Kampania wyborcza bardzo niskich lotów. Czy Krakowa nie stać na coś więcej? [FELIETON]

Terminu wyborów prezydenta Krakowa jeszcze nie ma, ale kampania rozkręca się na dobre. Emocje rosną, hasła stają się coraz bardziej wyraziste, a kandydaci próbują przekonać wyborców, iż to właśnie oni są najlepszą odpowiedzią na problemy miasta. Można jednak odnieść wrażenie, iż często wolą kopać leżącego już Aleksandra Miszalskiego oraz poprzednie władze Krakowa niż przedstawiać pomysły na rozwiązanie problemów.

Nie ma nic złego we wskazywaniu błędów poprzednich władz czy konkurentów. Wręcz przeciwnie – konstruktywna krytyka jest nieodłącznym elementem demokracji. Problem pojawia się wtedy, gdy krytyka staje się celem samym w sobie, a odpowiedzi na pytanie „co zrobimy lepiej?” pozostają ogólnikowe lub giną w cieniu politycznych sporów.

Kraków stoi dziś przed wyzwaniami, których nie da się rozwiązać samymi konferencjami prasowymi i uszczypliwymi komentarzami. Mieszkańcy oczekują sprawnej komunikacji, rozsądnej polityki mieszkaniowej, walki ze smogiem, dbałości o tereny zielone czy skutecznego zarządzania ruchem. To kwestie wymagające konkretnych planów, harmonogramów i odwagi do podejmowania trudnych decyzji.

Tymczasem w debacie publicznej często łatwiej usłyszeć, dlaczego jest źle niż dowiedzieć się, jak miałaby wyglądać alternatywa. Kandydaci prześcigają się w wytykaniu błędów poprzedników, ale znacznie rzadziej przedstawiają policzalne cele, źródła finansowania swoich propozycji czy sposób ich realizacji. Efekt jest taki, iż wyborcy otrzymują więcej politycznego spektaklu niż merytorycznej dyskusji.

Miasto nie potrzebuje kolejnej kampanii opartej na wzajemnych oskarżeniach. Potrzebuje lidera, który potrafi nie tylko wskazać problemy, ale przede wszystkim zaproponować rozwiązania. Ostatecznie prezydenta wybiera się nie po to, by komentował rzeczywistość, ale po to, by ją zmieniał.

Kraków zasługuje na kampanię, w której główną walutą są pomysły, a nie krytyka. Owszem, ona też jest potrzebna, ale tylko wtedy, gdy prowadzi do lepszych rozwiązań. Sama w sobie nie naprawi ani ulic, ani transportu, ani jakości życia mieszkańców. To właśnie pomysły – a nie wzajemne ataki – powinny decydować o tym, kto zasługuje na zaufanie Krakowian.