rozmowie kwalifikacyjnej mogą być ogromnym wyzwaniem.

Saint Vincent de Paul podkreśla, iż wieloletnie pobieranie świadczeń zwykle oznacza również wieloletnie życie w ubóstwie. Osoby znajdujące się w takiej sytuacji nie zawsze świadomie wybierają pozostawanie poza rynkiem pracy.

Bez odpowiedniego wsparcia mogą utknąć w systemie, który zapewnia im podstawowe środki do życia, ale nie daje realnych narzędzi umożliwiających zmianę sytuacji. Dlatego organizacja apeluje, aby zamiast koncentrować się wyłącznie na karach, dokładniej analizować przyczyny długotrwałego bezrobocia.