Oferował pocałunek 11-latkowi. Twierdzi, iż dyskryminowano go

W Irlandii głośnym echem odbiła się sprawa tzw. „transpłciowego” nauczyciela opieki nad dziećmi, który został zwolniony po zaledwie kilku dniach pracy. Powodem były skargi rodziców dotyczące jego zachowania wobec podopiecznych, w tym zaoferowanie 11-letniemu dziecku „darmowego pocałunku” jako nagrody w zabawie. Pracodawca uznał, iż pracownik wykazał się niewłaściwym rozumieniem granic obowiązujących w pracy z dziećmi i rozwiązał z nim umowę. Dewiant skierował sprawę do irlandzkiej komisji ds. relacji pracowniczych, twierdząc, iż padła ofiarą dyskryminacji ze względu na swoją „tożsamość płciową”.

Oferował pocałunek 11-latkowi, a gdy został zwolniony, zaczął miotać się o dyskryminacji. Sprawa pracownika irlandzkiej placówki opiekuńczej, który po kilku dniach pracy został zwolniony po złożeniu skarg przez rodziców, pokazuje problem znacznie szerszy niż pojedynczy incydent.

Teoretycznie sprawa zakończyła się tak, jak należało: po przeprowadzeniu postępowania pracodawca uznał, iż pracownik wykazał się brakiem adekwatnych granic zawodowych i niewystarczającą świadomością zasad ochrony dzieci. Z kolei Irlandzka komisja ds. relacji pracowniczych do której poskarżył się zboczeniec, odrzuciła jego zarzuty o dyskryminację, stwierdzając, iż zwolnienie było związane z zachowaniem, a nie z deklarowaną tzw. „tożsamością płciową”.

Niestety, tego typu ciąg wydarzeń to coraz częściej wyjątek niż reguła. Mechanizm, który obserwujemy w krajach Zachodu wygląda zupełnie inaczej. Wystarczy bowiem, iż sprawa o molestowanie dotyczy osoby należącej do grupy objętej szczególną ochroną politycznej poprawności, a natychmiast pojawiają się oskarżenia o uprzedzenia, dyskryminację czy „mowę nienawiści”. Zamiast pytać, czy doszło do naruszenia zasad bezpieczeństwa dzieci, część debaty publicznej koncentruje się na ochronie wizerunku sprawcy.

To właśnie tutaj ujawnia się jeden z największych problemów współczesnego genderyzmu. Ideologia ta zakłada, iż subiektywne odczucie własnej tożsamości powinno być traktowane jako wartość nadrzędna, często ważniejsza niż zdrowy rozsądek, doświadczenie społeczne czy obiektywna ocena sytuacji. W konsekwencji każda krytyka zachowania osoby identyfikującej się jako transpłciowa może zostać przedstawiona jako atak na całą grupę.

Tymczasem bezpieczeństwo dzieci nie może podlegać ideologicznym negocjacjom. Rodzice mają pełne prawo reagować, gdy pracownik placówki opiekuńczej przekracza granice profesjonalnych relacji z podopiecznymi. Nie ma znaczenia płeć, orientacja seksualna, kolor skóry czy deklarowana tożsamość. Standard powinien być jeden dla wszystkich.

Niepokojące jest również to, iż w wielu krajach zachodnich instytucje publiczne przez lata wykazywały nadmierną ostrożność wobec spraw mogących wywołać oskarżenia o dyskryminację. Historia zna przypadki, gdy urzędnicy, samorządowcy czy kierownictwo różnych placówek zwlekało z reakcją, obawiając się politycznych konsekwencji lub medialnych ataków. W rezultacie dobro potencjalnych ofiar schodziło na dalszy plan.

Państwo prawa nie może funkcjonować w ten sposób. Władze powinny kierować się faktami, a nie ideologiczną modą. o ile pojawiają się sygnały o nieodpowiednim zachowaniu wobec dzieci, należy je dokładnie zbadać niezależnie od tego, kogo dotyczą. Ochrona dzieci musi być ważniejsza niż ochrona wizerunku jakiejkolwiek grupy społecznej.

Irlandzki przypadek pokazuje, iż choćby w krajach uchodzących za bardzo postępowe są jeszcze instytucje zdolne oddzielić ocenę zachowania od kwestii tożsamości. I właśnie taka zasada powinna obowiązywać wszędzie, a sprawę dewianta należy traktować jako wzór do naśladowania. Nikt nie powinien otrzymywać immunitet od krytyki, odpowiedzialności zawodowej i karnej tylko dlatego, iż należy do grupy uznawanej za uprzywilejowaną przez współczesną rewolucję komunistyczną.

Gdy w grę wchodzi dobro dzieci, jedynym kryterium powinny być fakty, zdrowy rozsądek i bezpieczeństwo. Wszystko inne jest sprawą drugorzędną. jeżeli ktoś uważa inaczej, również powinien mieć problemy zawodowe i karne oraz spotkać się z ostracyzmem społecznym. Poza tym genderyści zbyt często okazywali się zboczeńcami i pedofilami, w efekcie czego powinni być z zasady wyłączani z rekrutacji na stanowiska związane z pracą wśród dzieci.

Polecamy również: Polska ma zbadać zarzuty dotyczące wojny w Gazie