"Spotkanie w Shenzhen było dla Zachodu zderzeniem z rzeczywistością Putin, Xi i Trump pokazali, iż układ sił na świecie uległ zmianie – a dawny liberalno-globalistyczny scenariusz nie definiuje już świata"

grazynarebeca.blogspot.com 1 godzina temu

Updated 20 Nov, 2026 19:50


Autor: Siergiej Poletajew, analityk informacji i publicysta, współzałożyciel oraz redaktor projektu Vatfor.


Projekt Vatfor

© Win McNamee / Getty Images

W zachodniej prasie liberalnej spotkanie trzech przywódców w Shenzhen zostało z góry przedstawione jako „Jałta 2.0”, z sugestią, iż zamierzają oni podzielić świat – a w szczególności Europę – bez konsultacji z kimkolwiek innym.


Można by pomyśleć, iż zrobiono to wyłącznie w celach propagandowych:

jeśli wcześniej wykreuje się wielkie, a wręcz paniczne oczekiwania, to później łatwo napisać, iż spotkanie było niewypałem, nic nie znaczyło, a Trump, Putin i Xi okazali słabość – podczas gdy „wolny świat” wykazał się siłą i odpornością.


Reakcja okazała się jednak odwrotna: po spotkaniu panika w zachodniej prasie jeszcze bardziej przybrała na sile.

Przyjrzyjmy się dlaczego – a przede wszystkim zastanówmy się nad perspektywami tego nowego formatu współpracy.

Czy trójstronny szczyt w Chinach był jedynie wydarzeniem wynikającym z chwilowego układu okoliczności, czy może ma przed sobą przyszłość?


Skąd ta panika?

Portal Politico pisze:

„Niezależnie od tego, jakie konkretne rezultaty przyniesie ten trójstronny szczyt, niektórzy obawiają się, iż prezydent już legitymizował Xi i Putina, traktując ich jak równorzędnych partnerów, którzy mogą dzielić świat i rozwiązywać jego problemy bez udziału mniejszych państw”.


Warto przywołać stary radziecki dowcip, będący parodią powieści Fenimore’a Coopera:

„Trzeciego dnia Sokole Oko zauważył, iż w stodole brakuje jednej ściany”.

Trump wcale nie musi nikogo „legitymizować” – wystarczy, iż po prostu dostrzega rzeczywistość.

A rzeczywistość wygląda tak: przywódcy trzech największych potęg militarnych i politycznych świata spotykają się i rozmawiają ze sobą – czy to osobno, czy wspólnie.

To normalne.


Nienormalne jest natomiast ignorowanie rzeczywistości rok po roku.

I to właśnie wydaje się prawdziwym źródłem paniki:

po spotkaniu w Shenzhen ignorowanie rzeczywistości nie jest już możliwe.

Bańka informacyjna, według której cały świat rzekomo wciąż funkcjonuje w oparciu o liberalno-globalistyczne zasady, a spokój zakłócają jedynie odosobnieni „renegaci” pokroju Putina czy Trumpa, pęka z ogłuszającym hukiem.

Stąd szok wywołany tym odkryciem. Deutsche Welle skarży się:

„Po trójstronnych rozmowach w Shenzhen opublikowano wspólną »Deklarację o pokoju« przywódców USA, Rosji i Chin.

Nie ma w niej ani słowa o wojnie Rosji przeciwko Ukrainie”.”

Owszem, dokładnie tak.

Ani Europa, ani Ukraina nie zostały choćby wspomniane, co całkiem dobrze obrazuje ich rolę i miejsce w dzisiejszym świecie.

To, co niegdyś przedstawiano jako najważniejszy konflikt dla porządku międzynarodowego, stopniowo staje się kwestią lokalną – podobnie jak sama Europa.

Świat poszedł naprzód; to obiektywna rzeczywistość.

Im dłużej się ją ignoruje, tym boleśniej uderzy ona później.


