"Zgoda, towarzyszu: amerykański sen o sztucznej inteligencji brzmi jak cyfrowy komunizm. Pod retoryką wolności kryje się scentralizowany mechanizm, który zasysa prywatne dane, tłumi sprzeciw i redystrybuuje zdolności poznawcze dzięki tokenów."

Autor: Paweł Sirwatko, młodszy pracownik naukowy Instytutu USA i Kanady Rosyjskiej Akademii Nauk (im. G. Arbatowa)

Jeśli jednak pominiemy apokaliptyczne scenariusze, które administracja i wspomniani miliarderzy starają się bagatelizować, w dyskusji pozostaje jeden najważniejszy wątek: nieodłącznie kolektywistyczna natura superinteligencji kształtującej tę przyszłą „Złotą Erę Ameryki”.

Od każdego według jego możliwości

Od początku swojej kadencji Trump i Partia Republikańska promują sztuczną inteligencję jako przedsięwzięcie o charakterze indywidualistycznym, przedstawiając ją jako narzędzie wzmacniające osobisty potencjał intelektualny i wspierające amerykański etos niezależności na nowym froncie technologicznym. Brzmi to niewątpliwie w duchu amerykańskich wartości – zwłaszcza gdy ton temu przekazowi nadają Republikanie.

Jednak nie wszyscy miliarderzy z branży technologicznej, finansujący partię, postrzegają to w ten sam sposób. Istotnym przykładem jest inwestor venture capital i współzałożyciel firmy Palantir, Peter Thiel, który dostrzega analogie między sztuczną inteligencją a kolektywizmem. Thiel argumentował wcześniej, iż w przeciwieństwie do kryptowalut – które jego zdaniem sprzyjają libertarianizmowi – sztuczna inteligencja jest w swej istocie komunistyczna.

Gdy przyjrzeć się bliżej przyszłości, jaką oferuje sztuczna inteligencja, twierdzenie Thiela przestaje wydawać się tak nieprawdopodobne. Istnieje bowiem głębokie, strukturalne podobieństwo między rozwojem systemów AI a fundamentalnymi ideałami marksizmu.

Po pierwsze, budowa potężnego modelu AI wymaga ogromnej centralizacji – co dla Thiela, jako libertarianina, stanowi najwyraźniej największy problem. Tworzenie coraz bardziej zaawansowanych modeli AI wiąże się z gromadzeniem miliardów gigabajtów danych w potężnych centrach obliczeniowych, kontrolowanych przez zaledwie garstkę korporacji dysponujących odpowiednim kapitałem i mocą obliczeniową.

Oznacza to, iż prawo do własności intelektualnej jednostki zostaje w praktyce całkowicie zignorowane. I to na dobre. Wszystko, co piszesz w internecie, publikujesz na YouTube, a choćby książki wydane na długo przed erą AI – wszystko to staje się „pożywką” dla sztucznej inteligencji; dane te są sukcesywnie wprowadzane do centrów obliczeniowych w celu trenowania modelu, który następnie redystrybuuje efekty Twojej pracy każdemu użytkownikowi AI.

Tworzy to system redystrybucji informacji o charakterze odgórnym i scentralizowanym, co przywodzi na myśl sposób funkcjonowania państwa kolektywistycznego. Każdemu według jego potrzeb

Liderzy Doliny Krzemowej coraz częściej wykorzystują rozwój sztucznej inteligencji do promowania rozwiązań gospodarczych o wyraźnie socjalistycznym charakterze, co stanowi element ich strategii budowania wizerunku. W obliczu automatyzacji milionów miejsc pracy przez zaawansowane systemy AI, przedstawiciele branży technologicznej uznają za konieczne uspokojenie nastrojów społecznych; prezentują oni sztuczną inteligencję jako swego rodzaju systemowe zabezpieczenie, mające zapewnić stabilność społeczeństwa w sytuacji, gdy praca ludzka przestanie być opłacalna ekonomicznie.

Na przykład Sam Altman, dyrektor generalny OpenAI, opowiadał się za wprowadzeniem bezwarunkowego dochodu podstawowego – koncepcji wywodzącej się z klasycznej myśli socjalistycznej. jeżeli brzmi to zbyt pięknie, by było prawdziwe, to dlatego, iż tak właśnie jest. Z czasem choćby sam Altman wycofał się z tego pomysłu, zastępując go koncepcją określaną mianem „powszechnego dostępu do podstawowych zasobów obliczeniowych” (ang. *universal basic compute*).

Porównując sztuczną inteligencję do usług użyteczności publicznej, takich jak dostawy wody czy energii elektrycznej, Altman argumentuje, iż każdy człowiek powinien otrzymywać równy, podstawowy przydział mocy obliczeniowej scentralizowanego superkomputera w postaci tokenów AI, którymi można następnie dysponować – wykorzystywać je, udostępniać innym lub sprzedawać.

Zdumiewająco podobna filozofia leży u podstaw publicznego manifestu dyrektora generalnego Mety, Marka Zuckerberga, zatytułowanego „przyszłość należy do wszystkich” (ang. *the future is for everyone*). Przekonuje on w nim, iż moc obliczeniowa i zaawansowane modele danych powinny być rozdzielane równomiernie, aby oddać władzę w ręce ludzi.

