"Żydzi niszczą społeczeństwo zachodnie — Część 6 "– Wprowadzenie

Żydzi niszczą społeczeństwo zachodnie – Część 6

Degradacja Żydów w społeczeństwie niemieckim

Autor: Larry Romanoff

Katedra w Kolonii (Kölner Dom) budowana była przez 632 lata, zaczynając od 1248 roku i kończąc w 1880 roku. Został zbudowany, aby pomieścić święte relikwie Trzech Mędrców, stał się symbolem niemieckiej jedności narodowej w XIX wieku i cudownie przetrwał ciężkie alianckie bombardowania podczas wojny światowej. Źródło

Część 3 tej serii opowiadała o żydowskiej rewolucji w 1917 roku w Rosji i ich próbie zniszczenia tego kraju. Żydzi próbowali tego samego lub podobnego wobec wielu państw, w tym Niemiec, ponownie używając seksu jako "lubrykantu" do niszczenia rodziny i społeczeństwa. Jednak historia Niemiec jest znacznie bardziej złożona niż historii wielu innych narodów.

Ponowne zjednoczenie Niemiec

Potrzebujemy trochę tła historycznego, by zrozumieć, dlaczego żydowski proces przejęcia kontroli nad Niemcami wydaje się mniej bezpośredni i bardziej mylący niż żydowskie "rewolucje" w Rosji i na Węgrzech. W czasie rewolucji żydowskiej w 1917 roku Rosja była mniej więcej jednym krajem. Jednak niemiecki krajobraz początkowo składał się z 300 małych miast-państw, księstw, księstw i tym podobnych; trzysta oddzielnych małych podmiotów politycznych. Między czasami Napoleona i Bismarcka istniał ruch na rzecz zjednoczenia Niemiec, zgromadzenia wszystkich państw germańskich w jedno państwo i jeden naród. Niemcom udało się to osiągnąć, a w ciągu 50 lat stali się jedną z największych potęg świata.

Otto von Bismarck (architekt i kanclerz) oraz król Wilhelm I Pruski (który został pierwszym cesarzem niemieckim). Fryderyk Wielki położył także fundamenty pod ostateczne zjednoczenie niemieckich państw książęcych, co umożliwiło Niemcom wyłonienie się na wielką potęgę światową na początku XX wieku. Tu i tutaj

Ruch na rzecz zjednoczenia Niemiec był złożonym procesem, napędzanym rywalizacją między Prusami a Austrią, która osiągnęła kulminację w 1871 roku wraz z utworzeniem Cesarstwa Niemieckiego. Kluczowym wydarzeniem była wojna austriacko-pruska z 1866 roku, która zmusiła Austrię do wycofania się z niemieckich spraw i doprowadziła do rozpadu ówczesnego Związku Niemieckiego. Ostatnim krokiem była wojna francusko-pruska w 1870 roku. Zwycięstwo nad Francją skłoniło niezależne państwa do przystąpienia do nowego Cesarstwa Niemieckiego, które zostało ogłoszone w 1871 roku, a król Prus Wilhelm I został koronowany na cesarza niemieckiego. W ten sposób wszystkie niemieckie państwa będące częścią Związku Niemieckiego zostały ostatecznie włączone do Cesarstwa Niemieckiego. Wyjątkiem była Austria, a dwa inne małe państwa z dawnego Związku, Luksemburg i Liechtenstein, również zostały wykluczone.

Kraj nie zmienił nazwy z "Prusy" na "Niemcy". Zamiast tego państwo Prusy stało się wiodącym państwem w nowym, większym organizmie politycznym nazwanym "Niemcy". Państwo Prusy przez cały czas istniało jako dominująca część Niemiec aż do formalnego rozwiązania przez aliantów zachodnich w 1947 roku.

Ten przejście od monarchii przez republikę, a potem do państwa jednopartyjnego, wyjaśnia, dlaczego bezpośredni okres po I wojnie światowej w Niemczech był polem bitwy dla konkurujących wizji społeczeństwa. Upadek Imperium stworzył próżnię władzy, a nowa, krucha Republika Weimarska stała się areną dla radykalnych żydowskich grup komunistycznych, które próbowały ustanowić własny reżim na wzór rosyjski. Zrozumienie tego złożonego krajobrazu politycznego jest najważniejsze dla analizy konkretnych prób rewolucyjnych w tamtym czasie.

Trzy rewolucje żydowskie w Niemczech

Freikorps w Berlinie 1919. Rzadki, zróżnicowany widok Beutepanzera z wsparciem piechoty w hełmie wzoru tureckiego z 1918 roku. Źródło

W przedwojennych Niemczech miały miejsce trzy znaczące żydowskie "rewolucyjne" wydarzenia. Jednym z nich była rewolucja żydowska z 1919 roku. Drugim było utworzenie przez Kurta Eisnera żydowskiego rządu komunistycznego w Bawarii. Trzecim było to, gdy Rosa Luxembourg i Karl Liebknecht rozpoczęli swoją żydowską (Spartakus) mini-rewolucję i przejęli Reichstag na kilka dni. Te trzy wydarzenia nie były oddzielnymi, niepowiązanymi incydentami. Były to powiązane rozdziały tego samego żydowskiego przewrotu, który ogarnął Niemcy od ostatnich miesięcy I wojny światowej aż do wiosny 1919 roku. Każde wydarzenie stanowi inną fazę zjednoczonej próby przekształcenia Niemiec w żydowskie państwo komunistyczne, wzorowane na ich wcześniejszej (i pozornie udanej) próbie w Rosji.