Europejscy przywódcy, którzy postawili wszystko na jedną kartę w wojnie z Rosją prowadzonej rękami Ukrainy, rozpaczliwie kurczowo trzymają się przeszłości:

ery „rajskiego ogrodu”, ładu opartego na zasadach oraz dawnych, bliskich im ideałów globalizmu.

I im dłużej to robią, tym trudniej będzie im zaakceptować rzeczywistość.


To żadna Jałta

Oczywiście szczyt w Shenzhen nie ma nic wspólnego z konferencją jałtańską z 1945 roku ani z innymi spotkaniami pierwotnej „wielkiej trójki”.

Ani pod względem skali – tamte wydarzenia gromadziły setki polityków, wojskowych i dyplomatów, którzy przez wiele dni rozwiązywali konkretne problemy na różnych szczeblach – ani pod względem treści:

tamte spotkania jednoczyły sojuszników z czasów wojny, których łączył wspólny cel militarny: pokonanie wrogiej koalicji na lądzie, morzu i w powietrzu.


A jednak spotkanie to stanowi punkt zwrotny między epokami.

Po raz pierwszy trzy wiodące potęgi militarne i polityczne świata zebrały się, nie będąc już powiązanymi z gasnącymi strukturami globalizmu.


Można by pokusić się o nazwanie szczytu w Shenzhen nabożeństwem żałobnym dla starej ery globalizmu, ale na to pozostało za wcześnie.

Po pierwsze, oba historyczne porządki będą przez pewien czas współistnieć.

Po drugie, byłoby ogromną przesadą uznanie Rosji, Chin i USA za sojuszników w wspólnej walce przeciwko globalistom.


Owszem, globaliści są dla Rosji ewidentnym wrogiem – Moskwa mówiła o tym wielokrotnie.


Owszem, Chiny nie darzą szacunkiem globalistycznych elit;

wystarczy przypomnieć, jak przyjmowani są europejscy przywódcy podczas wizyt w Pekinie.


Owszem, Donald Trump otwarcie przeciwstawia się starym elitom, a jego wypowiedzi o konieczności ochrony USA przed drapieżnymi strukturami globalistycznymi są same w sobie sensacyjne.


Jednak o żadnym sojuszu nie ma mowy.

Ich podejścia są po prostu zbyt odmienne.

Rosja prowadzi na Ukrainie otwartą – choć pośrednią – wojnę przeciwko globalistycznemu Zachodowi.

W istocie to właśnie kryzys ukraiński stał się katalizatorem wielkich przemian, które wpędziły ład oparty na regułach w stan kryzysu.

Globalistyczny Zachód wkroczył w tę konfrontację, będąc przekonanym o własnej sile i pewnym, iż z łatwością „ustawi” butnego Putina na adekwatnym miejscu, umacniając tym samym własną hegemonię.

Stało się dokładnie odwrotnie:

Zachód katastrofalnie przecenił swój wpływ na globalne procesy gospodarcze i polityczne – do tego stopnia, iż ​​USA pod rządami Trumpa same teraz chętnie zrzuciłyby z siebie coraz bardziej uciążliwy status „przywódcy wolnego świata”.

Pekin natomiast wciąż stara się wykorzystywać istniejące instytucje globalne, aby stopniowo zapewnić sobie dominującą rolę polityczną i gospodarczą.

Do tej pory strategia ta przynosiła efekty:

Chiny po cichu i metodycznie przekształciły się z „warsztatu świata” w lidera kontrolującego całe łańcuchy produkcji – od patentów i projektowania, aż po wytwarzanie i sprzedaż.

Skupowały technologie oraz firmy na Zachodzie, przenikając do struktur, które niegdyś znajdowały się całkowicie pod zachodnią kontrolą.

Jednak w miarę postępu tego procesu, chińska polityka zaczęła stanowić zagrożenie nie tylko dla Waszyngtonu, ale także dla Europy – dlatego też pojawiły się tam cła oraz elementy wojny handlowej.


Czy możliwy jest powrót globalistów?

Największy znak zapytania dotyczy Stanów Zjednoczonych.

