1 godzina temu
Historia Eugena Naumanna jest nierozerwalnie związana z XIX-wiecznym rozwojem Poznania. To za jego rządów miasto zyskiwało kolejne połączenia kolejowe, rozbudowywało infrastrukturę komunalną i powiększało swoją sieć szkół. Był przy tym postacią nietypową na tle ówczesnej administracji pruskiej, ponieważ deklarował liberalne poglądy i opowiadał się za równymi prawami Polaków, Niemców oraz Żydów.
Naumann objął stanowisko nadburmistrza 5 kwietnia 1835 roku, zastępując zmarłego Karla Behma. Miał już wówczas doświadczenie samorządowe zdobyte jako radny miejski i syndyk. Był prawnikiem, a część swojej edukacji odebrał w poznańskim Gimnazjum św. Marii Magdaleny.
Miastem zarządzał nieprzerwanie do 25 kwietnia 1871 roku. W ciągu tych 36 lat Poznań przeszedł znaczące przemiany gospodarcze i infrastrukturalne, stopniowo stając się ważniejszym ośrodkiem komunikacyjnym i administracyjnym.
Jedną z najbardziej widocznych zmian był rozwój kolei. W 1848 roku uruchomiono połączenie ze Szczecinem, osiem lat później z Wrocławiem, a w 1870 roku również z Berlinem. Nowe linie ułatwiały podróżowanie, handel i przewóz towarów, otwierając przed miastem kolejne możliwości gospodarcze.
Równolegle inwestowano w infrastrukturę niezbędną do codziennego funkcjonowania mieszkańców. W 1854 roku powstał szpital miejski, w 1856 roku rozpoczęła działalność gazownia, natomiast w latach 1864–1866 przeprowadzono gruntowną modernizację wodociągów.
Naumann wspierał również rozwój edukacji. Za jego kadencji przybywało placówek szkolnych, choć nie wszystkie ambitne plany udało się zrealizować. Jednym z niezrealizowanych przedsięwzięć pozostało utworzenie w Poznaniu uniwersytetu, o którego powstanie zabiegał ówczesny nadburmistrz.
Skala przemian widoczna była także w liczbie mieszkańców. W 1834 roku Poznań zamieszkiwało około 35,5 tysiąca osób, natomiast w 1871 roku było ich już 56,4 tysiąca. Oznacza to wzrost o niemal 21 tysięcy mieszkańców w okresie obejmującym jego wieloletnie rządy.
Szczególnie interesującym elementem działalności Naumanna pozostają jego relacje z polskimi mieszkańcami miasta. Choć reprezentował administrację państwa zaborczego, nie ograniczał swojej współpracy wyłącznie do niemieckiego środowiska.
Dobrze znał język polski i utrzymywał kontakty z wybitnymi przedstawicielami poznańskiej społeczności. Współpracował między innymi z Karolem Marcinkowskim przy przedsięwzięciach pomocowych dla ubogich, z Edwardem Raczyńskim w sprawach dotyczących wodociągów oraz z Hipolitem Cegielskim w obszarze szkolnictwa.
Jego poglądy znalazły odzwierciedlenie również w działalności politycznej. Podczas Wiosny Ludów w 1848 roku uczestniczył w pracach komisji zajmującej się przyszłością Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Opowiadał się za rozwiązaniami uwzględniającymi interesy zarówno polskiej, jak i niemieckiej ludności, sprzeciwiając się administracyjnemu podziałowi prowincji.
Wspierał też równouprawnienie uczniów obu narodowości w nowo utworzonej szkole realnej. Jednocześnie angażował się w politykę na szczeblu państwowym, zasiadając w parlamencie pruskim w latach 1847, 1849 oraz 1859–1861.
Kiedy w 1871 roku zakończył urzędowanie, stanowisko objął Hermann Kohleis, reprezentujący już znacznie odmienny kierunek polityczny. Jego działalność wpisywała się w politykę kanclerza Ottona von Bismarcka, wymierzoną w narodowe i polityczne aspiracje Polaków.
Eugen Naumann pozostał w Poznaniu również po odejściu z urzędu. Zmarł 4 lutego 1880 roku w wieku 77 lat.
Ponad półtora wieku po zakończeniu jego kadencji do poznańskiego magistratu przybył potomek dawnego nadburmistrza. Eberhard Naumann, znany także jako Ebi Naumann, urodził się w 1949 roku w niemieckiej Kilonii.
Podobnie jak jego przodek zdobył wykształcenie prawnicze, jednak swoją działalność zawodową związał przede wszystkim z literaturą i tłumaczeniami. Specjalizuje się między innymi w twórczości dla dzieci. Na język niemiecki przełożył kilka klasycznych książek Roalda Dahla, a w 2009 roku był również autorem scenariusza jednego z odcinków serialu animowanego „Chloe’s Closet”.
