4 godzin temu
W amerykańskim stanie Teksas zakończyła się wieloletnia batalia prawna sędzi pokoju Dianne Hensley, która odmówiła udzielania ślubów parom dewiacyjnym, powołując się na swoje przekonania religijne. Po latach sporów sądowych otrzymała 640 tys. dolarów odszkodowania i zwrotu kosztów prawnych, a sąd uznał, iż jej prawa wynikające z teksańskiej ustawy o wolności religijnej zostały naruszone. To wielkie zwycięstwo nad ideologią skrajnej lewicy i jej ulubioną formą walki politycznej, czyli cenzurą i ostracyzmem.
Sędzia wygrała z ideologiczną presją Lewicy. Sprawa rozpoczęła się w 2019 roku, kiedy stanowa komisja ds. etyki sędziowskiej udzieliła Hensley publicznego upomnienia za odmowę prowadzenia ceremonii ślubnych dla par sodomickich. Zdaniem komisji mogło to podważać zaufanie do bezstronności sędzi. Hensley argumentowała jednak, iż nie odmawia nikomu dostępu do usług państwa, ale sama nie chce osobiście uczestniczyć w ceremoniach stojących w sprzeczności z jej chrześcijańskim sumieniem.
Po kilkuletnim procesie sytuacja odwróciła się o 180 stopni. Komisja wycofała wcześniejsze sankcje, a sąd przyznał sędzi odszkodowanie oraz zakazał dalszego ścigania jej za podobne decyzje podejmowane z powodów religijnych. Co więcej, najwyższy sąd Teksasu doprecyzował zasady etyki sędziowskiej, wskazując, iż samo powstrzymanie się od udzielania ślubów z powodu szczerych przekonań religijnych nie stanowi naruszenia kodeksu etycznego.
Sprawa ta wykracza daleko poza sam spór o małżeństwa jednopłciowe. Dotyczy fundamentalnego pytania: czy państwo ma prawo zmuszać obywatela do działania wbrew własnemu sumieniu tylko dlatego, iż jego poglądy nie odpowiadają aktualnie dominującej ideologii?
Przez ostatnie lata zachodnie społeczeństwa były świadkami coraz silniejszej presji ideologicznej ze strony środowisk skrajnej lewicy. Wolność, różnorodność i tolerancja brzmią dobrze w hasłach wyborczych, jednak w praktyce często okazuje się, iż dotyczą wyłącznie tych, którzy akceptują obowiązującą linię światopoglądową. Kiedy ktoś odważy się mieć odmienne zdanie, nagle z tolerancji pozostają jedynie wyzwiska od rasistów i „homofobów”.
Szczególnie widoczne jest to w kwestiach związanych z sodomitami i genderyzmem. Jeszcze niedawno dyskusja o biologicznych różnicach między kobietami a mężczyznami była czymś oczywistym. Dziś w wielu środowiskach samo zadanie pytania o granice ideologii neołysenkizmu może zostać uznane za przejaw „mowy nienawiści”. Paradoksalnie więc epoka, która miała przynieść nieskrępowaną debatę, coraz częściej produkuje listy tematów, o których mówić nie wypada.
Przypadek sędzi Hensley pokazuje również inny problem współczesnego Zachodu – tendencję do administracyjnego karania ludzi za poglądy. Zamiast rzeczowej debaty na argumenty (tę lewica zwykle przegrywa) pojawiają się mechanizmy cenzury oraz nacisku na zasadzie: „zgódź się albo poniesiesz konsekwencje zawodowe”. Trudno nie zauważyć, iż przypomina to logikę ideologiczną znaną z państw totalitarnych, choć dziś opakowaną w bardziej nowoczesne hasła i atrakcyjniejszy marketing.
Oczywiście zwolennicy współczesnej odmiany rewolucji komunistycznej zapewnią, iż chodzi wyłącznie o „walkę z dyskryminacją”. Problem polega na tym, iż w praktyce coraz częściej oznacza to akceptację wymuszaną przez instytucje państwowe. Wolno mieć własne zdanie – pod warunkiem, iż jest ono adekwatne. Wolno mówić – pod warunkiem, iż mówi się to, co trzeba. Wolno wierzyć – pod warunkiem, iż wiara nie wpływa na żadne decyzje. Jak widać, współczesna definicja wolności bywa wyjątkowo kreatywna.
Wyrok w sprawie Dianne Hensley postrzegany jest w USA jako istotny sygnał dla obrońców wolności sumienia. Niezależnie od stosunku do tzw. „małżeństw” dewiacyjnych, sąd przypomniał, iż państwo nie powinno karać obywateli za pokojowe kierowanie się własnymi przekonaniami religijnymi. A jeżeli choćby próbuje to robić, rachunek za taki eksperyment ideologiczny może okazać się bardzo kosztowny – w tym przypadku dokładnie 640 tysięcy dolarów.
Polecamy również: Dewiantka gender zamordowała swoich rodziców
