We wrześniu br. na w ramach IV Zjazdu „Myśli Polskiej” miałem okazję wygłosić prelekcję poświęconą wojnie informacyjnej Ukrainy wymierzonej w Polskę. Po prelekcji kilku słuchaczy zasugerowało mi potrzebę przelania moich myśli na treść pisaną. Zgodnie z obietnicą poniżej treść mojej prelekcji w wersji do czytania.
Wojna informacyjna, określana jest również mianem wojny IV generacji, cyberwojny stanowić również może istotną składową wojny hybrydowej. Żeby móc spojrzeć na kwestię wojny informacyjnej Ukrainy z Polską należy choć pokrótce opisać dwa główne narzędzia jakimi posługuje się Ukraina w tej specyficznej formie konfrontacji. Przywołać więc należy pojęcie mitu oraz pojęcie stereotypu. Choć oba te pojęcia wykazują pewną dozę pokrewieństwa, nie są jednak tożsame. Mit jest symboliczną rozbudowaną opowieścią wyjaśniającą rzeczywistość. Stereotyp jest uproszczonym oraz schematycznym obrazem grupy, narodu lub zjawiska. Mit posiada specyficzną formę historii oraz bohaterów. Stereotyp jest pod tym względem uboższą formą, ponieważ bazuje na krótkim zestawie przypisywanych cech.
Cele ukraińskiej wojny informacyjnej z Polską
Kiedyś Rusini a dziś Ukraińcy budują swoją narrację dotyczącą swojego położenia materialnego, gospodarczego, jak i geopolitycznego w oparciu o jeden zasadniczy mit, który zakłada, iż niepodległa Ukraina byłaby niepodległym państwem od setek lat a Ukraińcy bogatym materialnie narodem, gdyby na ich drodze nie stały dwie nacje: Polacy i Rosjanie, pogardliwe określani przez nich Lachami i Moskalami. Za niemal wszystkie klęski i porażki odpowiedzialne są te dwie nacje, nacje krwiopijców imperialistów, które z lewa i z prawa regularnie podcinały ukraińskie skrzydła wzbijające się do triumfalnego lotu. Dziś ukraińskie mity i stereotypy dotyczące Polski i Polaków zostały rozbudowane i dostosowane do bieżących potrzeb. Cele ukraińskiej wojny informacyjnej wymierzonej w Polskę można podzielić na doraźne i długofalowe. Celem doraźnym może być na przykład wzmocnienie poparcia dla Zełenskiego przed planowanymi wyborami prezydenckimi wśród ukraińskich środowisk radykalnych z Zachodniej Ukrainy, gdzie prezydent Ukrainy nie cieszy się popularnością i jest to najbardziej antypolski region Ukrainy. Innym doraźnym celem jest wymuszenie korzystnych rozstrzygnięć dotyczących ukraińskiego zboża zbywanego w Polsce pod płaszczykiem transportu go do głodującej z powodu jego braku Afryki.
W perspektywie długofalowej należy mieć na uwadze fakt, iż Ukraina choćby okrojona terytorialnie, po zakończeniu wojny z Rosją, będzie pretendować do roli lidera tej części Europy. Kijów będzie utrwalał mit o negatywnej roli Polski w kontekście budowy silnej i trwałej Ukrainy, zarówno dziś, jak i w przeszłości i przyszłości. Zadanie to będzie realizowane w ramach odpowiednio sterowanej polityki historycznej czyniącej z Polaków naród morderców i krwiopijców, który brutalnie pacyfikował ukraiński ruch niepodległościowy, dyskryminował Ukraińców oraz łamał traktaty mniejszościowe, co spowodowało potrzebę ukraińskiego odwetu w trakcie II wojny światowej. Taki model działania nie jest nowatorskim rozwiązaniem. Ukraina wykorzysta tu doświadczenia z polityki jakie względem Polski prowadzili Izrael i Niemcy, które dla osiągnięcia własnych doraźnych korzyści państwowych gotowe były prowadzić długofalową operację czyniącą z Polaków naród antysemitów, naród, na którym ciąży współsprawstwo Holokaustu.
Konfrontacja na kilku poziomach
Konfrontacja informacyjna Ukrainy z Polską obejmuje cztery główne obszary. Pierwszym jest realny konflikt polityczny i gospodarczy. Tu w grę wchodzi przede wszystkim kwestia handlu zbożem, ukraińska akcesja do UE czy uprzywilejowanie ukraińskich firm transportowych. działanie wymierzone w ukraińską gospodarkę w czasie wojny; zdradę solidarności z Ukrainą; ustępowanie przez polski rząd „egoistycznym” interesom rolników; działanie sprzeczne z interesem całego Zachodu. Spór gospodarczy został przeniesiony na poziom moralny – Polska, wcześniej przedstawiana jako główny sojusznik, zaczęła być w części ukraińskiego przekazu przedstawiana jako państwo niewdzięczne lub nielojalne. W warstwie informacyjnej był to istotny moment, ponieważ polska polityka ochrony rynku rolnego została połączona z rosyjską agresją. Działania polskiego rządu przedstawiono jako potencjalnie korzystne dla Rosji. Ukraina nadała temu konfliktowi gospodarczemu wymiar geopolityczny i moralny.
