Sośnierz ostro o wystawie w Senacie: „Może się zrzucicie… we dwóch”

Serwis wPolityce.pl opisał dyskusję, która wybuchła w programie Polsat News 13 grudnia. Temat dotyczył pieniędzy wydanych na wystawę w Senacie związaną z obchodami roku Andrzeja Wajdy. Polityk Konfederacji Dobromir Sośnierz skupił się na kosztach przedsięwzięcia i na tym, jak społeczeństwo mogłoby ocenić takie wydatki.

Chodzi o ekspozycję zatytułowaną „Andrzej Wajda. Artysta. Obywatel. Senator”. Jak podano, na realizację projektu przeznaczono 70 tys. zł, przy czym całkowita wartość przedsięwzięcia ma wynosić ponad 130 tys. zł. W programie podnoszono też, iż instalacja w gmachu Senatu została określona jako „niezbyt okazała” w zestawieniu z poniesionymi kosztami.

„Dalibyście własne pieniądze…”

W dyskusji w Polsat News wiceminister pracy Sebastian Gajewski przekonywał, iż wystawa to „bardzo dobra wystawa”. Dobromir Sośnierz zareagował zdecydowanie, wskazując, iż gdyby podobny projekt kosztował 5 tys. zł, ocena mogłaby być inna. Wprost wyraził też ironię wobec tego, jak małymi wydatkami „dla siebie” można by uzasadniać podobne działania finansowane z budżetu.

Wątek sporu uzupełniły pytania o odpowiedzialność za zamówienie. Poseł Adam Dziedzic z PSL bronił się, iż „nie zamawiał tego” i nie miał na to wpływu. Sośnierz dopytywał natomiast wprost, czy rozmówca zdecydowałby się dać pieniądze na taki cel, gdyby chodziło o prywatne środki.

Spór o priorytety i zadłużenie

Prowadząca program Agnieszka Gozdyra zwróciła uwagę, iż rozmowa nie jest – jak ujął to przedstawiciel ludowców – dyskusją o niczym. Podkreśliła, iż w tle pozostaje deficyt budżetowy oraz sytuacja finansów publicznych, a także to, iż w warunkach braku pieniędzy państwo ma wybierać, na co wydawać, a czego nie finansować. Sośnierz argumentował, iż przy rosnącym zadłużeniu nie powinno się traktować podobnych wydatków jako spraw drugorzędnych.

W jego ocenie krytyka dotyczy zarówno sposobu prowadzenia polityki finansowej, jak i konsekwencji dla wydatkowania środków. Sośnierz wskazał też na „hierarchię potrzeb”, argumentując, iż jeżeli państwo nie ma środków na wszystko, to trzeba ograniczać te elementy, które uznaje się za najmniej istotne.