Do połowy lat 50. XIX wieku Kompania Wschodnioindyjska zatrudniała około 300 000 Hindusów w armii oprócz 50 000 brytyjskich żołnierzy. 10 maja 1857 roku, zaledwie dwa dni po egzekucji Pandeya, towarzysze z Meerut powstali, rozstrzelali swoich brytyjskich oficerów i maszerowali do Delhi. Zdobyli miasto i przywrócili cesarzowi Mogołów Bahadurowi Shahowi II władzę nad regionem. W ciągu następnych kilku dni powstanie się rozprzestrzeniało. Delhi, Cawnpore, Lucknow, Jhansi i Gwalior stały się ośrodkami oporu. Brytyjscy urzędnicy i ich rodziny zostali zabici wraz z chrześcijańskimi Indianami, gdy powstanie wymknęło się spod kontroli. W połowie września posiłki zwiększyły siły do 9 000 ludzi, którzy byli teraz wspierani przez znaczną liczbę dział. Po salwie artyleryjskiej Brytyjczycy szturmowali miasto i odbiedli je po tygodniu niezwykle brutalnych walk. Źródło

UWAGA: Żydowskie książki historyczne opisują te wydarzenia jako "Rewolucje niemieckie", ale takie nie były. Były to całkowicie żydowskie rewolucje przeciwko Niemcom. Jest to identyczne z podręcznikami określającymi wydarzenia z 1917 roku w Rosji jako "Rewolucję Rosyjską". Znów to nie było takie rozwiązanie. Była to całkowicie żydowska rewolucja przeciwko Rosji. Żydzi robią to wielokrotnie, by ukryć i zakopać swoje zaangażowanie w polityczne zawirowania i masowe rzezie, które sami zorganizowali w tylu krajach. Nasze (żydowskie i/lub redagowane) książki historyczne opowiadają o "buncie sepoyów" (czyli powstaniu indyjskim) w Indiach w 1857 roku. Oficjalna narracja głosi, iż był to powszechny, ale nieudany bunt przeciwko brytyjskim rządom w Indiach, ale tak nie było. Było to powstanie indyjskich wojsk (sepoyów) przeciwko kontrolowanej przez Żydów (Rothschild) Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (BEIC). W tamtym czasie BEIC była znaczącą siłą wojskową i polityczną, której armia szacowana była na choćby milion ludzi. Rothschild użył tej siły militarnej do brutalnego stłumienia Sepoyów i dużej części Indii, mordując przy tym około 1 000 000 cywilów i żołnierzy.

5 maja 1854 roku armia Taiping wyłamuje się z miasta po tym, jak przez ostatnie dwa miesiące była oblężona w forcie przez armię Qing. Źródło

Podobnie żydowscy autorzy piszą fikcję o "powstaniu Tajpingów" w Chinach, sugerując nieświadomym czytelnikom, iż Taipingowie zbuntowali się przeciwko cesarzowi. Znowu, to nie było takie rozwiązanie. Był to całkowicie żydowski bunt przeciwko Taipingom, którzy kontrolowali na tyle Chin, iż zdusili handel opium Rothschilda i Sassoona. Tak zwane "buntowanie" polegało na tym, iż ci opiumowi Żydzi finansowali i uzbrajali armię liczącą setki tysięcy ludzi oraz wymordowali wszystkich Taipingów, którzy stanęli im na drodze. Była to najkrwawsza wojna w historii świata, z 70 do 90 milionami ofiar śmiertelnych – wszystko dlatego, iż Żydzi chcieli chronić swoje zyski z opium.

Proklamacja republiki przez Philippa Scheidemanna w budynku Reichstagu w Berlinie, 9 listopada 1918 roku. Źródło

Rewolucja Niemiecka (Rewolucja Żydowska w Niemczech) z lat 1918–1919 [1] była nadrzędnym wydarzeniem obejmującym wszystkie trzy wydarzenia. Rozpoczęła się w listopadzie 1918 roku, wywołana buntem morskim i napędzana promowanym rewolucyjnym zapałem. Rewolucja gwałtownie rozprzestrzeniła się po całym kraju, zmuszając cesarza Wilhelma II do abdykacji i proklamację republiki żydowskiej 9 listopada 1918 roku. Gdy cesarz zakończył wojnę, uciekł do Holandii, ponieważ wierzył, iż żydowscy komuniści przejmą Niemcy tak jak Rosję, i iż spotka go ten sam los co car Mikołaj.

Cesarz Wilhelm II w zaśnieżonych ogrodach swojego wygnanego domu z psem, Hollandem, około listopada 1918 roku. Źródło

Rewolucja została w dużej mierze zapoczątkowana przez powstanie Rad Robotniczych i Żołnierskich w całych Niemczech, inspirowanych wzorem żydowskim w Rosji. Te rady domagały się zniesienia monarchii oraz "fundamentalnej restrukturyzacji" społeczeństwa niemieckiego. Ta narodowa fala rewolucyjna stanowiła kontekst zarówno dla wydarzeń bawarskich, jak i powstania spartakowskiego. Rewolucję tę prowadzili przede wszystkim Rosa Luxemburg i Karl Liebknecht.

Bawaria z lat 1918-1919 była niewątpliwie żydowska i komunistyczna. [2] Historia rozwijała się w dwóch fazach w szerszym kontekście rewolucji niemieckiej, od Eisnera do Leviné. Pierwszą fazą była Żydowska Republika Bawarska Kurta Eisnera, która trwała tylko od listopada 1918 do lutego 1919 roku. Eisner był żydowskim socjalistą i liderem Niezależnej Partii Socjaldemokratycznej. W listopadzie 1918 roku poprowadził rewolucję w Monachium, zmuszając króla Ludwika do ucieczki na wygnanie. Eisner ogłosił Bawarię "Wolnym Państwem" i "republiką socjalistyczną (żydowską)". Rządy Eisnera trwały tylko kilka miesięcy; w styczniu 1919 roku jego partia poniosła druzgocącą porażkę w wyborach stanowych, zdobywając jedynie 2,5% głosów. niedługo potem zrezygnował i został zamordowany. [3]

Ceremonia pogrzebowa Kurta Eisnera, Monachium, 26 lutego 1919. Źródło

Drugą fazą była nowa Republika Radziecka (Żydowska) Niemiecka, która również była bardzo krótkotrwała – trwała tylko od kwietnia do maja 1919 roku. Zamach na Eisnera pozostawił próżnię władzy w Monachium, a w chaosie, który nastąpił, bardziej radykalna grupa żydowskich komunistów i anarchistów, w tym Ernst Toller i Eugen Leviné, przejęła władzę i 6 kwietnia 1919 roku ogłosiła Bawarską Republikę Radziecką (Żydowską). Leviné był rosyjskim Żydem, czołowym członkiem żydowskiej Ligi Spartakusa, wysłanym z Rosji do Monachium, aby zorganizować ten żydowski rząd według rosyjskiego wzoru. [4] Ta bawarska Republika Żydowska została brutalnie zmiażdżona przez armię niemiecką, a Leviné został pojmany, skazany na śmierć i stracony. [5]

Ernst Toller. Źródło

Eugen Leviné. Źródło

Trzecim wydarzeniem był żydowski bunt spartakowski [6] w styczniu 1919 roku, który był najsłynniejszą próbą radykalizacji żydowskiej rewolucji komunistycznej w Niemczech. Liga Spartakusa była rewolucyjną grupą komunistyczną kierowaną przez Żydów Rosę Luxemburg i Karla Liebknechta, która zamierzała przekształcić Niemcy w kopię rosyjskiego modelu. Na początek Żydzi zorganizowali masową demonstrację w Berlinie, którą zdołali eskalować do zbrojnego powstania. W związku z tym Luxemburg i Liebknecht przejęli kontrolę nad Reichstagiem i ogłosili żydowski rząd komunistyczny. Jednak Freikorps, paramilitarna grupa złożona z byłych żołnierzy, gwałtownie stłumiła to powstanie i w ciągu kilku dni Luxemburg i Liebknecht zostali pojmani i straconi, kończąc żydowskie rewolucje w Niemczech.