Drugim obszarem jest realny konflikt pamięci historycznej – kwestia ludobójstwa na Wołyniu, ekshumacje oraz upamiętnianie ukraińskich zbrodniarzy. Kolejnym polem konfliktu jest polityka pamięci dotycząca zbrodni wołyńskiej i działalności UPA. W ukraińskiej przestrzeni politycznej i medialnej regularnie pojawiają się przekazy sprzeciwiające się określaniu wydarzeń na Wołyniu mianem ludobójstwa. Ukraińcy używają zwrotu „tragedia”. Przedstawiające konflikt jako „wojnę polsko-ukraińską” lub wzajemny konflikt dwóch stron. Akcentują zbrodnie popełnione przez Polaków na Ukraińcach. Przedstawiające polskie żądania ekshumacji i jednoznacznego potępienia UPA jako element presji politycznej na Ukrainę. W ostatnich latach temat ten pozostaje jednym z głównych punktów napięcia informacyjnego między społeczeństwami.
Trzecim obszarem konfliktu są ukraińskie działania retoryczne i propagandowe, których celem jest przedstawianie Polski jako niewystarczająco solidarnej lub kierującej się własnym interesem. W części ukraińskich mediów i portali społecznościowych pojawiał się przekaz, iż Polska otrzymała polityczne i gospodarcze korzyści dzięki wojnie. Sugeruje się, iż nie przekazała wielu własnych środków a niemal cała pomoc przekazywana Ukraińcom w Polsce, to środki, które Polska otrzymała od USA i UE. Polska ma rzekomo wykorzystywać Ukrainę do realizacji własnych interesów oraz przesadnie podkreślać skalę własnego wsparcia.
Obszar czwarty obejmuje kwestię położenia Ukraińców w Polsce. Tutaj strona ukraińska skrzętnie wykorzystuje wszelkie doniesienia, zarówno te realne, jak i spreparowane, z których wynika, iż Polacy są coraz częściej nastawieni wrogo do Ukraińców. Przy okazji działań podejmowanych przez stronę ukraińską przy realizacji tego punktu należy podkreślić, iż strona ukraińska korzysta z zasobów i podpowiedzi polskich ośrodków informacyjnych, które same z siebie pokazują Polaków w złym świetle, bardzo często na wyrost. Poza tym regularnie powstają opracowania, których celem jest wmówienie Polakom jakie ogromne korzyści na wielu polach ma Polska i Polacy z obecności 2-3 milionów Ukraińców w Polsce.
W latach 2022-2026 strona ukraińska za pośrednictwem wypowiedzi czynników kierowniczych w państwie dała wyraz agresywnej retoryce, której celem było uderzenie w Polskę i jej pozycję na arenie międzynarodowej. We wrześniu 2023 r. Wołodymyr Zełenski na forum ONZ powiedział, iż niektóre państwa europejskie, pomagając Ukrainie, jednocześnie „udają solidarność”, podczas gdy w rzeczywistości wspierają Rosję. W Polsce zostało to odebrane przede wszystkim jako odniesienie do sporu o import ukraińskiego zboża. Polska należała wówczas do najważniejszych państw wspierających Ukrainę militarnie, finansowo i humanitarnie a mimo to zasugerowano jej, iż gra w teatrze Putina jedynie „pozorując solidarność”. W sierpniu 2024 r. Dymytro Kułeba został podczas Campusu Polska Przyszłości zapytany został o możliwość prowadzenia ekshumacji polskich ofiar zbrodni wołyńskiej. W odpowiedzi zamiast skoncentrować się bezpośrednio na ekshumacjach, nawiązał do akcji „Wisła” i apelował w istocie o to, aby nie „grzebać w historii”, ale pozostawić ją historykom. Kułeba sprytnie postawił znak równości między zbrodnią Wołyńską a operacją „Wisła”.
W październiku 2024 r. w rozmowie dotyczącej pomocy wojskowej dla Ukrainy Zełenski mówił, iż Polska miała nie przekazać Ukrainie samolotów MiG-29, mimo wcześniejszych rozmów i oczekiwań strony ukraińskiej. W czerwcu 2026 r. na Facebooku Ihor Mosijczuk były deputowany Rady Najwyższej Ukrainy stwierdził, iż Zełenski miał w jednej z rozmów stwierdzić: „Pieprzyć Polskę i Polaków”. Wypowiedź na nie została potwierdzona przez oficjalne czynniki ukraińskie, ale co interesujące nie została również zdementowana. Co wskazywać może nie tylko na jej autentyczność, ale również kontekst intencjonalny. W czerwcu 2026 r. ukraiński portal Zaxid.net ze Lwowa, który dotychczas każdy artykuł na swojej stronie związany tematycznie z Polską tagował wyrazami: Polska, stosunki polsko-ukraińskie itp., ostatnie dwa artykuły, w których na zdjęciach stanowiących ilustracje jest Tusk i Nawrocki opatrzone zostały tagami: „Rosja” i „rosyjsko-ukraińska wojna”. Ten sprytny zabieg miał na celu w świadomości obywateli Ukrainy łączyć Polskę z interesami Rosji, wykazywać iż decyzje polskiego prezydenta są korzystne dla Rosji.
