Waldemar Żurek to idealny kandydat do Gangu Olsena

Minister sprawiedliwości, Prokurator Generalny, ale też były sędzia powinien znać i traktować prawo ze szczególnym szacunkiem. Patrząc na kolejne wyczyny i chaotyczne decyzje Waldemara Żurka nie sposób zauważyć wiedzy i szacunku, przy czym eksponowany brak znajomości prawa i to na podstawowym poziomie, to bardziej przejaw arogancji niż ignorancji. Każdy, choćby niezbyt wykształcony prawnik, wielokrotnie musiał się zetknąć z hierarchią aktów prawnych i wie, iż rozporządzeniem nie da się zmienić zapisów ustawy, podobnie jak uchwałą nie można zmienić statusu sędziów Trybunału Konstytucyjnego.

Waldemarowi Żurkowi ta wiedza nie przeszkadza w podejmowaniu decyzji pozbawionych szacunku dla prawa, czego doskonałym przykładem jest „zniesienie”, na mocy rozrządzenia, ustawowego obowiązku losowania sędziów. Ostatnia aktywność ministra wprawiła w osłupienie wielu prawników i komentatorów, również takich, którzy sympatyzują z obozem władzy. Wszystko zaczęło się od gigantycznej kompromitacji połączonej z tragifarsą, jaka się odbyła w Sejmie, między innymi z udziałem Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu i byłych prezesów Trybunału Konstytucyjnego. Ślubowanie sędziów TK zamieniło się w seans spirytystyczny, nie mającym nic wspólnego ze złożeniem przysięgi wobec Prezydenta RP. W konsekwencji prezes TK nawiązał stosunek służbowy tylko z dwójką sędziów, którzy wcześniej złożyli ślubowanie w Pałacu Prezydenckim.

Waldemar Żurek zapewniał, iż jest przygotowany na każdą ewentualność, a z wersjami planów doszedł niemal do połowy alfabetu, jednak życie brutalnie zweryfikowało buńczuczne zapowiedzi. W Trybunale Konstytucyjnym zamiast przywracania praworządności powstał chaos i to za sprawą koalicji rządzącej, bo gdyby wybrano sędziów zgodnie z prawem, były prezydent Andrzej Duda musiałby odebrać ślubowanie od czwórki sędziów, a obecny od dwójki. Wybór sędziów był blokowany z premedytacją i w głębokim przekonaniu, iż prezydentem zostanie Rafał Trzaskowski, gdy Polacy zdecydowali inaczej, to plan „A” się z hukiem posypał. Hurtowy i spóźniony o półtora roku wybór sędziów, dał Prezydentowi RP mocne argumenty, aby wykazać nieprawidłowości, które stały się podstawą do zaprzysiężenia tylko dwójki sędziów. Niezwykle ważne jest to, iż ani sam prezydent Karol Nawrocki, ani nikt z otoczenia prezydenta, nigdy nie twierdził, iż prezydent odmawia odebrania ślubowania.

Poza sporem pozostaje też, iż o jakimkolwiek przestępstwie może być mowa dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku, a już na pewno nie może być mowy, gdy osobie podejrzanej prokuratura w ogóle nie zamierza postawić zarzutów. Tymczasem Waldemar Żurek w kreatywności swojej postanowił, iż jako Prokurator Generalny nie postawi zarzutów Prezydentowi RP, bo Prezydent RP jest chroniony immunitetem, ale za to zlecił wszczęcie postępowania w związku z rzekomym pomocnictwem, czego mieli się dopuścić pracownicy Kancelarii Prezydenta RP. Bez znajomości prawa i przy minimalnym poszanowaniu logiki, każdy obywatel z łatwością zauważy absurdalność tego postępowania. Skoro Prokurator Generalny sam deklaruje, iż nie ma zamiaru dochodzić, czy Prezydent RP popełnił przestępstwo i jednocześnie wszczyna postępowanie w kierunku pomocnictwa, to staje się jasne jaka doktryna została tu zastosowana: „dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie”.

Podobne działania nie mają nic wspólnego z wizerunkiem niezłomnego i nieustraszonego szeryfa, na jakiego Waldemar Żurek chciał się kreować, ale ewidentnie wskazują na desperację i rozpaczliwą próbę wyjścia z zastawionej pułapki, która była przeznaczona dla politycznych przeciwników, jednak ostatecznie wpadli w nią sami konstruktorzy. Waldemar Żurek swoją bezsilność usiłuje przykryć kolejną produkcją całkowicie bezpodstawnych zarzutów i to nie tylko na gruncie prawnym, ale i na gruncie zdrowego rozsądku, dlatego minister nie szeryfa przypomina, tylko kandydata na członka Gangu Olsena.

Nie wierzymy nikomu, nie wierzymy w nic! Patrzymy na fakty i wyciągamy wnioski!