Karl Liebknecht i Rosa Luxembourg.

Te trzy wydarzenia łączyło kilka kluczowych wątków:

(1) Wspólny ruch rewolucyjny: Bawarska Republika Radziecka, powstanie spartakowskie i cała rewolucja niemiecka to wszystkie fazy tej samej walki, która wybuchła w listopadzie 1918 roku. Rewolucja Eisnera w Monachium była jednym z pierwszych sukcesów rewolucji narodowej. Bawarska Republika Radziecka była późniejszą próbą ratowania projektu rewolucyjnego na południu po jego klęsce na północy. Powstanie spartakowskie było próbą radykalizacji tego w Berlinie.

(2) Wspólny cel: Wszystkie trzy wydarzenia były napędzane celem ustanowienia żydowskiej republiki w Niemczech, wzorowanej na żydowskiej rewolucji bolszewickiej w Rosji. Liderzy wszystkich trzech wydarzeń byli zainspirowani przykładem rosyjskim i dążyli do "ustanowienia żydowskiego rządu w Niemczech". Wierzyli, iż rewolucja niemiecka będzie iskrą, która wywoła światową serię żydowskich rewolucji, podczas których Żydzi przejmą kontrolę nad wszystkimi narodami europejskimi i innymi krajami, tak jak zdawało się, iż uczynili to w Rosji.

(3) Nakładające się przywództwo i ideologia: Kluczowe postacie wszystkich trzech wydarzeń – Liebknecht, Luxemburg, Eisner i Leviné – były czołowymi postaciami tego ruchu żydowskiego. Żydowska tożsamość wielu z tych przywódców była istotnym czynnikiem w ówczesnych postrzeganiach i reakcjach zwykłych Niemców, a oni byli atakowani jako "żydowscy bolszewicy". Wszystkie trzy "eksperymenty rewolucyjne" zostały stłumione przez te same siły: umiarkowany rząd pod wodzą Friedricha Eberta, działający w sojuszu z armią i milicjami Freikorps.

Jednak żydowskie plany "reformy" Niemiec rozpoczęły się na długo przed wspomnianymi wydarzeniami. Benjamin Disraeli w swojej książce "Coningsby", napisanej w 1844 roku, [7] napisał: "ta potężna Rewolucja, która w tej chwili przygotowuje się w Niemczech i która w rzeczywistości będzie drugą i większą Reformacją*, [8] o której tak kilka wiadomo jeszcze w Anglii, rozwija się całkowicie pod auspicjami Żydów“. A Żydzi stojący głównie za tą "reformacją" to Ferdynand Lassalle i Karol Marks. "Wolność polityczna to idea, ale nie fakt. Trzeba umieć używać tej idei jako przynęty, by przyciągnąć masy ludu i zmiażdżyć tych, którzy sprawują władzę." UWAGA: To jest teza stojąca za powstaniem "demokracji" przez Żydów – jako przynęty mającej przyciągnąć masy i kontrolować rządy zza kulis – by dosłownie "zmiażdżyć" tych, którzy sprawują władzę.

* Disraeli odnosił się do reformacji luterańskiej w Niemczech w XVI wieku.

Oto ocena rewolucji bawarskiej przez Hitlera:

"Międzynarodowy Żyd, Kurt Eisner, zaczął rozgrywać Bawarię przeciwko Prusom. Celowo nadając rewolucyjnemu powstaniu w Bawarii charakter ofensywy przeciwko Prusom, Kurt Eisner nie działał w najmniejszym stopniu z perspektywy interesów bawarskich, ale jedynie jako mianowany przedstawiciel Żydów. Wykorzystał istniejące instynkty i niechęci w Bawarii jako środek, który miał ułatwić rozczłonkowanie Niemiec. Gdy raz zostanie rozczłonkowana, REICH łatwo padnie ofiarą bolszewizmu." [9] "Na dodatek wszystko to wydarzyło się nieco ponad rok po rewolucji rosyjskiej, kiedy komunizm i żydowskie zaangażowanie w nim wydawały się nie do powstrzymania." Hitler oczywiście był w pełni świadomy żydowskiej rewolucji w Rosji, którą wyraźnie zamierzali rozprzestrzenić na Niemcy. [10] Hitlerowi było bardzo oczywiste, iż rewolucje komunistyczne nie były abstrakcjami niezależnymi od Żydów i nie były zwykłą fantazją. Wyraźnie postrzegał Żydów jako egzystencjalnych wrogów, zdeterminowanych, by podważyć i zniszczyć niemieckie społeczeństwo.

Wymiar rodziny i religii

Chociaż dostępne dokumenty historyczne nie zawierają szczegółowych informacji o jawnych żydowskich planach rodziny w Niemczech, jak mamy to dla Rosji i Węgier, szerszy kontekst historyczny modelu rosyjskiego dostarcza niezbędnych ram interpretacyjnych. Żydowska rewolucja bolszewicka w Rosji miała celową politykę niszczenia tradycyjnej rodziny i religii. Nowe państwo żydowskie natychmiast zalegalizowało aborcję, zdekryminalizowało homoseksualizm i promowało doktrynę "wolnej miłości", która odrzucała instytucję małżeństwa jako "burżuazyjny" relikt, a seksualną moralność kobiet jako nieistotną. Ostatecznym celem było stworzenie (1) "nowego komunistycznego człowieka", atomizowanej jednostki, której lojalność należała wyłącznie do państwa partyjnego, a nie do rodziny czy Boga, oraz (2) nowej komunistycznej kobiety, "wyzwolonej" od wszelkich rodzinnych zobowiązań i moralności seksualnej.

