Jak ci nie pasuje Ameryka, to wracaj do Polski

Przeczytałem post pewnej pani, która napisała po prostu, iż Ameryka nie jest taka zła, jak dziś wielu próbuje ją przedstawiać. Że dała jej szansę, bezpieczeństwo, możliwości i szczęście. I wiecie co? Rozumiem ją doskonale.

Ja też nie mam potrzeby codziennie pluć na kraj, w którym mieszkam, pracuję i buduję swoje życie. A jednak czasem odnoszę wrażenie, iż dla części Polonii narzekanie stało się sportem narodowym. Winny jest prezydent. Winny jest gubernator. Winne są podatki, ceny, system, pracodawca, sąsiad i pogoda. Zawsze ktoś. Byle nie ja.
Trump? Zły. Pritzker? Zły. Demokraci? Źli. Republikanie? Źli. Ameryka? Beznadziejna. Tylko pojawia się jedno proste pytanie: skoro tu jest aż tak źle, to dlaczego wciąż tu jesteście? Nikt nie obiecywał, iż po przylocie do Stanów na lotnisku będzie czekał milion dolarów, dom z basenem i kluczyki do nowego samochodu. Ameryka nigdy nie była automatem do spełniania marzeń. Daje możliwości, ale nie gwarantuje sukcesu. A to ogromna różnica.

Można krytykować władzę. Można nie lubić prezydenta, gubernatora czy burmistrza. Na tym między innymi polega demokracja. Ale czym innym jest krytyka, a czym innym codzienne przekonywanie wszystkich, iż kraj, w którym dobrowolnie żyjemy od lat, jest źródłem wszystkich naszych osobistych niepowodzeń.
Nie masz milionów na koncie? Być może nie jest to wina Waszyngtonu ani Springfield. Nie wszystko w życiu układa się tak, jak chcemy. Czasem brakuje szczęścia, czasem podejmujemy złe decyzje, czasem po prostu życie daje nam w kość. Ale łatwiej znaleźć polityka, którego można obwinić, niż spojrzeć uczciwie na własne wybory.
Tysiące Polaków przyjechały do Stanów z jedną walizką. Pracowali ciężko, zakładali firmy, kupowali domy, wychowywali dzieci i budowali swoje miejsce od zera. Nie dlatego, iż Ameryka wszystko im dała. Dlatego, iż wykorzystali możliwości, które tutaj znaleźli. Czy USA są idealne? Oczywiście, iż nie. Polska też nie jest. Żaden kraj nie jest. Ale jeżeli mieszkasz tutaj dwadzieścia czy trzydzieści lat, korzystasz z tego rynku pracy, prowadzisz biznes, wychowujesz dzieci, budujesz dom i jednocześnie każdego dnia opowiadasz, jak straszna jest Ameryka, może problem nie leży wyłącznie w Ameryce. Można wymagać od kraju więcej. Można protestować. Można głosować inaczej. Można krytykować polityków bez względu na nazwisko czy partię. Ale warto też czasem przestać narzekać i przypomnieć sobie, dlaczego kiedyś zdecydowaliśmy się tutaj przyjechać.

I może jeszcze jedno: wyjdźcie czasem z własnego basementu, z własnego podwórka i z własnej bańki. Zobaczcie coś więcej niż drogę z domu do pracy i z pracy do sklepu. Ameryka to nie tylko podatki, rachunki i polityczne awantury na Facebooku. To tysiące mil dróg, niesamowite miasta, parki narodowe, oceany, góry, pustynie, małe miasteczka i miejsca, których nie zobaczycie nigdzie indziej. Podróżujcie. Zwiedzajcie. Poznawajcie ludzi. Jedźcie gdzieś bez powodu. Zobaczcie zachód słońca nad Pacyfikiem, jesień w Wisconsin, góry w Kolorado albo małe miasteczko, o którym nigdy wcześniej nie słyszeliście. Bo może wtedy okaże się, iż życie nie jest aż tak beznadziejne, jak wygląda zza ekranu telefonu.
Krytykować jest łatwo. Działać – znacznie trudniej. Łatwo napisać kolejny pełen złości komentarz, wskazać winnego i wyliczyć, co w tym kraju jest nie tak. Trudniej zakasać rękawy, coś zmienić, nauczyć się czegoś nowego, spróbować po raz kolejny, pomóc komuś albo po prostu wziąć odpowiedzialność za własne życie. Narzekanie daje chwilową ulgę. Działanie wymaga wysiłku. I może właśnie dlatego tak wielu wybiera to pierwsze.

Mniej narzekania. Więcej życia. A jeżeli naprawdę uważasz, iż wszystko tutaj jest nie do zniesienia, zawsze istnieje jeszcze jedno rozwiązanie. Polska przez cały czas jest na mapie… pakuj walizę i spadaj! Daj żyć innym, którzy doceniają to, jakie perspektywy stworzyła im Ameryka! Jedź i marudź gdzie indziej! Szerokiej drogi – już czas!

Antoni B.