Dwa zdarzenia. Ten sam kraj, choć miejsce i okoliczności nieco inne.
Gdy w trakcie odpierania szturmu nachodźców na polską granicę wschodnią, jeden z żołnierzy- w trakcie pościgu- przypadkowo postrzelił przestępcę, który nielegalnie przekroczył granicę, państwo polskie z całą surowością starało się tegoż żołnierza odesłać do kicia. Żołnierz nie był przeszkolony do zadań policyjnych, a takie zadanie na granicy przed Wojskiem Polskim postawiono. Nie chciał strzelać do ściganego. Gdy przypadkowo ( w trakcie pościgu po lesie) potknął się i upadł, niesprawna broń, w którą tegoż żołnierza państwo wyposażyło wypaliła, a pocisk ranił uciekającego przestępcę. Na szczęście dla tego żołnierza, sędzia był człowiekiem i odesłał prokuratora wraz z jego zarzutami na drzewo. O stratach w wyniku takiego a nie innego postępowania organów państwa rozpisywać się nie będę, bo szkoda mojego czasu w tak obszerne dygresje.
W Krakowie mieliśmy nieco inną sytuację. Zamachowiec sunie autem po wąskich uliczkach Starego Miasta i pruje z automatu do przypadkowych ludzi. Policja rusza w pościg, zamachowiec uderza w przypadkowe auto, dochodzi do wymiany ognia z bliskiej odległości. Jeden funkcjusz pada ranny, drugi jeszcze strzela do napastnika i pomimo tego, iż jest ciężko ranny, podchodzi do zamachowca i trzykrotnie strzela do leżącego już na plecach człowieka. Napastnik jest już obezwładniony ( ciężko ranny), broń leży na tyle daleko, iż jest poza zasięgiem rannego napastnika, mimo to funkcjusz postanawia dokonać egzekucji i trzykrotnie strzela do leżącego człowieka. Przestał strzelać, bo pestki mu się w magazynku skończyły. Pytanie brzmi, czy ranny funkcjusz zamiast strzelać, nie powinien ( zgodnie z regulaminem i prawem) przystąpić do udzielenia pomocy rannemu napastnikowi.
Nie trzeba być specjalistą, by stwierdzić, iż o ile w pierwszym przypadku państwo nie powinno wogóle podejmować jakichkolwiek czynności w celu ścigania wspomnianego żołnierza, o tyle w drugim, są uzasadnione podstawy, by funkcjusz policji spędził kilka lat za kratami. O wszystkim jednak decyduje "emocja społeczna". "Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal". Tam las, tu serce Krakowa i Polski poniekąd. Tam pospolity przestępca, tutaj zbrodniarz. Tam bezimienny żołnierz, tutaj funkcjusz, który trzy minuty po oddaniu ostatniego strzału był już znanym z imienia i nazwiska bohaterem. Tam długoletni proces, tu zbiórki, medale i powszechne uwielbienie. Żołnierza Państwo przepuściło przez urzędniczą maszynkę do mielenia mięsa. Drugiego nie ruszy, bo boi się ulicy.
Tak się realizują zapisane w Konstytucji zasady sprawiedliwości społecznej, bo taka właśnie ta sprawiedliwość społeczna jest.