Ten plan został wyeksportowany do całej Europy (i innych krajów) przez żydowski Komintern i istnieje wiele powodów, by sądzić, iż przywódcy rewolucyjni w Niemczech (Luksemburg, Liebknecht, Eisner i Leviné) próbowaliby wdrożyć podobne polityki, gdyby udało im się skonsolidować władzę. Żydowscy rewolucjoniści nie szukali jedynie władzy politycznej; planowali fundamentalną transformację społeczeństwa niemieckiego, co koniecznie wiązało się z zniszczeniem rodziny, chrześcijaństwa i wszelkich instytucji podtrzymujących tradycyjną moralność – zwłaszcza kobiet.

Żydowska wersja historycznych Niemiec mówi, iż Hitler był radykalnym nienawidzącym Żydów, którego poglądy były irracjonalne i nieuzasadnione, ale ten obraz jest całkowicie błędny. Hitler nie żywił szczególnej niechęci do Żydów przed ich niszczycielskimi skutkami dla samych Niemiec i przed ich rewolucyjnymi próbami w innych krajach. Było dla niego oczywiste, iż Żydzi zdradzili Niemcy w czasie i po I wojnie światowej, i iż ponoszą całą odpowiedzialność za surowy Traktat Wersalski. Stali też za ogromną hiperinflacją Niemiec i wykorzystali ją w spisku, by kupić większość Niemiec dosłownie za grosze.

Ponadto wyraźnie widział, podobnie jak Churchill i wielu innych, iż Żydzi (czyli komuniści) byli zdeterminowani, by zniszczyć same fundamenty wszystkich europejskich społeczeństw, w tym moralność, religię i rodzinę. Zauważyłem gdzie indziej ukryty fakt, iż "komunizm" był całkowicie żydowskim dziełem. Ważne jest, aby zrozumieć, iż około 98% komunistów w Europie stanowili Żydzi.

Hitler nie był ślepy na to, co Żydzi próbowali lub osiągnęli w innych krajach. Był w pełni świadomy religijnej, moralnej, rodzinnej i społecznej destrukcji, jaką wyrządzili Rosji, oraz ich poważnych prób powtórzenia tego "sukcesu" na Węgrzech i w wielu innych krajach. Hitler postrzegał wysiłki Żydów w dużej mierze jako wojnę mającą na celu zniszczenie chrześcijaństwa, a większość Niemiec zdawała sobie sprawę, iż Europa albo pozostanie chrześcijańską, albo stanie się żydowska komunistyczna; iż nie ma nic pomiędzy. Niemcy – nie tylko Hitler, ale wszyscy Niemcy – postanowili, iż jeżeli to możliwe, zachowają Niemcy chrześcijańskie.

Rząd niemiecki wyraźnie zdawał sobie sprawę, iż to Żydzi stoją za całą niemoralnością i seksualnymi deprawacjami nękającymi Niemcy. W samych Niemczech Żydzi prowadzili wojnę moralną, duchową, społeczną, ekonomiczną i psychologiczną. Wzrost znaczenia Hitlera i Narodowosocjalistycznej Partii był bezpośrednim skutkiem niewyobrażalnej społecznej i moralnej destrukcji wyrządzonej Rosji przez tych samych żydowskich bolszewików, nie wspominając o rzezi 65 milionów chrześcijańskich Rosjan. Niemcy wiedzieli, iż to oni są następni. Biorąc to pod uwagę, nie dziwi fakt, iż Niemcy (NIE "Hitler", ale WSZYSCY Niemcy) chcieli wypędzić wszystkich Żydów z granic swoich granic.

Żydowska seksualna deprawacja w przedwojennych Niemczech

Magnus Hirschfeld w Instytucie Badań Seksualnych, 1920. Żydowska moralna korupcja Niemiec i Ameryki. Źródło

Żydowska seksualna dekadencja narastała i wybuchała w Niemczech od wielu dekad, z pewnością od lat 40. i 50. XIX wieku, od Karola Marksa po Magnusa Hirschfelda, Zygmunta Freuda i dalej. Biorąc Magnusa Hirschfelda za słowo (oraz Żyda Murraya Rothbarda, który przyszedł po nim), "relacje seksualne między dorosłymi a nieletnimi (pedofilia – żydowska "wartość") powinny być oceniane przede wszystkim przez pryzmat wolności jednostki, a nie szerszych kwestii moralnych czy społecznych". Według tych wszystkich żydowskich "dżentelmenów" każdy ma absolutne prawo swobodnie mówić, publikować, gromadzić się i angażować się w takie "wolności obywatelskie" jak pornografia, dewiacje seksualne, pedofilia i prostytucja. [11] I jest tego znacznie więcej.

Żydzi nie mieli szansy na uchwalenie zdeprawowanego prawa seksualnego, które doprowadziłoby do upadku rodziny i społeczeństwa w Niemczech. Jednak od dawna byli aktywni w Niemczech, pracując na rzecz obalenia chrześcijaństwa i zarażając kraj swoją marką skorumpowanej i wypaczonej seksualności, którą uważali za główną metodę niszczenia moralności, rodziny, a w końcu społeczeństwa.

Marlene Dietrich w "Błękitnym aniołku" w reżyserii Josefa von Sternberga, 1930.

W artykule zatytułowanym "Żydowska pornografiza, erotyzacja i moralna korupcja Niemiec i Ameryki od 1919 roku", [12] Jonas Alexis zauważył, iż żydowski reżyser Paul Wegener "rozumiał, jak zmienić (seksualny) krajobraz kulturowy (kraju) poprzez zmianę jego sztuki", a kino było szeroko wykorzystywane przez Żydów jako metoda podważania niemieckiej kultury i moralności. Wspomina, iż niektóre żydowskie filmy w Niemczech były tak obsceniczne, iż nie można ich było pokazywać nigdzie w Europie, choćby w ówczesnym Paryżu. Dodano również, iż "Występy sceniczne i klubowe w Berlinie były najmniej powstrzymywane spośród wszystkich głównych stolic". Sztuka, teatr, literatura skupiały się na "homoseksualizmie, sadomasochizmie, transwestytyzmie i kazirodztwie". Co więcej, to w Niemczech seksualne fanatyzmy Sigmunda Freuda otrzymały "najszerszy zakres artystycznej ekspresji".

