Hiszpania kieruje wojsko do Ceuty po tym, jak tysiące migrantów przedostały się do miasta z terytorium Maroka. Madryt sięga po siły zbrojne dopiero wtedy, gdy służby graniczne zostały przeciążone. To kolejny dowód, iż państwo, które nie panuje nad granicą, gwałtownie traci kontrolę nad własnym bezpieczeństwem.
Wojsko ma przywrócić kontrolę
Hiszpański rząd zdecydował o skierowaniu wojska do Ceuty, autonomicznego miasta Hiszpanii położonego na północnym wybrzeżu Afryki. W ciągu kilkudziesięciu godzin granicę od strony Maroka przekroczyły tysiące ludzi. Skala napływu przeciążyła miejscowe służby i zmusiła władze centralne do reakcji, której europejskie rządy często unikają do ostatniej chwili: fizycznego wzmocnienia granicy.
Według komunikatu przywołanego przez Kresy.pl żołnierze mają wesprzeć Gwardię Cywilną w utrzymaniu bezpieczeństwa w mieście. Władze Ceuty wcześniej domagały się dodatkowych sił i potraktowania sytuacji jako zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego. To adekwatne postawienie sprawy. Granica nie jest abstrakcyjną linią na mapie ani punktem obsługi przepływu ludności. Jest podstawowym narzędziem suwerennego państwa.
Decyzji o użyciu wojska nie wolno mylić z wrogością wobec ludzi szukających lepszego życia. Państwo ma obowiązek traktować każdego człowieka z godnością, a równocześnie ma prawo ustalać, kto i na jakich zasadach przekracza jego terytorium. Bez tej zasady prawo przestaje działać, a ciężar chaosu spada na mieszkańców, funkcjonariuszy i samorządy.
Madryt i Rabat zapowiadają odsyłanie
Hiszpania i Maroko zapowiedziały przyspieszenie procedur odsyłania osób, które przekroczyły granicę nielegalnie. Komisja Europejska zaoferowała wsparcie operacyjne Frontexu. Te działania są konieczne, ale następują już po przełamaniu zabezpieczeń. Europa ponownie leczy skutki polityki, która przez lata osłabiała znaczenie granic i rozmywała odpowiedzialność państw.
Ceuta jest szczególnie wrażliwym punktem. To terytorium hiszpańskie otoczone od strony lądu przez Maroko, a zarazem zewnętrzna granica Unii Europejskiej. Każde poważne zachwianie kontroli w tym miejscu natychmiast staje się problemem całej Europy. Nie dlatego, iż każdy migrant stanowi zagrożenie, ale dlatego, iż masowy i niekontrolowany ruch uniemożliwia sprawdzenie tożsamości, sytuacji prawnej oraz ewentualnego ryzyka.
Skuteczna polityka musi łączyć ochronę życia na morzu, sprawne procedury azylowe i twarde egzekwowanie decyzji o powrocie. o ile jeden z tych elementów nie działa, system wysyła sygnał, iż nielegalne przekroczenie granicy może się opłacać. Wówczas rośnie presja, zarabiają przemytnicy, a państwo traci zdolność do decydowania o własnym terytorium.
Europa musi wyciągnąć wnioski
Kryzys w Ceucie ma znaczenie także dla Polski. Presja migracyjna może być wykorzystywana jako narzędzie nacisku politycznego, a z podobnym mechanizmem mierzymy się na granicy z Białorusią. Różne są kierunki i okoliczności, ale zasada pozostaje ta sama: granicy trzeba bronić zanim dojdzie do jej masowego przełamania, a nie dopiero wtedy, gdy lokalne służby tracą możliwość działania.
Polska nie może pozwolić, by decyzje o bezpieczeństwie jej granic zostały podporządkowane ideologicznym oczekiwaniom unijnych elit. kooperacja europejska ma sens, jeżeli wzmacnia państwa, finansuje ochronę granic zewnętrznych i usprawnia powroty. Nie może natomiast odbierać narodowym rządom prawa do samodzielnej oceny ryzyka i narzucać im skutków cudzej nieskuteczności.
Ceuta pokazuje cenę zwłoki. Najpierw padają zapewnienia, iż sytuacja jest pod kontrolą. Potem funkcjonariusze zostają przeciążeni, mieszkańcy odczuwają niepokój, a rząd wzywa wojsko. Odpowiedzialne państwo powinno odwrócić tę kolejność: odstraszać, kontrolować i egzekwować prawo, zanim kryzys wybuchnie. Bezpieczna granica nie jest radykalizmem. Jest pierwszym obowiązkiem władzy wobec własnych obywateli.
Źródło: Kresy.pl
