W świetle wydarzeń w Wenezueli budowa rurociągu nad Pacyfik to być albo nie być dla Alberty

Premier prowincji Alberta Danielle Smith poinformowała, iż ​​spotkała się z premierem Markiem Carneyem 9 stycznia, aby nakłonić go do przyspieszenia procesu zatwierdzania projektów budowy rurociągu naftowego z Alberty do wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej w świetle wydarzeń w Wenezueli.

Smith powiedział, iż Alberta złoży teraz propozycję budowy rurociągu do Biura Głównych Projektów w Ottawie wcześniej, niż wcześniej ogłoszono, i wezwał Carneya do przyspieszenia procesu zatwierdzania.

„Ostatnie wydarzenia w Wenezueli wyraźnie pokazują, jak ważne jest przyspieszenie zatwierdzenia budowy rurociągu o przepustowości miliona baryłek ropy dziennie do kanadyjskiego wybrzeża Pacyfiku, a także rozbudowy rurociągu Trans Mountain” – napisała w liście do Carneya 8 stycznia , dzień przed rozmową z nim, dodając, iż w Azji istnieje duże zapotrzebowanie na kanadyjską ropę.
Porozumienie o porozumieniu (MOU) z 27 listopada między Albertą a rządem federalnym proponuje budowę jednego lub kilku rurociągów naftowych z Alberty do wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej, jeżeli zgłosi się prywatny podmiot, a także zniesienie lub dostosowanie szeregu istniejących i proponowanych przepisów energetycznych z czasów Trudeau. W zamian Alberta zobowiązała się do zwiększenia podatku węglowego dla przemysłu, obniżenia emisji metanu oraz połączenia proponowanego rurociągu z rozbudowanym projektem wychwytywania dwutlenku węgla.

Zgodnie z porozumieniem Alberta przedstawi propozycję budowy rurociągu do Biura Głównych Projektów w Ottawie do 1 lipca w celu rozpatrzenia wniosku o zatwierdzenie za dwa lata, ale Smith twierdzi teraz, iż Alberta zamierza przedstawić propozycję „najpóźniej do czerwca”. Smith wezwał również Carneya do przyspieszenia zatwierdzenia rurociągu.

„Aby sprostać tym wyzwaniom, należy przyspieszyć procesy zatwierdzania projektów budowy narodu. W obecnym kontekście geopolitycznym terminy sięgające choćby dwóch lat są wciąż żałośnie długie i grożą postawieniem Kanady w niekorzystnej sytuacji”.

Smith dodała, iż konieczna jest „równowaga konkurencyjna” między poziomem podatku od emisji dwutlenku węgla a wprowadzeniem ropy na rynek, ponieważ „zbyt agresywny system ustalania cen emisji dwutlenku węgla” może sprawić, iż kanadyjska ropa stanie się niekonkurencyjna w stosunku do „Stanów Zjednoczonych, Bliskiego Wschodu, Rosji, a teraz przede wszystkim Wenezueli”.

List Smith do Carneya został wysłany po wypowiedzi prezydenta USA Donalda Trumpa, który stwierdził, iż amerykańskie firmy naftowe pomogą odbudować infrastrukturę Wenezueli, a amerykańskie rafinerie „natychmiast” rozpoczną rafinację i sprzedaż wenezuelskiej ropy.

„Stany Zjednoczone natychmiast rozpoczną rafinację i sprzedaż do 50 milionów baryłek wenezuelskiej ropy naftowej, co będzie kontynuowane w nieskończoność” – powiedział Trump 9 stycznia. „[Nasze] zdolności rafinacyjne w dużej mierze opierały się na wenezuelskiej ropie naftowej”.

Zarówno Wenezuela, jak i Kanada produkują podobną jakość ciężkiej ropy naftowej, która nadaje się do rafinacji w wielu amerykańskich rafineriach na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej. Carney stwierdził, iż kanadyjska ropa naftowa pozostanie konkurencyjna w eksporcie do Stanów Zjednoczonych i nie zostanie wyparta przez ropę wenezuelską. Z kolei lider Partii Konserwatywnej Pierre Poilievre napisał 6 stycznia list do Carneya, w którym stwierdził, iż potencjalny powrót wenezuelskiej ropy naftowej do wydobycia i jej rosnące ilości eksportowane do Stanów Zjednoczonych oznaczają, iż Kanada musi przyspieszyć proces zatwierdzania nowego rurociągu do wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej.
„Każda baryłka, którą Stany Zjednoczone pozyskują z Wenezueli, może oznaczać o jedną baryłkę mniej, którą te rafinerie będą musiały kupić z Kanady” – napisał Poilievre.

Smith powtórzyła słowa Poilievre w poście X, dodając, iż podczas spotkania z Carneyem wyraziła ona pogląd, iż „jakiekolwiek opóźnienie grozi utratą udziałów w rynku, inwestycji i podważeniem pozycji konkurencyjnej Kanady w gwałtownie zmieniającym się globalnym krajobrazie energetycznym”.

Szacuje się, iż w większości niewykorzystane zasoby ropy naftowej w Wenezueli wynoszą 303 miliardy baryłek, natomiast Smith zauważyła, iż Alberta posiada rezerwy ropy naftowej wynoszące 167 miliardów baryłek, których wartość rynkowa przekracza w tej chwili 9 bilionów dolarów.

Kanada produkuje około 5 milionów baryłek ropy naftowej dziennie (bpd) i eksportuje około 4,2 miliona bpd do Stanów Zjednoczonych. jeżeli Wenezuela eksportuje 50 milionów baryłek rocznie, daje to około 137 000 bpd, czyli około 30 razy mniej niż Stany Zjednoczone kupują od Kanady.

Niegdyś kwitnący przemysł naftowy Wenezueli popadł w ruinę, a produkcja spadła po dojściu do władzy Hugo Cháveza w 1999 roku i rozszerzeniu kontroli państwa nad sektorem naftowo-gazowym kraju. Sankcje i korupcja doprowadziły do ​​dalszego spadku produkcji ropy naftowej pod rządami Nicolása Maduro, który przejął władzę po śmierci Cháveza w 2013 roku.