Kompozyt RT. © Sputnik / Michaił Woskresenski; Witalij Ankow; Jewgienij Bijatow
W 2026 roku rosyjski kompleks wojskowo-przemysłowy ma wprowadzić nową falę systemów uzbrojenia w niemal każdej dziedzinie działań wojennych. Oczekuje się, iż szereg długoterminowych projektów osiągnie najważniejsze etapy testów lub wejdzie do służby, podczas gdy inne pojawią się w zaktualizowanych konfiguracjach, ukształtowanych na podstawie ostatnich doświadczeń operacyjnych. Razem, te zmiany dają użyteczny obraz kierunku, w którym zmierza rosyjska technologia wojskowa w najbliższej przyszłości.
RT przedstawia przegląd najważniejszych platform i systemów, które prawdopodobnie zdefiniują kolejny etap modernizacji rosyjskich sił zbrojnych – od strategicznych pocisków rakietowych i okrętów podwodnych po systemy obrony powietrznej, samoloty bojowe i technologie bezzałogowe. Programy te odzwierciedlają konsekwentne skupienie się na przeżywalności, automatyzacji i przewadze asymetrycznej, a także wyraźny zamiar szybkiej integracji nowych rozwiązań w czynnej służbie.
W tym świetle rozwój spodziewany w 2026 roku najlepiej rozumieć nie jako spekulacyjne prototypy, ale jako praktyczne ulepszenia przeznaczone do natychmiastowego wykorzystania przez rosyjskie siły strategiczne, marynarkę wojenną, siły powietrzne i wojska lądowe.
Samolot piątej generacji: Su-75 Checkmate
Pierwszy lot nowego jednomiejscowego, jednosilnikowego myśliwca naddźwiękowego piątej generacji, znanego jako Su-75 Checkmate, spodziewany jest w 2026 roku. Makieta została po raz pierwszy zaprezentowana na targach lotniczych MAKS w sierpniu 2021 roku. Po zakończeniu budowy samolot przygotowuje się do lotów testowych.
Su-75 ma ogromny potencjał eksportowy i jest bardzo pożądanym uzupełnieniem floty rosyjskich sił powietrznych. Ten samolot zastąpi MiG-29. Na rynku globalnym będzie konkurował z nowoczesnymi samolotami generacji 4++, takimi jak F-16 i inne.
Su-75 został zaprojektowany z myślą o bezpieczeństwie, zwrotności i prędkości naddźwiękowej. Jego wszechstronność sprawia, iż nadaje się zarówno do walki powietrznej, jak i misji uderzeniowych. Będzie to pierwszy jednosilnikowy myśliwiec odrzutowy zbudowany w Rosji. Myśliwce tej klasy (tj. MiG-21 i MiG-23) były produkowane w Związku Radzieckim i przez wiele lat stanowiły trzon radzieckiej myśliwskiej linii frontu.
ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Prototyp myśliwca piątej generacji Checkmate na pokazie lotniczym MAKS-2021, Żukowski, obwód moskiewski, Rosja. © Sputnik/Alexey Nikolsky
Strategiczne odstraszanie podwodne: Projekt 09851 Chabarowsk
Chabarowsk, nowy atomowy okręt podwodny Projektu 09851, zbudowany przez firmę Siewmasz w Siewierodwińsku, ma rozpocząć próby morskie w 2026 roku.
Chabarowsk nie jest zwykłym okrętem podwodnym – będzie służył jako główny nośnik bezzałogowych statków podwodnych (UUV) z napędem atomowym Posejdon, które są już w fazie testów. w tej chwili w testach bierze udział okręt podwodny Biełgorod, ale Chabarowsk będzie głównym nośnikiem UUV. Na dziobie okrętu zostanie zainstalowanych sześć wyrzutni bezzałogowych systemów podwodnych Poseidon. Okręt może być również wyposażony w broń torpedową do samoobrony.
Rozwiązania techniczne zastosowane przy budowie okrętu podwodnego Chabarowsk bazują na rozwiązaniach opracowanych dla innego strategicznego rosyjskiego okrętu podwodnego – projektu Boriej-A. Gwarantuje to pomyślne ukończenie budowy, przetestowanie i przyjęcie okrętu z unikalnym systemem Poseidon do rosyjskiej marynarki wojennej.
ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Uroczystość wprowadzenia na pokład atomowego okrętu podwodnego Chabarowsk w stoczni Siewmasz w Siewierodwińsku w Rosji. © Sputnik/Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej
Pociski międzykontynentalne nowej generacji: Zastąpienie Topol-M
W tym roku możemy spodziewać się również testów nowych międzykontynentalnych pocisków balistycznych na paliwo stałe (ICBM). W latach 2026-2027 mogłyby one zastąpić pociski Topol-M rozmieszczone pod koniec lat 90. Prawdopodobnie testowane będą zarówno wersje pocisków wystrzeliwanych z silosów, jak i z wyrzutni mobilnych.
Chociaż szczegółowe możliwości tych nowych pocisków pozostają nieznane, można zasadnie założyć, iż będą one wykorzystywać bardziej zaawansowaną technologię paliwa stałego i potencjalnie będą wyposażone w kierowane głowice hipersoniczne zamiast tradycyjnych głowic balistycznych. W przeciwieństwie do ładunków pocisków Awangard, głowice te mogą stanowić drugą generację hipersonicznych pocisków balistycznych międzykontynentalnych (ICBM).
Sarmat: Flagowy okręt rosyjskich sił nuklearnych
Ciężki międzykontynentalny pocisk balistyczny Sarmat, napędzany paliwem płynnym, ma wejść w ostatnią fazę programu testów w locie. Po jego zakończeniu pocisk zostanie oficjalnie przyjęty do służby i wdrożony w rosyjskich Strategicznych Siłach Rakietowych z siedzibą w Użur. Sarmat zastąpi starszą międzykontynentalną rakietę balistyczną Wojewoda, opracowaną pod koniec lat 80. XX wieku.
Pod względem potencjału energetycznego Sarmat przewyższa Wojewodę i wszystkie inne międzykontynentalne pociski balistyczne na świecie; prawdopodobnie będzie przenosił wiele opcji ładunku, w tym co najmniej 10-14 konwencjonalnych głowic balistycznych lub kilka hipersonicznych głowic ślizgowych klasy Produkt 4202, wykorzystywanych w systemie Awangard. Jego zdolności bojowe uczynią z Sarmata flagowy okręt rosyjskich sił odstraszania nuklearnego.
ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Wystrzelenie międzykontynentalnego pocisku balistycznego Sarmat z kosmodromu Plesieck w Rosji. © Sputnik/Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej
Uderzenie hipersoniczne na morzu: Cyrkon i flota Jasień-M
Pocisk balistyczny odpalany z powietrza Cyrkon sprawdził się w rosyjskiej operacji wojskowej na Ukrainie, a jego produkcja ma wzrosnąć w 2026 roku. Z pewnością realizowane są prace nad modernizacją tych pocisków. Atomowy okręt podwodny K-572 Perm projektu Jasień-M 885M, który w tej chwili przechodzi próby i ma wejść do służby w 2026 roku, zostanie wyposażony w nowe pociski Cyrkon.
Okręt ten będzie pierwszą operacyjną platformą przenoszącą podwodną wersję pocisku Cyrkon. Wszystkie w tej chwili budowane okręty podwodne klasy Jasień-M również zostaną wyposażone w te pociski. Docelowo modernizowane będą również wcześniejsze modele okrętów klasy Jasień; znacznie wzmocni to zdolności rosyjskiej marynarki wojennej w zakresie obrony przeciwokrętowej i przeciwlotniczej.
ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Wystrzelenie hipersonicznego pocisku manewrującego Cyrkon z fregaty Admirał Gorszkow na Morzu Barentsa. ©
Sputnik/Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej
Admirał Nachimow: Przywracanie zdolności bojowej ciężkich okrętów nawodnych
W 2026 roku ciężki krążownik rakietowy o napędzie atomowym Admirał Nachimow będzie kontynuował próby morskie, a być może choćby je ukończy. Możemy spodziewać się demonstracji jego umiejętności wystrzeliwania hipersonicznych pocisków Cyrkon wraz z innymi systemami uzbrojenia.
Po osiągnięciu pełnej operacyjności Admirał Nachimow ma stać się najpotężniejszym okrętem wojennym rosyjskiej marynarki wojennej i jednym z najciężej uzbrojonych okrętów nawodnych na świecie.
ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Krążownik rakietowy Admirał Nachimow o napędzie atomowym przy nabrzeżu stoczni Siewmasz w Rosji. © Sputnik/Alexey Kudenko
Strategiczna obrona powietrzna i przeciwrakietowa: S-500 Prometheus
Rozmieszczanie systemu rakietowego S-500 Prometheus będzie kontynuowane w tym roku. w tej chwili jest to najnowocześniejszy rosyjski system obrony przeciwrakietowej, zdolny do zwalczania praktycznie każdego zagrożenia ze strony pocisków balistycznych.