Alexis ponownie:

"W latach 20. XX wieku w Niemczech najsilniejszym wpływem żydowskim (seksualnym) był teatr. Żydowscy dramaturdzy i producenci "dominowali na scenie" i byli "eksperymentalni oraz seksualnie śmiali". A ta sztuka była jednym z głównych narzędzi, które miały doprowadzić do "transwaluacji wszystkich wartości". Filmy i filmy były ogromne w Niemczech w latach 20. XX wieku i były zdominowane przez Żydów. Alexis zauważa stanowisko Hitlera, iż "Żydzi stanowili mniej niż trzy procent populacji, a mimo to w dużej mierze kontrolowali teatr i [celowo] promowali . .. "brud" i "pornografia". Alexis pisze dalej, iż "Żydzi stanowili niewielką część ludności Niemiec na początku XX wieku, a jednak byli największą grupą etniczną, która promowała i czerpała zyski z białego niewolnictwa i prostytucji."

W tym okresie choroby weneryczne rozprzestrzeniały się w alarmującym tempie, gwałty stały się powszechne, a orgie stały się powszechne. Jeden z autorów zauważył, iż "Od Paryża w latach 60. XIX wieku żadne europejskie miasto nie doświadczyło edenicznego przypływu całkowitej wolności erotycznej", połączonego z narkotykami i pornografią. Ten sam autor napisał: "Dziki seks i całonocne wybryki można było robić wszędzie. W prywatnych mieszkaniach, pokojach hotelowych i wynajmowanych salach nieustannie ogłaszano i odbywały się imprezy narkotykowe i nagie "Wieczory Piękności". Atmosfera gala ogarnęła lata 1919 i 1920... W powojennym Paryżu podróżnik mógł zatrudnić uliczną prostytutkę za pięć lub sześć dolarów; ale podczas inflacji w Berlinie pięć dolarów mogło kupić miesięczną ilość cielesnych rozkoszy. Seks był wszędzie i dostępny tanio... Prostytucja dziecięca była palącym problemem społecznym na długo przed i po erze inflacji. Dotyczyło zarówno dziewczynek, jak i chłopców..."

W swego rodzaju ripostaci żydowski "uczony" Nathan Abram w książce zatytułowanej "Żydzi i seks" skarżył się, iż "antysemici" prezentują jedynie "negatywną stronę żydowskiej pornografii". Jego odpowiedź brzmiała, iż ci narzekający to wszyscy "neonaziści" i "negacjonacy Holokaustu", którzy chcą udowodnić, iż "Żydzi korumpują czyste, białe chrześcijańskie społeczeństwo". Abram napisał dalej, iż "żydowskie zaangażowanie w pornografię ... jest wynikiem atawistycznej nienawiści do autorytetu chrześcijańskiego: próbują osłabić dominującą kulturę w Ameryce poprzez moralną podważając. Pornografia staje się więc sposobem na zbezczeszczenie kultury chrześcijańskiej, przenikając do samego serca amerykańskiego głównego nurtu." Co jeszcze można powiedzieć? Żydzi "potajemnie niszczyli niemiecką kulturę poprzez moralną korupcję i degradację, [pod sztandarem] wolności seksualnej i demokracji. [13]

Zachęcam do uważnego przeczytania artykułu Jonasa Alexisa. Zawiera bogactwo udokumentowanych informacji o tym konkretnym okresie żydowskim we wczesnych Niemczech – niestety jednym z wielu żydowskich okresów. Artykuł: "Żydowska pornografiza, erotyzacja i moralna korupcja Niemiec i Ameryki od 1919 roku". URL: https://www.unz.com/article/the-jewish-pornification-eroticization-and-moral-corruption-of-germany-and-america-since-1919/. Możesz też obejrzeć ten film na ten sam temat:

https://rumble.com/v5hscwi-a-history-of-sexualization-and-moral-corruption-of-twentieth-century-german.html

Magnus Hirschfeld

Magnus Hirschfeld był homoseksualnym Żydem, rzekomym "seksuologiem", który czytał z tego samego podręcznika co bolszewiccy Żydzi w Rosji, wykorzystując seksualność jako "lubrykant" do niszczenia niemieckiej rodziny i społeczeństwa.

Ten człowiek był jednym z najgorszych. Magnus Hirschfeld był homoseksualnym Żydem, rzekomym "seksuologiem", który czytał z tego samego podręcznika co bolszewiccy Żydzi w Rosji, wykorzystując seksualność jako "lubrykant" do niszczenia niemieckiej rodziny i społeczeństwa. Ponieważ Żydzi w Niemczech nie uzyskali uprawnień ustawodawczych do realizacji swoich seksualnych deprawacji, jak to miało miejsce w Rosji, na Węgrzech i w innych krajach, polegali na "sektorze prywatnym", by osiągnąć te same cele. W latach 20. i 30. Hirschfeld robił wszystko, by promować niemal wszystko (i wszystko) degenerujące w kontekście seksu. Obejmowało to – ale nie ograniczało się do – pornografii, pochwał dla lesbijek i homoseksualistów oraz rekomendacji dotyczących bestialstwa i kazirodztwa. I oczywiście, a być może przede wszystkim, Hirschfeld mocno promował "wyzwolenie" niemieckich kobiet, zachęcając je do swobodnego stosunku seksualnego bez odniesienia do rodziny, moralności czy religii.

Z prac Hirschfelda wynika jasno, iż jego intencją było takie samo jak u Żydów wszędzie: rozpad rodziny poganskiej i społeczeństwa zachodniego. Powinno być oczywiste dla wszystkich czytelnika, że jeżeli zamężne kobiety – żony i matki – swobodnie uprawiają stosunki seksualne z każdym mężczyzną, którego uznają za atrakcyjnego, to całość rodzinna z konieczności się rozpadnie. A jeżeli jednostka rodzinna się rozpadnie, samo społeczeństwo się rozpadnie, ponieważ rodzina jest fundamentem społeczeństwa. Ta teza jest nie tylko oczywista, ale została udokumentowana przez różnych badaczy, w tym J. D. Unwina w jego traktacie o seksie i kulturze [14] oraz P. A. Sorokina w The American Sex Revolution. [15] Uniwersalne wnioski są takie, iż społeczeństwa degenerują się i tracą spójność społeczną, gdy stają się bardziej seksualnie liberalne, a rodzaj "wolności seksualnej" promowany przez Żydów doprowadzi do upadku społecznego i dezintegracji. Nowsza publikacja bez wahania stwierdza, iż "Żydzi odegrali integralną rolę w historii obsceniczności w Ameryce przez większość XX wieku..." [16] Omówię sytuację w USA w kolejnym artykule.

