To jedno z najczystszych miejsc w Łódzkiem. Idealne miejsce na weekendowy reset 40 minut od naszego miasta [ZDJĘCIA]

Grabia bierze swój początek niedaleko Piotrkowa, a po około 77 kilometrach malowniczego biegu uchodzi do Widawki na terenie Parku Krajobrazowego Międzyrzecza Warty i Widawki. Na niemal całej długości zachowała swój naturalny, nieprzekształcony przez człowieka charakter.

– Na całej swej długości jest jedną z najczystszych rzek województwa, płynie przez lasy, pola, naturalnie meandruje – wskazuje Katarzyna Krakowska, dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Łódzkiego.

Szczególne uznanie rejon ten zdobył wśród pasjonatów kajakarstwa. Jednym z najbardziej malowniczych fragmentów jest odcinek łączący Kozuby z Grabnem, gdzie rzeka tworzy liczne zakola i płynie gęstym lasem.

– Woda jest czysta, brzegi zróżnicowane, a spływ wzbogacają naturalne przeszkody – powalone drzewa, niewielkie progi wodne czy bystrza. To miejsce łączy dzikość przyrody z umiarkowanym stopniem trudności – podkreśla kajakarka Agnieszka Szulc.

Z kolei Tomasz Krajewski z Włocławskiego Klubu Wodniaków PTTK dodaje, iż kontakt z tutejszą naturą gwarantuje sporą dawkę emocji. Można spotkać bobra, sarnę, a powalone drzewa sprawiają, iż trzeba się czasem nagimnastykować. Przenoski przy młynach, zwalone pnie – to tylko część tej przygody.

Śladami dawnych młynów i ptasich śpiewów

Dolina Grabi to nie tylko kajaki, ale również żywa historia regionu. Nad brzegami wciąż można podziwiać pamiątki po dawnej wytwórczości – drewniane młyny wodne, z których najbardziej znany kompleks znajduje się w Talarze. Od niedawna funkcjonuje tam Muzeum im. Jana Radgowskiego.

– To jedyne w Polsce młyny napędzane wodą z jednego spiętrzenia. W drewnianych szparach wciąż pachnie mąką – opowiada Jolanta Radgowska, kontynuatorka dzieła odbudowy tego wyjątkowego miejsca.

Brzegi Grabi są także idealnym terenem dla pieszych wędrowców, rowerzystów oraz pasjonatów fotografii przyrodniczej. Podczas spacerów można tu wypatrzeć rzadkie gatunki ptaków – w tym dzięcioły, słowiki czy rudziki – oraz napawać się ciszą, jakiej na co dzień brakuje w miejskiej przestrzeni.