Od czerwca 2026 r., kiedy strona ukraińska postanowiła nadać jednej z ukraińskich jednostek imię UPA a prezydent RP postanowił odebrać prezydentowi Ukrainy Order Orła Białego nastąpiła gwałtowna intensyfikacja działań w ramach ukraińskiej cyberwojny z Polską. Odnieść można było wrażenie, iż Kijów przygotowywał się do takiej operacji znacznie wcześniej. Setki świeżo powstałych ukraińskich stron na portalach społecznościowych rozpoczęło operację, której celem było wykazanie, zarówno samym Ukraińcom, jak społeczności międzynarodowej, iż Polska i Polacy przez całe wieki dopuszczali się względem Ukraińców nieprawości. Rozpoczął się bezpardonowy atak na polskie autorytety osobowe oraz instytucjonalne. Ofiarami pomówień padł Józef Piłsudski, Roman Dmowski, gen. Józef Haller oraz AK czy BCh. Rozpoczęły się sugestie, iż Polska dąży do odzyskania lub przejęcia kontroli nad Lwowem i zachodnią Ukrainą. Tysiące Ukraińców rozpoczęło lżenie Polski i Polaków, obrażanie nas czy grożenie nam „powtórką z Wołynia”. Strona ukraińska uruchomiła również strony internetowe, których celem jest stałe podkreślanie, iż Polska jeszcze nie oddała Ukrainie wszystkich jej historycznych ziem. Takie miasta jak Przemyśl, Tomaszów Lubelski, a choćby Biała Podlaska, powinny zostać w przyszłości przyłączone do Ukrainy.
Polska strona była kompletnie zaskoczona i nieprzygotowana na odparcie tak zmasowanego, tak agresywnego i zróżnicowanego w swojej formie ataku na majestat Rzeczypospolitej. Wobec internetowej agresji Ukraińców nie podejmuje się żadnych działań prawnych, które by ich dyscyplinowały. Organizacja tego typu operacji w sieci na tak dużą skalę wymaga nie tylko zaangażowania czynnika ludzkiego, co również znacznych nakładów na ich promocję w Internecie. Paradoks polega na tym, iż Polska przekazuje środki finansowe Ukrainie na rzecz jej obrony przed Rosją, a równolegle Ukraina wydaje środki finansowe na prowadzenie walki informacyjnej z Polską, co jest sytuacją kuriozalną.
Polskie władze udają, iż problem ukraińskiej agresji w sieci nie istnieje. Niewielkie działania od czerwca 2026 r. zaczął podejmować IPN, ale to kropla w morzu potrzeb. Po decyzji o nadaniu jednej z jednostek imienia UPA, w Polsce zapanowało przekonanie, iż teraz cały świat dowie się jakimi wartościami etycznymi kieruje się Ukraina. Tymczasem dziś cały świat otrzymał przekaz o złych Polakach, którzy w okresie między dwiema wojnami światowymi dopuszczali się przestępstw, których ofiarami byli Ukraińcy. W efekcie ci w trakcie wojny dokonali na Polakach symbolicznego odwetu. Teraz Polacy to już nie tylko współtwórcy zagłady Żydów, ale również prześladowcy i dręczyciele bohaterskich Ukraińców.
Będzie jeszcze gorzej
Niestety wojnę informacyjną z Ukrainą Polska przegrywa i przegrywa na własne życzenie. Bierność strony polskiej rozzuchwala stronę ukraińską, która pozwala sobie na coraz więcej, szkodząc Polsce na arenie międzynarodowej. Ukraina do działań przeciwko Polsce wykorzystuje wywiad cywilny i wojskowy. Według relacji anonimowych funkcjonariuszy polskich służb specjalnych, ukraińskie służby specjalne działają na terytorium Polski adekwatnie przez nikogo i niczym nieograniczane. Szantażują i werbują Ukraińców zatrudnianych w Polsce do zbierania danych wywiadowczych w miejscu pracy. Na to wszystko pozwala sobie Ukraina w trakcie prowadzenia wojny z Rosją. Po zakończeniu konfliktu Ukraina będzie mogła przesunąć na odcinek polski znacznie większe siły i środki, wtedy nasza sytuacja będzie jeszcze trudniejsza.
Arkadiusz Miksa
Myśl Polska, nr 47-48 (22-29.11.2026)






![Trzy i pół dekady na straży porządku. Straż Miejska w Chełmie na jubileusz dostała nowy radiowóz [ZDJĘCIA]](https://static2.supertydzien.pl/data/articles/xga-4x3-trzy-i-pol-dekady-na-strazy-porzadku-straz-miejska-w-chelmie-na-jubileusz-dostala-nowy-radiowoz-zd-1795206964.jpg)







