Z OSTATNIEJ CHWILI! Tusk jeszcze nie upadł. Facebookowi patrioci są oburzeni

opowiecie.info 1 godzina temu

Polska polityka znalazła się w dramatycznym położeniu. Donald Tusk powinien już dawno upaść, rząd powinien przestać istnieć, Sejm powinien zostać rozwiązany, a Trybunał Konstytucyjny powinien triumfalnie odzyskać suwerenność. Niestety, rzeczywistość po raz kolejny nie nadąża za Facebookiem. Na szczęście są jeszcze dzielni obrońcy ojczyzny, którzy codziennie, a czasem co piętnaście minut, ogłaszają ostateczny koniec obecnej władzy.

Wystarczy otworzyć Facebooka. Najlepiej przed śniadaniem, żeby człowiek od razu wiedział, iż żyje w państwie znajdującym się w stanie permanentnego przewrotu.

Z OSTATNIEJ CHWILI! Mentzen postawił Sejm na nogi!

Z OSTATNIEJ CHWILI! Nawrocki wydał rozkaz!

Z OSTATNIEJ CHWILI! Tusk straci władzę!

Z OSTATNIEJ CHWILI! Święczkowski wykonał nagły zwrot akcji!

I tak od rana do wieczora. Polska upada, Tusk upada, rząd upada, konstytucja upada. Tylko Facebook jakoś trzyma się mocno. Bohaterowie bez nazwisk, redakcji i odpowiedzialności.Najbardziej fascynujący jest jednak autor tego całodobowego widowiska. A adekwatnie jego brak.

Silent Reveal. The Big Report. Mocne Słowa. Nasza Opowieść. Nowa Odsłona. Zielony Świat.

Nazwy brzmią jak tytuły poważnych przedsięwzięć medialnych. Za nimi nie widać jednak redakcji, dziennikarzy, odpowiedzialności za słowo ani choćby człowieka, któremu można zadać najprostsze pytanie: skąd pan to wie? Jest za to zdjęcie Tuska, najlepiej z miną człowieka, który właśnie dowiedział się, iż jutro zostanie aresztowany przez własną lodówkę. Jest Nawrocki, koniecznie stanowczy. Jest Mentzen z podniesionym palcem. Jest Święczkowski, który znowu coś komuś pokazał. Są strzałki, czerwone kółka, wykrzykniki i napisy tak wielkie, iż można je przeczytać z sąsiedniego województwa.

Nie ma tylko informacji, co adekwatnie się wydarzyło. Ale kto by się przejmował takimi drobiazgami?

Jeden z internetowych geniuszy oznajmia, iż prezydent nie podpisze budżetu, Trybunał Konstytucyjny uzna ustawę za niekonstytucyjną, a następnie głowa państwa skorzysta z artykułu 225 konstytucji i skróci kadencję Sejmu. Piękne. Prawie gotowy scenariusz politycznego thrillera. Jest tylko pewien problem. Artykuł 225 nie daje prezydentowi prawa do rozwiązania Sejmu dlatego, iż nie podoba mu się budżet. Przewiduje możliwość skrócenia kadencji, o ile w ciągu czterech miesięcy od przedłożenia projektu ustawy budżetowej Sejm nie przedstawi jej prezydentowi do podpisu. Co więcej, konstytucja nie przewiduje prezydenckiego weta wobec ustawy budżetowej. Prezydent może skierować ją do Trybunału Konstytucyjnego, ale nie może po prostu odmówić podpisania jej na takich zasadach jak zwykłej ustawy.

Dla internetowych konstytucjonalistów to jednak szczegóły bez znaczenia. Konstytucja ma przecież tę irytującą adekwatność, iż czasem przeszkadza w realizacji marzeń.

Osobny gatunek stanowią doniesienia z Trybunału Konstytucyjnego. Tam wszystko jest szokujące, przełomowe, dramatyczne i ostateczne. Każde wystąpienie może oznaczać koniec bezprawia. Każda wypowiedź jest ciosem w Tuska. Każde zdjęcie sędziego w todze zapowiada wydarzenie, po którym Polska już nigdy nie będzie taka sama.

Oczywiście do następnego poranka, kiedy pojawi się jeszcze bardziej ostateczne wydarzenie.

W jednym z prezentowanych materiałów Małgorzata Wassermann ma ostro krytykować Annę Korwin-Piotrowską. W innym Święczkowski konfrontuje policję, a Tusk ma poważny problem. Nie wiadomo, jaki dokładnie. Ale poważny. Gdyby Donald Tusk rzeczywiście miał tyle poważnych problemów, ile codziennie ogłaszają anonimowe facebookowe redakcje, nie miałby czasu choćby na ich przeczytanie.

Byłoby jednak niesprawiedliwością twierdzić, iż cały ten przemysł politycznego absurdu działa anonimowo. Niektórzy występują pod nazwiskiem, a choćby z samorządowym tytułem. Na jednym z przedstawionych zrzutów widzimy profil podpisany: Starosta Iwona Kurowska. Jego autorka pyta, dlaczego minister Domański czekał na złożenie przysięgi wobec prezydenta, skoro mógł zrobić to wobec kolumny i marszałka.