Hirschfeld był najwyraźniej nazywany (przez Żydów) "Einsteinem seksu". Alexis zauważa, iż "Hirschfeld wyraźnie dostrzegał, iż chrześcijaństwo pełniło rolę głównego instytucjonalnego i kulturowego strażnika tego moralnego ram. W konsekwencji kierował stałą krytykę wobec chrześcijaństwa, zanim rozpoczął swój program reformy seksualnej". Hirschfeld napisał książkę liczącą 1200 stron, wychwalającą homoseksualizm i lesbijstwo oraz krytykując chrześcijańskie zasady dotyczące seksu.

W 1919 roku Hirschfeld otworzył Instytut Seksuologii, z "przestrzeniami wykładowymi, biurami konsultacyjnymi, salami do nauki, laboratoriami, klinikami medycznymi oraz przestrzenią muzealną poświęconą patologii seksualnej". Opisywano ją jako jedną z "Imperialnych Kanałów Berlina", zajmującą się kazirodztwem, pedofilią, bestialstwem i wszelkimi innymi seksualnymi deprawacjami. Być może największą częścią była biblioteka Hirschfelda, "która zawierała największą kolekcję książek erotycznych i pornograficznych w Europie", dosłownie tysiące tomów wszelkiego rodzaju. Alexis dokumentuje również, iż "Instytut" zawierał "wszelkiego rodzaju środki seksualne, aby wspierać (żydowską) rewolucję seksualną w Berlinie. Pisał o "dildo, które tryskały mlecznym roztworem, butelkach z wodą z wylewkami w kształcie penisa, sanskryckich podręcznikach seksualnych, pasach cnoty, narzędziach tortur z niemieckiego burdelu, sadystycznych rysunkach, wibratorach napędzanych parą, sztucznych gumowych piersiach i waginach zabranych transwestyckim prostytutkom". Wydaje się, iż w Republice Weimarskiej... przed nazistowskimi Niemcami "seksualna dekadencja i wszelkiego rodzaju perwersje były powszechne". To był także plac zabaw Zygmunta Freuda.

Biblioteka Hirschfelda zasługuje na szczególną uwagę, częściowo dlatego, iż – jak wspomniano wyżej – była największym zbiorem pornografii i seksualnego brudu w całej Europie, ale także dlatego, iż była tylko jedną z wielu takich żydowskich bibliotek.

Biblioteka Prezydencka Clintona w USA z dumą posiada dokument zatytułowany "Los żydowskiej księgi". [17] Mówi nam, iż "żydowskie biblioteki istniały niemal w każdym europejskim kraju przed 1939 rokiem. Żydowskie księgarnie, wydawnictwa, uczońcy, bibliofili i prywatne rodziny były dumnymi posiadaczami dużych zbiorów lub niezliczonych małych bibliotek. Zostały założone i utrzymywane przez instytucje szkolnictwa wyższego, seminaria rabinaczne, instytuty edukacyjne i badawcze, synagogi, organizacje młodzieżowe i tym podobne."

Podobno było ich tak wiele, iż "Pełne obliczenie tak ogromnego bogactwa drukowanych skarbów jest ewidentnie niemożliwe". Powyższy artykuł przedstawia listę żydowskich bibliotek zawierających co najmniej tysiąc woluminów, twierdząc, iż istniało 469 takich bibliotek, z łącznie ponad 3 milionami książek. Dodaje, iż mniejsze biblioteki i duże prywatne kolekcje prawdopodobnie zwiększyłyby tę liczbę do około 6 milionów książek.

To ważne, ponieważ Magnus Hirschfeld nie był jedynym Żydem, który gromadził kolekcje pornografii i zdeprawowanych seksualnych śmieci. W rzeczywistości można by to uznać za kolejną żydowską "wartość". Prawdą jest, iż nie wszystkie te żydowskie biblioteki były całkowicie poświęcone pornografii i seksualnemu brudowi, jak Hirschfelda, ale wszystkie zawierały swoją część. Ważne jest również, aby zauważyć, iż te kolekcje przedmiotów związanych z seksem nie ograniczały się do jednego kraju; gdziekolwiek osiedlali się Żydzi, biblioteki seksualne osiedlały się wraz z nimi i były otwarte dla publiczności. Myśląc konkretnie o Niemczech, przez wiele lat rząd niemiecki tolerował te biblioteki i podobne żydowskie "instytucje", jedynie próbując ostrzec obywateli kraju przed moralnym niebezpieczeństwem. Nie powinno dziwić, iż doprowadziło to do słynnych "palenia książek", które Żydzi promulizują bez kontekstu. O paleniu żydowskich książek opowiem w kolejnym artykule.

Niektórzy udokumentowani obserwatorzy

W książce z 1939 roku zatytułowanej "Germany Puts the Clock Back" [18] Edgar Mowrer napisał, iż "Nikt, kto przeżył okres od 1919 do 1926 roku, prawdopodobnie nie zapomni o seksualnej rozwiązłości, która panowała (w Niemczech). jeżeli już, to kobiety były bardziej agresywne. Moralność, dziewictwo, monogamia, a choćby dobry gust – traktowano jako uprzedzenia. Ogólna atmosfera... odzwierciedlało społeczeństwo, w którym seks całkowicie utracił wszelkie konotacje grzechu teologicznego, a choćby etycznego." Temat ten jest krótko omówiony w artykule zatytułowanym "Społeczny upadek Niemiec Weimarskich". [19]

W innej książce, wydanej w 1933 roku, zatytułowanej "Naoczny świadek po niemiecku", Fredrik Book napisał, iż Hitler rozwinął prawdziwą pogardę dla żydowskiego bolszewizmu (komunizmu) – który również nazywano "marksizmem kulturowym". Książka dokumentowała, jak Żydzi dążyli do "rozbicia wszystkich pojęć obywatelskich, zwłaszcza wszystkich wartości moralnych". [21] Autor zauważa, iż Hitler dokonywał dokładnie tych samych obserwacji. W swojej książce Mein Kampf [22] Hitler napisał o Republice Weimarskiej, iż "dziewięć dziesiątych wszelkiego literackiego brudu, artystycznego śmieci i dramatycznego nonsensu można zrzucić na drzwi ludu, który stanowi ledwie setną części całkowitej populacji kraju".

