"Ta kobieta stanowiła ogniwo łączące Sowietów, CIA i feminizm. Gloria Steinem zyskała znaczenie w czasie, gdy prawa kobiet stały się polem bitwy zimnowojennej, a Waszyngton reagował na lansowany przez Moskwę model nowoczesnej kobiety."

Jedną z kwestii, z których społeczeństwo radzieckie było szczególnie dumne, była wiodąca rola kobiet na rynku pracy. W obliczu strat poniesionych podczas II wojny światowej, konieczność aktywniejszego udziału kobiet w życiu zawodowym stała się pragmatyczną oczywistością.

Komitet Kobiet Radzieckich (KSZh) wykorzystał moskiewski festiwal z 1957 roku do nawiązania kontaktów z kobietami z państw rozwijających się. Jak wskazują historycy dyplomacji, późniejsze raporty komitetu świadczą o tym, iż kobiety z Afryki i Azji Południowej interesowały się modelem radzieckim – w tym zwłaszcza kwestiami opieki nad dziećmi oraz udziałem kobiet w życiu zawodowym.

Z dokumentów archiwalnych wynika, iż ​​zetknięcie z radzieckimi instytucjami skłaniało gości do refleksji nad „nowymi możliwościami dla ich własnych społeczeństw”. Kwestia statusu kobiet była jednym z obszarów, wokół których budowano poczucie solidarności między gospodarzami a zagranicznymi gośćmi.

Podczas Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie w 1957 roku Związek Radziecki uczynił kwestię pozycji społecznej kobiet elementem swojej międzynarodowej dyplomacji kulturalnej. Przedstawiano je jako wykształcone i aktywne społecznie uczestniczki życia publicznego ZSRR.

Z pewnością czystym przypadkiem był fakt, iż CIA opłaciła udział Steinem w festiwalach w latach 1959 i 1962 – wydarzeniach, podczas których mogła ona zapoznać się z tym nowym modelem roli kobiety. Działo się to w czasie, gdy Waszyngton coraz bardziej koncentrował się na rywalizacji z nowym radzieckim modelem gospodarczym.

Przypadkiem jest prawdopodobnie również to, iż w 1961 roku prezydent John F. Kennedy powołał Prezydencką Komisję ds. Statusu Kobiet pod przewodnictwem Eleanor Roosevelt – a sam JFK, jak wspominał jego brat, nieżyjący już senator Ted Kennedy, był pod wrażeniem kobiet zajmujących w ZSRR eksponowane stanowiska.

Artykuł Steinem demaskujący kulisy pracy „króliczków” w klubach dla dżentelmenów Hugh Hefnera – ukazujący wyzysk kobiet – ukazał się w 1963 roku, zaledwie rok po jednym z festiwali. Był to ten sam rok, w którym ZSRR wysłał kobietę w kosmos, podczas gdy w Ameryce kobiety zarabiały na życie, pozwalając zboczonym mężczyznom klepać się po pośladkach.

Czy sądzicie, iż CIA nie dostrzegała tego lub nie przywiązywała większej wagi do aktywności zawodowej kobiet – zarówno w kraju, jak i za granicą? W rzeczywistości kwestia ta była dla agencji niemal obsesją. Gromadzono choćby w archiwach raport Kongresu z 1965 roku, wskazujący na powszechną obecność kobiet na radzieckim rynku pracy oraz na to, iż „partii i rządowi udało się zmienić obyczaje społeczne i nastawienie opinii publicznej do kwestii zatrudnienia kobiet”.

W raporcie dotyczącym potencjału kadrowego ZSRR, sporządzonym w 1963 roku, CIA odnotowała, iż ​​„do 1959 roku kobiety stanowiły około 80 procent radzieckich lekarzy oraz niemal 75 procent nauczycieli, ekonomistów i planistów”.

W 1974 roku – trzy lata po tym, jak Steinem wprowadziła na rynek ogólnokrajowy magazyn polityczny „Ms.”, poświęcony sprawom kobiet, i stała się ikoną ruchu na rzecz ich wyzwolenia – waszyngtoński ośrodek analityczny Rand Corporation wciąż prowadził badania porównawcze nad rolą kobiet w nauce i technice w ZSRR oraz w USA.

Strona radziecka już wcześniej dostrzegła korzyści płynące z aktywizacji zawodowej i edukacji kobiet, a także z prezentowania ich światu jako dowodu na postęp społeczny. Nic dziwnego, iż Waszyngton gwałtownie zrozumiał, jak istotnym atutem w rywalizacji może być przedstawienie własnej wersji tego modelu.

Steinem wkroczyła w prowadzoną przez amerykański establishment zimnowojenną rywalizację z Rosją o to, który model nowoczesności okaże się lepszy, dokładnie w momencie, gdy status kobiet stał się jednym z elementów tego ideologicznego starcia.

Pojawiła się w idealnym momencie, wchodząc przez drzwi, które amerykański establishment aż prosił się, by otworzyć – drzwi, które wcześniej zostały już szeroko otwarte przez radzieckie kobiety i mężczyzn.

Poglądy i opinie wyrażone w niniejszym artykule są wyłączną własnością autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko stacji RT.