Updated 29 Jun, 2026 06:37
Premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer przed siedzibą rządu przy Downing Street 10 w Londynie, 25 czerwca 2026 r. © WPA Pool / Getty Images
Jak doniósł w niedzielę dziennik „The Observer”, premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer – ustępujący ze stanowiska w wyniku buntu we własnej partii – jest zainteresowany objęciem funkcji sekretarza generalnego NATO.
W zeszłym tygodniu Starmer nie krył wzruszenia, ogłaszając rezygnację z funkcji premiera i lidera Partii Pracy pod wpływem narastającej presji.
Z jego rządu odeszło kilku ministrów, a ponad 80 posłów laburzystowskich wezwało go do ustąpienia po tym, jak w wyborach samorządowych w zeszłym miesiącu partia straciła blisko 1500 mandatów w radach lokalnych.
Za następcę Starmera powszechnie uważa się byłego burmistrza Manchesteru Andy’ego Burnhama, który 18 czerwca zwyciężył w wyborach uzupełniających w okręgu Makerfield.
Według „The Observer” Starmer jest zainteresowany objęciem stanowiska sekretarza generalnego NATO po wygaśnięciu kadencji Marka Ruttego w 2028 roku – o ile nie zostanie ona przedłużona.
Gazeta dodała, iż aby jego kandydatura zakończyła się sukcesem, Starmer potrzebowałby „trwałego poparcia rządu”.
Zwolennicy polityka wskazują na jego bliskie relacje z przywódcą Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim – twierdząc, iż zdarza im się choćby przypadkowo do siebie dzwonić (tzw. *pocket dial*) – a także na jego kontakty z innymi europejskimi liderami.
Sekretarz generalny NATO – zwykle były szef rządu lub dyplomata wysokiego szczebla – wybierany jest w drodze konsultacji między państwami członkowskimi, a ostateczna nominacja wymaga jednomyślnego poparcia wszystkich 32 członków Sojuszu.
Starmer poprowadził Partię Pracy do zdecydowanego zwycięstwa w wyborach powszechnych w 2024 roku, obiecując przywrócenie stabilności po serii rządów konserwatywnych premierów, których kadencje były krótkotrwałe.
Jednak jego rządy gwałtownie zaczęły kojarzyć się z podwyżkami podatków, cięciami w świadczeniach socjalnych, skandalami politycznymi oraz coraz bardziej kontrowersyjną polityką zagraniczną.
Uczynił on wsparcie dla Kijowa kluczowym filarem swoich rządów, podczas gdy Wielka Brytania zmagała się z niedoborami środków na obronność, problemami z zamówieniami wojskowymi i rosnącymi obawami o gotowość bojową armii.
Jak podał dziennik „The Telegraph”, Starmer był również krytykowany za poświęcanie zbyt wiele czasu sprawom międzynarodowym kosztem kwestii krajowych;
podróżował „częściej i dalej niż jakikolwiek inny brytyjski przywódca w historii”.
Gazeta wyliczyła, iż w ciągu pierwszych 17 miesięcy urzędowania spędził on za granicą około dwóch i pół miesiąca.
Relacje Starmera z prezydentem USA Donaldem Trumpem również uległy pogorszeniu na skutek odmowy poparcia przez brytyjskiego polityka amerykańsko-izraelskich uderzeń w Iran.
Trump stwierdził, iż Starmerowi „daleko do Churchilla”, i skrytykował jego działania w kwestiach migracji oraz energetyki.
Z kolei Ruttego Trump wielokrotnie chwalił – zarówno jako przyjaciela, jak i skutecznego lidera – jednocześnie krytykując NATO jako całość.
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:https://www.rt.com/news/642327-starmer-eying-top-nato-position/