W książce z 1938 roku zatytułowanej "Dom, który zbudował Hitler" autor Stephen Roberts pisze: "[Najpoważniejszym w oczach Niemców] był żydowski wpływ na kulturę i [Żydów] na umysł i moralność społeczności ... Czasami [Żydzi] robili to otwarcie (przykładami tego bezpośredniego ataku były Instytut Nauk o Seksualności Magnusa Hirschfelda i jego teksty o homoseksualizmie i trzeciej płci); czasem pośrednio poprzez kontrolę nad wydawnictwami i teatrami (dwudziestu trzech z dwudziestu dziewięciu kierowników teatrów w Berlinie to Żydzi). Największe i najważniejsze gazety w Berlinie należały do grupy Ullstein, żydowskiej twierdzy. Morgenpost, z nakładem przekraczającym milion egzemplarzy, był żydowski; potężna Vossiche Zeitung była żydowska; Berliner Illustrierte Zeitung, który trafił do prawie dwóch milionów domów, był żydowski; słynny Berliner Tageblatt był w większości redagowany przez Żydów i pozyskiwał wiadomości głównie od żydowskich korespondentów za granicą... Władza żydowska nad prasą była tak wyraźna, iż naród niemiecki był kiedyś opisywany jako 'naród z przeciętymi strunami głosowymi'." [23] Ta książka jest dostępna w archiwum. org, [24] oraz do pobrania. [25]

Roberts zauważa także przewagę Żydów w zawodach wpływowych: oprócz koncentracji mediów, około 50% wszystkich prawników i lekarzy w Niemczech stanowili Żydzi, a ponad 30% wszystkich profesorów. Roberts zauważa, iż "pod względem liczby powinni byli stanowić 1 procent" i stwierdza, iż na niektórych uniwersytetach ich obecność i wpływ były tak duże, iż "niebycie Żydem było wadą". To ważne, ponieważ Żydzi, poprzez kontrolę mediów i swoją "propagandę klasową", zdecydowanie szerzyli żydowską ewangelię zniszczenia niemieckiej rodziny i społeczeństwa.

Ta żydowska degeneracja odnosiła się równie mocno do sztuki, co do pisania. Sytuacja stała się tak zła, iż w 1938 roku, przed wybuchem II wojny światowej, rząd Niemiec zorganizował "Wystawę Sztuki Dekadentnej" (Entartete Kunst), która była prezentowana w wielu miastach aż do 1941 roku. Zawierała ponad 600 obscenicznych obrazów, rzeźb i dzieł graficznych wykonanych przez Żydów. Rząd nie niszczył tych przedmiotów, ale wystawiał je publicznie, aby odwołać się do podstawowej zdrowości i chrześcijańskiej moralności narodu niemieckiego. Z książki "Degenerowana sztuka: Los awangardy w nazistowskich Niemczech" "Misją sztuki nie jest tonąć się w brudzie dla samego brudu, malować człowieka tylko w stanie rozkładu, pozwalać być symbolami macierzyństwa czy przedstawiać zdeformowanych idiotów jako symbole męskiej siły." [26] Książka jest dostępna do pobrania pod archive.org. [27]

Można ogólnie utożsamiać tę powszechną seksualną perwersję z planowanym upadkiem chrześcijaństwa dla Żydów. Według jednego z dobrze poinformowanych źródeł: "W 1913 roku przeciętny Niemiec ... wciąż żył w świecie uporządkowanych pewności, z bosko określonym obowiązkiem religijnym, politycznym, społecznym i moralnym. Do 1920 roku Bóg, a wraz z Nim pewność, wydawali się wycofać." Dalej mówi, iż Niemcy "nagle obudzili się na rozpad standardów, który postępował nieprzerwanie od około 1860 roku. Pierwsza religia: wpływ chrześcijaństwa na swoich wyznawców stopniowo słabł. Następnie sztuka się zniechęciła..." [28] [29]

Epilog

Żydzi nie powiodli się w próbie przekształcenia Niemiec (i innych krajów) w żydowskie komunistyczne seksualne deprawacje, ale te porażki nie powstrzymały ich przed próbami. Podczas gdy Żydzi przez cały czas pracowali nad dorosłymi populacjami, zwracali uwagę na dzieci, wyraźnie dążąc do seksualizacji dzieci od niemowlęctwa, by przygotować je do świata pedofilii i jeszcze dalej – znacznie dalej. Jedną z prób jest nowe podejście Żydów do konkursów piękności dla dzieci, które trafnie określa się jako "święto pedofilów". "Małe dziewczynki są ubierane jak prostytutki, "wiercą się jak dorosła kobieta, a ława przysięgłych składająca się z 60-letnich grubych facetów ślini się na nią". [30]

Jeszcze bardziej odrażające jest to, iż Żydzi aktywnie promują "pokoje masturbacji" w przedszkolach w Niemczech, twierdząc, iż dzieci powinny mieć możliwość wycofania się do chronionej przestrzeni "by odkryć siebie fizycznie". Dlatego mają pokoje, w których trzyletni chłopcy i dziewczynki mogą "zadowolić siebie", a także "pieścić się i odkrywać nawzajem". Dziewczynki i chłopcy powinni móc "głaskać i badać" się nawzajem tak bardzo, jak to wygodnie, podczas gdy "każde dziecko decyduje, z kim chce grać w gry fizyczne i seksualne". Mówią nam, iż masturbacja i "bawienie się w lekarza" to całkowicie normalne aktywności dla trzylatków, a umożliwienie tych praktyk w przedszkolu jest "bardzo ważne, stanowi część normalnego rozwoju dziecka i nie powinno być aktywnie zapobiegane". [31] [32] W tym przypadku "Oni" to żydowskie stowarzyszenie Pro Familia.

Seksualizacja małych dzieci jest całkowicie prowadzona przez Żydów i jest w tej chwili dość mocno promowana przez Żydów w ONZ i WHO. "Małe dzieci to istoty seksualne, które muszą mieć partnerów seksualnych i zacząć od seksu jak najszybciej. Z tego powodu przedszkola i szkoły podstawowe muszą uczyć dzieci rozwijania pożądania i pożądania seksualnego, nauki masturbacji, budowania relacji osób tej samej płci, korzystania z pornografii online oraz nauki różnych technik seksualnych, takich jak seks oralny." Poprzednie zdanie jest parafrazą z publikacji ONZ i WHO zatytułowanej "Dzieci muszą mieć partnerów seksualnych". [33]

Nie dzieje się to tylko w Niemczech; Proces ten jest wdrażany na całym świecie, choć (żydowskie) media masowe nie chcą tego powiedzieć. Byłem zaskoczony, iż to dzieje się choćby w Kanadzie. Jedna z żydowskich nauczycielek w Kolumbii Brytyjskiej dała swoim przedszkolakom w wieku czterech i pięciu lat zadanie masturbacyjne jako "pracę domową". Dzieci zostały również poproszone, by "narysowały obrazek prywatnych miejsc w ich domach, gdzie "można dotknąć penisa lub sromu". Szkoła była najwyraźniej zszokowana, ale raczej nie tak jak rodzice. [34] Omówię te kwestie w kolejnym artykule.