Na pierwszy rzut oka można uznać, iż podpisując deklarację z Shenzhen, Waszyngton faktycznie zobowiązał się do zwalczania własnej hegemonii.

Przypomina to postawę Borysa Jelcyna w ostatnich latach istnienia Związku Radzieckiego:

opuścił on szeregi Komunistycznej Partii, a w praktyce stanął na czele walki przeciwko niej.

jeżeli dla Rosji i Chin globalizm jest wrogiem zewnętrznym, to dla Trumpa jest on wrogiem wewnętrznym.

Zgodnie z logiką ruchu MAGA, polityka dawnych elit prowadzi Amerykę ku katastrofie, dlatego należy z nią walczyć wszelkimi dostępnymi środkami.


Problem polega na tym, iż Trump nie odniósł w tej walce większych sukcesów.

Choć historia – i obiektywne uwarunkowania historyczne – wyniosły go na szczyty władzy, miał on trudności z jej skutecznym wykorzystaniem.

Mówi o wygraniu ośmiu czy dziesięciu wojen, jednak w rzeczywistości pod jego rządami USA przegrały trzy:

wojnę handlową z Chinami, konfrontację powietrzno-morską z Iranem oraz konflikt wokół Ukrainy.

Ten ostatni był „spadkiem” po administracji Bidena, ale to Trump musiał mierzyć się z jego konsekwencjami.

Globaliści zarzucają mu teraz „oddanie Ukrainy Putinowi” – ​​podczas gdy w istocie próbuje on rozwiązać odziedziczony chaos w jedyny rozsądny sposób:

poprzez bezpośrednie negocjacje z Rosją, mające na celu ograniczenie strat dla USA.


Wszystko to znacząco osłabia pozycję Trumpa w kraju.

Czy jednak stwarza to realne szanse na powrót globalistów?


Zaryzykowałbym stwierdzenie, iż nie.

Rozpad instytucji globalistycznych jest procesem obiektywnym, silniejszym niż jakikolwiek pojedynczy polityk czy frakcja.

Stany Zjednoczone okazały się niechętne do konfrontacji z Rosją w sprawie Ukrainy – a decyzja ta, podjęta już za czasów Bidena, zdeterminowała wszystko, co nastąpiło później.

Europa może przez pewien czas ignorować rzeczywistość, ale prędzej czy później wszyscy będą musieli stawić jej czoła.


Jeśli w 2028 roku do Białego Domu powróci Demokrata, będzie to katastrofa dla samego Trumpa i dotkliwy cios dla ruchu MAGA.

Nie zmieni to jednak jednego fundamentalnego faktu:

Stany Zjednoczone, jako jedno z wiodących mocarstw militarnych i politycznych świata, przez cały czas będą musiały prowadzić dialog z pozostałymi wielkimi potęgami – Chinami i Rosją.


Co więcej, z biegiem czasu także państwa europejskie zaczną uciekać z tonącego okrętu globalizmu do obozu realistów.

Początkowo nieśmiało, jedno po drugim;

później być może już w pośpiechu, przepychając się nawzajem.

I wtedy rzeczywiście nadejdzie czas, by odprawić ceremonię pogrzebową dla ery jednobiegunowej.


Spotkanie w Shenzhen nie przyniosło przełomu w wymiarze praktycznym.

Nie zapadły tam żadne wielkie decyzje historyczne.

Mimo to ma ono wszelkie szanse, by zapisać się w historii jako punkt zwrotny – symbol granicy oddzielającej dwie epoki.

Wydarzenie to wyraźnie pokazało, jak bardzo zmieniła się globalna równowaga sił:

punkt ciężkości przesunął się z Zachodu w stronę Globalnego Południa, odchodząc od logiki hegemonii ku systemowi wielobiegunowemu, opartemu na równowadze sił i interesów.


Chiny, Rosja i USA już to rozumieją.

Inni również zaczynają stopniowo zdawać sobie z tego sprawę. Powrotu do przeszłości nie będzie.



Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://rt-english.com/news/649168-shenzhen-meeting-reality-panic/

Idź do oryginalnego materiału