Nikt nie może mieć wątpliwości, iż to co się stało w piątek trzydziestego października w Trybunale Konstytucyjnym, jest zamachem stanu – Donald Tusk dokonał zbrojnej napaści na niezależny konstytucyjny organ władzy sądowniczej. To wydarzenie bez precedensu w europejskiej tradycji i praktyce państw demokratycznych. Krytyka tego haniebnego czynu płynie z całego cywilizowanego świata oprócz Brukseli i Berlina.
Nic w tym dziwnego, bowiem rząd Donalda Tuska od samego początku precyzyjnie realizuje scenariusz napisany przez niemieckiego politologa Klausa Bachmana. Teraz, kiedy od Donalda Tuska odwróciły się środowiska prawnicze, choćby te, które z pewną łagodnością traktowały słowa o stosowaniu prawa tak, jak je Donald Tusk rozumie, jego rząd koalicyjny jawi się jako formacja zbirów, zdeterminowana do użycia brutalnej siły wobec obywateli, tak jak miało to miejsce w mrocznych czasach Polski w roku 1956, w 1970, w1976 i tak jak 13 grudnia 1981roku. Ludzie broniący Trybunału Konstytucyjnego, to 20-sto, 30-sto latkowie z wydarzeń grudniowych w Gdańsku, Gdyni, Szczecinie i Elblągu. To uczestnicy strajków sierpnia roku 80-tego i niepodległościowego podziemia stanu wojennego. Dzisiaj ich córki i synowie, a niekiedy również wnuczki i wnuki, pracują w służbach mundurowych jeszcze niepodległej Polski. Jak podłymi ludźmi są ci, którzy dzisiaj sprawują władzę i wysyłają, ciężko pracujące policjantki i policjantów na swoich dziadków, rodziców, rodzeństwo czy po prostu współobywateli. Każdy, kto z pewnego dystansu obserwuje ostatnie trzy lata rządów, nie może nie zauważyć, iż metodycznie wracamy do czasów Radomskich, SB-ecji i milicji, ścieżek zdrowia, aresztów wydobywczych. Czy dalej to będzie powrót do UB-ecji, gdzie było strzelanie do ludzi, tak jak w Poznańskim Czerwcu i w roku 70 w Gdańsku, Gdyni Szczecinie i Elblągu. To nie jest fatamorgana, to się dzieje na naszych oczach. Koalicyjny rząd z premierem Donaldem Tuskiem obwieszonym niemieckimi orderami, dąży do zmiany statusu Polski w Unii Europejskiej, z państwa suwerennego i niepodległego, na państwo w pełni zależne od Brukseli w obszarach, które nie wynikają z porozumień traktatowych – oznacza to utratę praw wynikających z Konstytucji, utratę wymiaru sprawiedliwości, polityki migracyjnej, tożsamości narodowej, polityki finansowej opartej na własnej walucie a w końcu zasobów złota, będących gwarantem stabilności polskiego złotego. To wszystko, ten rząd chce wprowadzić prawem kaduka, nie mając do tego prawem wymaganej większości.
Żadnego resetu, żadnej Magdalenki – w demokracji jedyną formą restartu jest głos narodu w wyborach powszechnych.
W każdym ustroju demokratycznym jest trójpodział władzy i cały szereg bezpieczników konstytucyjnych, aby władza wykonawcza wyłoniona w drodze demokratycznych wyborów nie stała się autorytarna lub co gorsza, nie przekształciła się w krypto dyktaturę. Prosto pisząc w polskim ustroju demokratycznym, konstytucja przewiduje weto prezydenta i większość 3/5 głosów w sejmie, na jego odrzucenie oraz większość konstytucyjną 2/3 głosów w sejmie do zmiany ustawy zasadniczej. Każda władza niezależnie od jej barwy politycznej musi tych reguł przestrzegać, pod groźbą odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu. Każda władza ma szansę przełamać weto prezydenta w sposób demokratyczny, przekonując wyborców do swoich racji, prosząc suwerena o większe zaufanie niż 3/5 głosów w 460 osobowym sejmie, a nie pałą czy uchwałą. Stąd tak ważna jest presja społeczna by rząd przestrzegał tych reguł. Obecna sytuacja w Hiszpanii pokazuje jak masowy udział obywateli w zorganizowanej presji społecznej, może doprowadzić do tego, iż choćby lewacki rząd zdecydował się rozwiązać nabrzmiały spór polityczny w drodze wyborów powszechnych. Obecny spór polityczny w naszej Ojczyźnie wymaga właśnie takiego pokojowego, demokratycznego rozstrzygnięcia – by zachować do siebie szacunek i nie doprowadzić do rozlewu polskiej krwi. Marsz Niepodległości daje nam wszystkim taką szansę, by po pierwsze oddać hołd Polkom i Polakom, którzy złożyli życie na ołtarzu wolnej, suwerennej i niepodległej Polski. Po drugie, by swoją masową pokojową obecnością powiedzieć obecnej władzy, iż nie godzimy się na krypto dyktaturę i będziemy stać murem za rozwiązaniem demokratycznym w drodze wyborów powszechnych, iż o ile Ojczyzna tego wymaga, to przyjedziemy w liczbie większej niż milion, iż o ile będzie potrzeba to przyjedziemy i zostaniemy do skutku, do decyzji o rozpisaniu wyborów. To nie jest wielka cena jakiej od nas Ojczyzna wymaga – kluczem jest masowy udział patriotów, mających w sercach słowa Hymnu Do Miłości Ojczyzny – „Święta miłości kochanej Ojczyzny, Czują Cię tylko umysły poczciwe! …” Nie zostajemy 11 listopada w domach, jedźmy do stolicy na Marsz Narodu za Wolnością, Marsz Poczciwych Sumień Demokracji.
Stefan Rembelski