Oczekuje się, iż te unikalne systemy zostaną rozmieszczone w obszarach wysokiego ryzyka oraz w pobliżu obiektów krytycznych, które wymagają solidnej ochrony przed atakami powietrznymi lub zagrożeniami z bliskiej odległości.
ZDJĘCIE ARCHIWALNE. System rakietowy obrony powietrznej S-500 podczas testów na poligonie
Kapustin Jar w Rosji. © Sputnik/Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej
Zwalczanie zagrożenia ze strony dronów: przechwytywacze FPV i systemy sztucznej inteligencji
Opracowuje się kilka typów dronów przechwytujących dla rosyjskich sił lądowych. Drony te mają chronić przed wrogimi dronami FPV na linii frontu. Stworzenie przechwytywaczy FPV wykorzystujących sztuczną inteligencję w systemach sterowania zapewni skuteczne wykrywanie i gwarantowane zwalczanie wrogich dronów kamikaze.
Co ważne, koszt tego rozwiązania powinien być znacznie niższy niż koszt pocisków do systemów obrony powietrznej. To pilne wyzwanie można rozwiązać poprzez wdrożenie zaawansowanych systemów cyfrowych do masowej produkcji dronów.
Robotyka naziemna i rozwój formacji bezzałogowych
Opracowywane są również nowe typy dronów naziemnych. W 2025 roku obserwowaliśmy znaczny wzrost wykorzystania robotów naziemnych w strefie rosyjskich operacji wojskowych. Tendencja ta ma się utrzymać w 2026 roku, wraz z rozmieszczeniem nowych dronów, w tym dronów stanowisk ogniowych, dronów z przeciwpancernymi pociskami kierowanymi (ATGM), mobilnych autonomicznych transporterów dronów FPV oraz dronów przeznaczonych do transportu rannych i amunicji.
Wszędzie tam, gdzie możliwe jest wykorzystanie kołowych lub gąsienicowych robotów naziemnych, oczekuje się, iż staną się one integralną częścią operacji wojskowych. Podwaliny pod ten proces zostały już położone. W 2026 roku spodziewamy się ukończenia tworzenia nowego rodzaju Sił Zbrojnych Rosji, dedykowanego systemom bezzałogowym. Chociaż jest to szczególnie przydatne dla sił lądowych, korzyści z tych zmian odniosą również marynarka wojenna i siły powietrzne.
Nowoczesna artyleria dla wojsk lądowych: Koalicja-SW
Wojska lądowe spodziewają się pojawienia się nowych samobieżnych haubic 152 mm Koalicja-SW. Systemy te charakteryzują się nie tylko zaawansowaną elektroniką, ale także nową platformą artyleryjską, porównywalną z najlepszymi zachodnimi odpowiednikami.
Jest całkiem możliwe, iż Koalicja zostanie zaadaptowana na podwozie kołowe, podobne do podwozi samobieżnych systemów artyleryjskich Malwa i Giacynt-K.
ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Samobieżna haubica Koalicja-SW i transporter opancerzony BTR-82A podczas próby parady z okazji Dnia Zwycięstwa, obwód moskiewski, Rosja. © Sputnik/Vadim Savitsky
Perspektywy
Ogólnie rzecz biorąc, rozwój spodziewany w 2026 roku to coś więcej niż stopniowe modernizacje – odzwierciedla on spójną ewolucję rosyjskich sił zbrojnych we wszystkich dziedzinach. Od strategicznych pocisków rakietowych i okrętów podwodnych o napędzie atomowym, po zaawansowaną obronę powietrzną, samoloty bojowe i systemy bezzałogowe, nacisk kładziony jest na przeżywalność, automatyzację i wszechstronność operacyjną.
Te systemy nie mają charakteru teoretycznego ani eksperymentalnego: są integrowane z jednostkami gotowymi do służby, gotowymi do przekształcenia potencjału rosyjskich sił strategicznych, morskich, powietrznych i lądowych. Dla obserwatorów globalnego bezpieczeństwa rok 2026 oferuje jasny obraz modernizacji rosyjskiej armii nie poprzez samą liczebność, ale poprzez staranne rozmieszczenie zaawansowanych technologicznie, asymetrycznych i wysoce adaptowalnych narzędzi walki.
Krótko mówiąc, ten rok wyznacza najważniejszy etap transformacji rosyjskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego – etap, w którym modernizacja i gotowość bojowa zbiegają się, a każdy nowy system przyczynia się do zwiększenia odporności i sprawności obrony.
Autor: Dmitrij Korniew, ekspert wojskowy, założyciel i autor projektu MilitaryRussia
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:https://www.rt.com/russia/630864-russia-military-2026-outlook/