*

Teksty pana Romanoffa zostały przetłumaczone na 34 języki, a jego artykuły publikowane są na ponad 150 stronach informacyjno-politycznych w obcych językach w ponad 30 krajach, a także na ponad 150 platformach anglojęzycznych. Larry Romanoff jest emerytowanym konsultantem zarządzania i biznesmenem. Zajmował wysokie stanowiska kierownicze w międzynarodowych firmach doradczych oraz był właścicielem międzynarodowego biznesu importowo-eksportowego. Był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Fudan w Szanghaju, prezentując studia przypadków z zakresu stosunków międzynarodowych starszym klasom EMBA. Pan Romanoff mieszka w Szanghaju. Jest jednym z autorów nowej antologii Cynthii McKinney "When China Sneeze". (Rozdz. 2 — Radzenie sobie z demonami).

Jego pełne archiwum można zobaczyć pod adresem
https://www.bluemoonofshanghai.com/ + https://www.moonofshanghai.com/

Można się z nim skontaktować pod adresem: [email protected]

*

PRZYPISY – Część 6

[1] Rewolucja niemiecka (1918–19) | Przyczyny, streszczenie, fakty i znaczenie
https://www.britannica.com/event/German-Revolution-1918-1919#ref1351482

[2] Żydzi sprowokowali Hitlera: Jedno poważne podręcznikowe tabu

[3] Bawarska Republika
Radziecka https://eresources.nlb.gov.sg/webarchives/wayback/20130920074827/https://en.wikipedia.org/wiki/Bavarian_Soviet_Republic

[4] Eugen Levine
https://spartacus-educational.com/GERlevine.htm

[5] Bawarii po zamachu na Eisnera.
https://www.bavarikon.de/object/bav:BSB-CMS-0000000000003609?lang=en#collapseExample

[6] Powstanie spartakowskie – Niemcy Weimarskie – National 4 History Revision
https://www.bbc.co.uk/bitesize/guides/zpctyrd/revision/5

[7] Benjamin Disraeli, "Coningsby", czyli "Nowe Pokolenie"
https://www.gutenberg.org/files/7412/7412-h/7412-h.htm

[8] Reformacja Niemiec
https://www.britannica.com/place/Germany/Imperial-election-of-1519-and-the-Diet-of-Worms

[9] MEIN KAMPF, James Murphy 1939 angielskie wydanie
https://gutenberg.net.au/ebooks02/0200601h.html

[10] Żydzi sprowokowali Hitlera: Jedno poważne podręcznikowe tabu

[11] Rozmowa z E. Michaelem Jonesem o psychoanalizie, wyzwoleniu seksualnym, kontroli politycznej i libertarianizmie
https://www.unz.com/ejones/a-conversation-with-e-michael-jones-on-psychoanalysis-sexual-liberation-political-control-and-libertarianism/

[12] Żydowska pornografia, erotyzacja i moralna korupcja Niemiec i Ameryki od 1919 roku
https://www.unz.com/article/the-jewish-pornification-eroticization-and-moral-corruption-of-germany-and-america-since-1919/

[13] Żydowska pornografia, erotyzacja i moralna korupcja Niemiec i Ameryki od 1919 roku
https://www.unz.com/article/the-jewish-pornification-eroticization-and-moral-corruption-of-germany-and-america-since-1919/

[14] (Oxford: Oxford University Press, 1934).
https://archive.org/details/b20442580

[15] Pitirim A. Sorokin, Amerykańska rewolucja seksualna (Boston: Porter Sargent Publisher, 1956).
https://archive.org/details/americansexrevol0000soro

[16] Nieczyste usta: Obscenyczność, Żydzi i kultura
amerykańska https://www.jstor.org/stable/j.ctt9qfx0g

[17] LOS ŻYDOWSKIEJ KSIĘGI
https://clinton.presidentiallibraries.us/files/original/4a2b30618845e3305dbd68195cb68c2d.pdf#14#1

[18] Niemcy cofają zegar: Edgar Ansel Mowrer
https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.180182

[19] Rozpad społeczny Niemiec Weimarskich. Mowrer

[21] Korzenie marksizmu kulturowego w Niemczech Weimarskich. Nazistowskie palenie książek. Książka Fredrika

[22] Mein Kampf
https://ia803107.us.archive.org/32/items/AdolfHitlerMeinKampfENGLISH/Adolf%20Hitler%20-%20Mein%20Kampf%20ENGLISH.pdf

[23] Dom, który zbudował Hitler, Stephen H. Roberts. 1938.

[24] Dom, który Hitler zbudował
https://archive.org/details/RobertsStephenTheHouseThatHitlerBuilt/page/n1/mode/2up

[25] Dom, który Hitler zbudował
https://archive.org/details/housethathitlerb0000step

[26] "Sztuka zdegenerowana": Los awangardy w nazistowskich Niemczech, autorstwa Stephanie Barron. 1991.

[27] Sztuka zdegenerowana: los awangardy w nazistowskich Niemczech
https://archive.org/details/degenerateartfa00barr

[28] Niemcy cofają czas: Edgar Ansel Mowrer
https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.180182

[29] Rozpad społeczny Niemiec Weimarskich. Mowrer

[30] Konkursy piękności dla dzieci "święto pedofilów" – starszy ksiądz
https://www.rt.com/russia/610181-child-beauty-pageants-church/

[31] W przedszkolu w Niemczech oferują pokoje do masturbacji

[32] Burza w Niemczech z powodu "pokoi masturbacji" dla maluchów
https://www.blick.ch/news/shitstorm-in-deutschland-wegen-masturbationsraeumen-fuer-die-kleinkinder-raeume-fuer-doktorspiele-sind-in-schweizer-kitas-normal-id19338650.html

[33] "Dzieci muszą mieć partnerów seksualnych" – mówią ONZ i WHO – 7 maja 2023

[34] Nauczyciel BC daje czterolatkom zadanie masturbacji
https://www.westernstandard.news/bc/bc-teacher-gives-four-year-olds-masturbation-assignment/article_0369d710-d2f9-11ec-b083-8b849beab2ee.html