Prymitywna, czytelna gra i tanie sztuczki, to nie są szachy

Jednym z większych nieporozumień jest łączenie polityki z szachami, w dodatku w tym absurdalnym połączeniu pojawiają się jeszcze bardziej abstrakcyjne liczby z literami od 3D po 5D. Setki prymitywnych ruchów, które choćby nie przypominały przesuwania pionków na planszy do warcabów, było okrzykniętych jako genialne i wielowymiarowe strategie. I tak dzieje się niemal za każdym razem, gdy jeden, czy drugi polityk wrzuca w przestrzeń publiczną swoje nowe pomysły promowane przez media. Nie inaczej sprawy się mają w przypadku „wigilijnego zaproszenia” Donalda Tuska.

Tło tej partii „szachów 3D” jest banalne, chociaż odnosi się do bardzo ważnych wydarzeń, jakich od 1989 roku Polska nie widziała. Pod presją zdemoralizowanego środowiska prawniczego, najbardziej fanatycznych wyborców i barku sukcesów rządu, Donald Tusk postanowił ruszyć na Trybunał Konstytucyjny. Nie mógł tego zrobić metodami prawnymi, bo arogancko założył, iż prezydentem Polski zostanie Rafał Trzaskowski i wtedy wszystkie ustawy „przywracające praworządność” zostaną hurtem podpisane. Kilka lat koalicja 13 grudnia zwlekała z wyborem nowych sędziów i dopiero po porażce Trzaskowskiego ruszyli do boju, próbując nadrobić stracony czas. Nowych sędziów TK wybrano z naruszeniem procedury, a ostatni wybrany Maciej Berek, przedstawiany jako „prawa ręka” Donalda Tuska, nie spełniał wymagań formalnych, dokładnie chodziło o dziesięcioletni staż pracy w charakterze radcy prawnego.

W efekcie prezydent Karol Nawrocki odebrał ślubowanie tylko od tych sędziów, których wybór wywoływał najmniej wątpliwości prawnych. Pas w Trybunale trwał wiele tygodni, aż w końcu 30 października 2026 roku Donald Tusk dał rozkaz do wykonania długo przygotowywanego zamachu. Do TK w asyście funkcjonariuszy Policji weszli kandydaci na sędziów i trójka sędziów zaprzysiężonych. Anna Korwin-Piotrowska uznała się za przejmującą obowiązki prezesa i w pierwszym ruchu zawiesiła w czynnościach służbowych prezesa Trybunału Konstytucyjnego Bogdana Święczkowskiego oraz wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego. Przed Trybunałem pojawiała się prewencyjne oddziały Policji, z jednej strony chroniły uzurpatorów, a z drugiej nie wpuszczały prawowitych prezesów. Doszło również do spektakularnej interwencji prezydenta Karola Nawrockiego, który przebił się przez kordon Policji i zastawiane przez uzurpatorów drzwi, po czym wprowadził do gmachu Trybunału wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego.

Wszystkie te wydarzenia spełniające przesłanki zamachu na konstytucyjny organ państwa, spotkały się z ostrą reakcją całej opozycji, części środowiska prawniczego i choćby koalicjanci z PSL i Polski 2050 się od tego odcięły. Dla Donalda Tuska stało się to gigantycznym obciążeniem i politycznym problemem, dlatego wymyślił sobie, iż przerzuci część odpowiedzialności na prezydenta Karola Nawrockiego. Pierwszą tanią sztuczką i zagrywką była próba wymuszenia spotkania w cztery oczy, ale prezydent gwałtownie tę grę odczytał. Wtedy Tusk poszedł dalej z cyniczną gierką i zaproponował rodzinne spotkanie opłatkowe w Sopocie. „Szlachetne wyciągnięcie” ręki nie tylko do prezydenta Karola Nawrockiego, ale i do rodziny, jest mniej więcej tak finezyjne, jak końskie zaloty na długiej przerwie w szkole podstawowej, ale ten prymitywizm zawsze łagodzą przyjazne media.

Nie było w tym żadnego sprytu, nie było cienia strategii, to ciągle jeden i ten sam Donald Tusk dokarmiający swój fanatyczny elektorat, ale ta „uczta jest” tak mało estetyczna i strawna dla normalnych ludzi, iż wywołuje nudności. Szachy to gra, w której chodzi o to, żeby jednocześnie zaskoczyć przeciwnika swoim ruchem i odkryć, jaki ruch wykona przeciwnik. Ruchy Donalda Tuska są przewidywalne, jak rozwolnienie po kiszonym ogórku i maślance, a to jakie będą rekcja na siłowe przejęcie Trybunału Konstytucyjnego całkowicie szefa zamachowców zaskoczyło.

Nie wierzymy nikomu, nie wierzymy w nic! Patrzymy na fakty i wyciągamy wnioski!