UPA po Akcji «Wisła». Banderyzm trwał nadal

Przyjmuje się powszechnie, iż przeprowadzenie operacji wojskowej Wisła zamknęło ostatecznie działalność terrorystyczną i antypolską band UPA na terenach południowo-wschodniej Polski. Jest to przekonanie błędne, gdyż, choć osłabiona, UPA przez cały czas gnębiła ludność cywilną w oczekiwaniu na wybuch III Wojny Światowej, podczas której mogliby ponownie rozpocząć pełnoskalowe działania antycywilizacyjne wobec obcej sobie ludności na terenach uznawanych przez siebie za ukraińskie.

Tereny, na których bandy UPA po przeprowadzeniu ludobójstwa na narodzie polskim na terenach Wołynia i Małopolski Wschodniej prowadziły działalność pokrywały się z ich wizją stworzenia Wielkiej Ukrainy. W czasie zjazdu w Wiedniu w 1929 roku doszło wśród ukraińskich członków OUN do oficjalnego wyznaczenia koncepcji terytorialnej. Głównym twórcą doktryny terytorialnej był Mykoła Sciborśkyj (1898-1941). To wówczas narodziła się koncepcja podkreślająca zasięg terytorialny przyszłego państwa ukraińskiego „od Sanu do Donu”.

Biorąc pod uwagę fakt, iż w drodze do wymarzonej przez siebie Ukrainy członkowie OUN nie wahali się sięgnąć po ludobójstwo, aby na terenach Wołynia i Małopolski Wschodniej raz na zawsze pozbyć się „problemu” z polską ludnością cywilną, zbrodnie, jakie trwały na obecnych południowo-wschodnich terenach Polski ukierunkowane były na realizacji projektu stworzonego w 1929 roku.

O tym, iż po Operacji Wojskowej Wisła walki z bandami UPA trwały dalej nie tylko na terenach Warmii i Mazur, gdzie wraz z ludnością cywilną przenieśli się banderowscy zbrodniarze (pisaliśmy o tym: https://www.magnapolonia.org/zapomniana-historia-dzialalnosci-upa-w-wojewodztwie-olsztynskim-cz-1/ ; https://www.magnapolonia.org/upa-w-olsztynskim-cz-2/ ), ale również na terenach południowo-wschodniej Polski świadczą polegli żołnierze Wojska Polskiego, którzy w dalszym ciągu zabezpieczali ten teren przed rozbitkami z band UPA.

Przykładowo w piśmie skierowanym w dniu 16 czerwca 1948 roku do Ministerstwa Administracji Publicznej w Warszawie poinformowano, iż w dniu 9 czerwca br. na polach wsi gromady Grabowiec zauważono w życie czterech uzbrojonych banderowców, o czym natychmiast poinformowano lokalne posterunki MO w Radymnie i Nienowicach[1]. W meldunkach w wypadku napadów z tamtego okresu przeważała kradzież odzieży cywilnej, jedzenia i dokumentów.

Jeśli są Państwo zainteresowani historią walk polskiego społeczeństwa z bandami UPA po 1944 roku na terenach południowo-wschodniej Polski serdecznie zapraszamy do zapoznania się z publikacją Doktora Krzysztofa Żabierka pt. Wyklęci III RP. Milicjanci i Żołnierze Wojska Polskiego polegli w walce z UPA: https://sklep.magnapolonia.org/produkt/wykleci-iii-rp-milicjanci-i-zolnierze-wojska-polskiego-polegli-w-walce-z-upa-k-zabierek/

Źródła:

[1] Pismo do Ministerstwa Administracji Publicznej . Departament Polityczny w Warszawie, Bandy UPA – dywersja na terenie województwa rzeszowskiego- meldunki, Archiwum Akt Nowych, Ministerstwo Administracji Publicznej w Warszawie, sygn. 2/199/0/3.3/779, k.71.

Polecamy również: Sergiusz Muszyński zaprasza do wsparcia i udziału w II konferencji żydoznawczej