Wiesław Ciężkowski (1958-2026)

Był kwintesencją samorządowca, cenionym pedagogiem, lubianym przez uczniów nauczycielem historii. W latach 1992-1998 kierował chorzowską Szkołą Podstawową nr 4 im. Marii Konopnickiej (później uczył jeszcze w Gimnazjum nr 1, w które przekształcono tę podstawówkę w wyniku reformy edukacji i w Gimnazjum nr 4 im. Wojska Polskiego w Chorzowie).

W roku 1994 po raz pierwszy uzyskał mandat chorzowskiego radnego. Przez lata był członkiem i przewodniczącym Komisji Edukacji RM. W grudniu 2010 złożył mandat w związku z objęciem funkcji Zastępcy Prezydenta Miasta, którą powierzył mu Andrzej Kotala. Po wyborach samorządowych w kwietniu 2024 wrócił w skład Rady Miasta. Niespełna miesiąc temu, 30 grudnia 2025 roku, poinformował o rezygnacji z mandatu z dniem 1 stycznia 2026, ze względów zdrowotnych.

W minionym trzydziestoleciu stał się jedną z najważniejszych i najbardziej zasłużonych postaci chorzowskiego samorządu. Jego domeną, jako Zastępcy Prezydenta Miasta, były sprawy społeczne, obejmujące także edukację i kulturę.

Trudno, w jednym krótkim, spontanicznym tekście, wymienić wszystkie jego niewątpliwe zasługi. Niech tę wyliczankę zastąpi próba krótkiej charakterystyki postaci. Wiesław Ciężkowski nigdy nie stał się urzędnikiem, który przystawałby do najgorszych wzorców tej profesji. Był człowiekiem misji, powołania i ogromnej pasji. Szacunek, którym darzyło go otoczenie, był odbiciem jego własnego podejścia do ludzi. Każdy podejmowany temat traktował indywidualnie, pochylając się nad nim z zainteresowaniem. Decyzji nie podejmował pochopnie i pod wpływem emocji. Potrafił dyskutować i słuchać, szanował opinię innych. Nie uważał, iż funkcja daje mu nieomylność i nie zamykał się w gabinecie.

Wszystko to cenne, a przy tym – wbrew pozorom – rzadkie cechy wśród przedstawicieli środowisk urzędniczych i samorządowych.

Odejście Wiesława Ciężkowskiego to dotkliwa strata dla miasta, a jej istota nie straci na znaczeniu z upływem czasu i bez względu na to, jak bardzo egzaltowanie zdaje się dziś brzmieć to zdanie.

Źródło: cmyk.media.pl