Wpis kończy się pytaniem o uzurpatorów w Trybunale Konstytucyjnym.

Trudno oprzeć się wrażeniu, iż autorka próbuje sprowadzić spór o legalność obsady Trybunału do poziomu dowcipu o meblach. Można oczywiście uważać, iż obecny Trybunał nie działa prawidłowo. Można krytykować rząd i jego interpretację konstytucji. Można bronić prezydenta. Ale wypadałoby jeszcze odróżniać argument prawny od internetowej złośliwości. Zwłaszcza kiedy występuje się publicznie z tytułem starosty.

Jeszcze ciekawszy jest mechanizm produkcji tych rewelacji. Najpierw trzeba znaleźć zdjęcie znanego polityka. Następnie dopisać, iż właśnie zdradził Polskę, wydał rozkaz, został upokorzony albo doprowadził przeciwnika do rozpaczy. Potem wystarczy wielki napis Z OSTATNIEJ CHWILI!, najlepiej żółty, bo żółty wygląda groźniej. Na koniec obowiązkowa strzałka prowadząca do kolejnego zdjęcia.

Gotowe. Można publikować.

Nie trzeba przedstawiać dokumentów, rozmawiać ze świadkami, sprawdzać konstytucji ani choćby ustalać, czy wydarzenie rzeczywiście miało miejsce. Wystarczy wzbudzić emocje. A o ile ktoś chce dowiedzieć się więcej, powinien kliknąć link w komentarzu. Czasem prowadzący do strony o osobliwym adresie, której związek z polską polityką pozostaje równie tajemniczy jak tożsamość autora wpisu.

Nie twierdzę, iż wszystkie te profile prowadzi jeden człowiek, zorganizowana grupa czy polityczna centrala. Nie ma na to dowodów. Nie wiadomo też, ile z nich jest anonimowych z wyboru, a ile ukrywa rzeczywistych administratorów. Widać natomiast wspólną metodę: emocjonalny nagłówek, sugestię sensacji, politycznego wroga i niezwykłą oszczędność w podawaniu sprawdzalnych faktów.

W tej całej historii najbardziej niepokojące nie są choćby same bzdury. Niepokojące jest to, jak łatwo zdobywają publiczność. Pod wpisami pojawiają się setki reakcji, komentarze, udostępnienia. Ludzie kłócą się o wydarzenia, które nie zostały potwierdzone, i wyciągają wnioski z nagłówków, których autorzy najwyraźniej nie zaprzątali sobie głowy rzeczywistością. Oczywiście nie każdy krytyczny wobec Tuska wpis jest dezinformacją. Opozycja ma prawo krytykować władzę, obywatele mają prawo do ostrych opinii, a dziennikarze do bezlitosnego rozliczania rządzących.

Tyle iż krytyka wymaga argumentów. Sensacja wymaga faktów. A oskarżenie wymaga dowodów. W internetowej fabryce gniewu wszystkie trzy zastępuje wykrzyknik.

I jeszcze jedno. Warto zauważyć, iż w tych materiałach Tusk nigdy nie przegrywa zwyczajnie. On zawsze zostaje zmiażdżony, upokorzony, zdemaskowany albo ostatecznie wyeliminowany. Tyle iż nazajutrz znowu trzeba go miażdżyć. Widocznie to wyjątkowo odporny egzemplarz.

Nie wiem, kto finansuje poszczególne strony, kto przygotowuje te grafiki i czy ich administratorzy w ogóle wierzą w to, co publikują. Wiem natomiast, iż mamy do czynienia z wyjątkowo skutecznym sposobem zaśmiecania debaty publicznej. Bo kiedy każdego dnia ogłasza się dziesięć politycznych trzęsień ziemi, prawdziwe wydarzenie przestaje robić wrażenie. Kiedy wszystko jest zdradą, zdrada przestaje cokolwiek znaczyć. Kiedy każdy spór jest zamachem stanu, trudno już rozmawiać o rzeczywistych zagrożeniach dla państwa. A kiedy każda wiadomość jest Z OSTATNIEJ CHWILI!, można spokojnie założyć, iż żadna nie zasługuje na szczególną uwagę.

Na koniec mam więc propozycję dla wszystkich tych tajemniczych redakcji, internetowych patriotów, samozwańczych konstytucjonalistów i zawodowych ogłaszaczy końca Tuska. Spróbujcie kiedyś opublikować wiadomość prawdziwą, sprawdzoną, bez czerwonej strzałki, żółtych liter i siedemnastu wykrzykników.

Rozumiem, iż to może być trudne. Ale pomyślcie, jaka byłaby sensacja.

**Z OSTATNIEJ CHWILI! NA FACEBOOKU POJAWIŁ SIĘ FAKT! ADMINISTRATORZY W SZOKU!**

I dopiero wtedy naprawdę byłoby o czym pisać.

Idź do oryginalnego materiału