Rio de Janeiro: Stulecie nieprzerwanej adoracji Najświętszego Sakramentu

Rio de Janeiro: stulecie nieprzerwanej adoracji Najświętszego Sakramentu

W Narodowym Sanktuarium Eucharystycznego Serca Jezusa 3 maja odbyły się uroczystości związane ze stuleciem nieprzerwanej adoracji Najświętszego Sakramentu w kościele św. Anny usytuowanym w centrum Rio de Janeiro.

Uroczystej Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył miejscowy metropolita kard. Orani João Tempesta. Do rozwoju pobożności eucharystycznej w tym miejscu przyczynił się polski kapłan, przyjaciel św. Jana Pawła II.

Historia wieczystej adoracji rozpoczęła się 3 maja 1926 roku, kiedy ówczesny arcybiskup Rio de Janeiro Sebastião Leme Silveira Cintra, ustanowił w tym miejscu Zgromadzenie Najświętszego Sakramentu, powierzając zakonnikom kierownictwo Dzieła Wieczystej Adoracji.

Tego dnia abp Leme uroczyście wystawił Najświętszy Sakrament na głównym ołtarzu kościoła św. Anny. Przed zgromadzoną wspólnotą modlił się: „Ty, Panie Jezu, pozostaniesz wystawiony na tym ołtarzu dniem i nocą, ponieważ obiecuję Ci, iż Brazylijczycy będą tu klęczeć przed Tobą dniem i nocą, aż do końca świata”. Od tego czasu wierni podtrzymują tradycję i odbywają rotacje w zorganizowanych zmianach, aby modlitwa przed Eucharystią nigdy nie ustała.

Kościół św. Anny wyróżnia się jedną z największych monstrancji na świecie, mierzącą około 2,5 metra wysokości. Świątynia znana jest również jako pierwszy dom Zgromadzenia Najświętszego Sakramentu w Brazylii i pierwsza siedziba Anonimowych Alkoholików (AA) w tym kraju.

Godnym podkreślenia jest fakt, iż polski kapłan z archidiecezji krakowskiej ks. Stanisław Starowieyski, młodszy kolega ks. Karola Wojtyły ze studiów rzymskich, swoją pracą i głęboką pobożnością wydatnie przyczynił się w Rio de Janeiro do wzrastającej liczby wiernych adorujących Najświętszy Sakrament w kościele św. Anny, ale także do odrodzenia się wspomnianego zgromadzenia zakonnego.

Św. Jan Paweł II w książce „Dar i tajemnica” tak wspomina tamten okres studiów rzymskich: „Wyjeżdżaliśmy razem ze Stanisławem, moim młodszym kolegą, który miał odbyć całe studia teologiczne”.

Po uzyskaniu doktoratu z teologii w 1952 r., władze komunistyczne odmówiły ks. Stanisławowi Starowieyskiemu powrotu do Polski. Nie pomogły choćby interwencje kard. Adama Sapiehy. W związku z tym kapłan w 1953 r. podjął decyzję wyjazdu na misje do Brazylii.

Od 1954 do 1968 r. ks. Starowieyski wykładał teologię i był ojcem duchownym w seminarium w archidiecezji Porto Alegre-RS. W latach 1968-72 posługiwał w dwóch parafiach w archidiecezji Rio de Janeiro.

Ważną decyzję ks. Starowieyski podjął 10 lutego 1973 r., gdy wstąpił do Zgromadzenia Najświętszego Sakramentu. Za zgodą swego przyjaciela, ówczesnego kard. Karola Wojtyły, 13 lutego 1977 r. złożył śluby wieczyste we wspomnianym zgromadzeniu. Odznaczał się dużą pobożnością eucharystyczną, budzeniem powołań kapłańskich i zakonnych. Prowadził korespondencję z kard. Wojtyłą.

Z chwilą wyboru kard. Wojtyły na papieża, euforia jego kolegi była ogromna. Miał okazję spotkać się z Ojcem Świętym podczas dwóch podróży apostolskich do Brazylii. Ponadto w 1985 r. złożył wizytę Janowi Pawłowi II w Watykanie, gdzie był gościem honorowym papieża.

Ks. Stanisław Starowieyski, wielki czciciel i apostoł Najświętszego Sakramentu, zmarł 22 maja 1986 r. w Rio de Janeiro, gdzie jego ciało spoczywa na jednym z cmentarzy tego miasta.