W kategoriach marksistowskich ci technologiczni miliarderzy w gruncie rzeczy postulują redystrybucję środków produkcji na rzecz mas, promując ideę wspólnej własności danych osobowych, które wcześniej od nas przejęli. Retoryka „wzmacniania pozycji każdego człowieka” brzmi atrakcyjnie, gdy czytamy utopijne wizje Altmana czy Zuckerberga, a jednocześnie skutecznie odwraca uwagę od tego, w jaki sposób ci sami magnaci technologiczni weszli w posiadanie naszych danych – często po prostu przywłaszczając sobie naszą własność intelektualną.

Intelektualny komunizm

W XX wieku radzieccy ideolodzy przez dekady próbowali wykreować postać tzw. „nowego człowieka radzieckiego”. Był to teoretyczny ideał jednolitego, bezinteresownego obywatela, który całkowicie zatracałby swoje indywidualne pragnienia, przekonania i tożsamość, stając się częścią zbiorowości dążącej do dobra wspólnego.

Eksperyment ten budził poważne obawy pisarzy tworzących w nurcie antyutopii, takich jak George Orwell, którzy w dążeniu do ujednolicenia społeczeństwa dostrzegali jedną z wad kolektywizmu; tę samą koncepcję współcześni Republikanie otwarcie krytykują jako totalitarny przejaw komunizmu.

Tymczasem owa totalitarna jednolitość myślenia stanowi immanentną cechę systemów sztucznej inteligencji, z których korzystamy na co dzień.

W wywiadzie udzielonym dziennikarzowi Tuckerowi Carlsonowi Sam Altman otwarcie przyznał, iż modele AI są trenowane tak, aby „odzwierciedlać zbiorowość całej ludzkości”. Oznacza to, iż zamiast promować unikalne ludzkie punkty widzenia czy chronić indywidualność myślenia, głównym celem rozwoju wiodących systemów AI wydaje się stworzenie maszyny reprezentującej matematyczną średnią poglądów wszystkich ludzi naraz – maszyny, która nie tyle eksponuje indywidualizm, co go niweluje.

Co więcej, modele AI są z założenia zaprogramowane tak, by faworyzować ścisłą neutralność i wyważone odpowiedzi. Uczy się je unikania zdecydowanych, polaryzujących postaw ideologicznych – co można zauważyć, gdy chatbot AI odpowiada na kontrowersyjne pytanie. System automatycznie narzuca ramy wzajemnego zrozumienia i uprzejmego kompromisu, przez co odpowiedziom brakuje indywidualnego charakteru czy wyrazistości.

Na pierwszy rzut oka rozwiązanie to wydaje się niezwykle użyteczne i korzystne. Może ono łagodzić toksyczne spory polityczne i odpolityczniać gwałtowne konflikty kulturowe, ucząc użytkowników dostrzegania obu stron danego zagadnienia, co prowadzi do powstania „doskonalszej unii” – by użyć słów Baracka Obamy.

Jednak ta wymuszona neutralność i konformizm mają też niebezpieczne, mroczne oblicze. Nieustannie kierując użytkowników ku bezpiecznemu, powszechnie akceptowanemu „złotemu środkowi”, sztuczna inteligencja powoli zmienia indywidualne schematy myślowe, skłaniając do przyjęcia bezpieczniejszych, zbiorowych ram intelektualnych oraz moralności podzielanej przez większość – w gruncie rzeczy czyniąc z człowieka postać niczym z *Mechanicznej pomarańczy*.

Poleganie na sztucznej inteligencji w kwestiach pisania, myślenia i podejmowania decyzji – co w dzisiejszym, pędzącym świecie jest niezwykle wygodne i kuszące – prowadzi do stopniowej „lobotomii” unikalnego światopoglądu i postawy ideologicznej danej osoby. Z czasem powstaje syntetyczna zbiorowa nieświadomość, w której indywidualny sprzeciw jest łagodnie wygaszany na rzecz konsensusu grupowego – a ściślej mówiąc: konsensusu zatwierdzonego przez „superinteligentny czynnik wyrównujący”, jakim jest sztuczna inteligencja.

Paradoks republikański a sztuczna inteligencja

Sytuacja ta rodzi paradoks dla Donalda Trumpa i jego konserwatywnego elektoratu. Antykomunistyczna retoryka, ostrzeżenia przed „socjalistycznym przejęciem władzy” oraz obrona amerykańskiego indywidualizmu stanowią absolutny fundament wystąpień politycznych Trumpa.

Mimo to, domagając się szybkiego rozwoju krajowego sektora sztucznej inteligencji, Trump promuje technologię – zaprojektowaną celowo lub nieumyślnie tak, by rozmywać indywidualną tożsamość w masowej, zbiorowej puli, pozbawiać obywateli prawa własności do prywatnych danych i centralizować władzę technologiczną. Republikanie zaś – świadomie bądź nie – aktywnie budują infrastrukturę systemu o skrajnie kolektywistycznym charakterze, głosząc jednocześnie zalety wolnego rynku.

Zatem, podczas gdy członkowie Partii Republikańskiej podsycają nową „czerwoną panikę”, by mobilizować wyborców w ramach wojen kulturowych, jednocześnie dotują rozwiązania technologiczne, które przy bliższym przyjrzeniu się przypominają podręcznikową karykaturę dystopijnego, totalitarnego kolektywizmu, rządzonego przez kastę technologicznych władców.

I choć Trump zapewnia, iż ​​„Ameryka nigdy nie będzie komunistyczna”, choćby niektórzy z jego darczyńców-miliarderów zdają się w to nie wierzyć. Wypowiedzi, poglądy i opinie wyrażone w tym artykule są wyłączną własnością autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko RT.