Komisja Europejska 17 listopada 2026 roku prognozowała dla Polski deficyt 7,1 proc. PKB w 2027 roku, inflację 4,4 proc. i dług 70,1 proc. PKB. Poseł Bartłomiej Pejo odpowiedział ironią: "Mamy to!". Dla Polaków oznacza to droższe życie, rosnące odsetki i coraz mniej miejsca na rozwój państwa.
Najwyższy deficyt w Unii w 2027 roku
Bartłomiej Pejo z Konfederacji nazwał najnowszą prognozę Komisji Europejskiej "wielkim osiągnięciem polskiego rządu". To ironia. Poseł uderza w gabinet Donalda Tuska, bo według jesiennej prognozy Polska ma w 2027 roku zanotować deficyt sektora finansów publicznych na poziomie 7,1 proc. PKB, najwyższy w całej Unii Europejskiej.
Komisja Europejska przewiduje, iż deficyt wyniesie 7,1 proc. PKB także w 2026 roku, a w 2028 roku wzrośnie do 7,2 proc. Zadłużenie ma podnieść się z 59,6 proc. PKB w 2025 roku do 67,7 proc. w 2026 roku, 70,1 proc. w 2027 roku i 73,5 proc. rok później.
To prognoza, nie wykonany budżet. Opiera się na założeniu niezmienionej polityki i może się zmienić wraz z koniunkturą, ustawami lub terminami dostaw sprzętu wojskowego. Nie wolno jednak zbyć jej jako brukselskiej tabelki. Komisja wskazuje na trwały problem, a Dziennik Narodowy opisywał już ostrzeżenie przed długiem i inflacją.
Inflacja wraca przez energię
Wzrost gospodarczy Polski ma zwolnić z 3,5 proc. w 2026 roku do 2,7 proc. w latach 2027 i 2028. Inflacja ma zaś wzrosnąć z 3,3 proc. do 4,4 proc. w 2027 roku, a później spaść do 3,9 proc. Komisja wiąże przyszłoroczny skok głównie z zakładanym końcem działań osłonowych oraz podwyżkami taryf na prąd i gaz. W 2028 roku dodatkowym impulsem ma być uruchomienie systemu ETS2.
Pejo słusznie przenosi te procenty na portfele Polaków. Wyższa cena energii uderza w gospodarstwa domowe bezpośrednio, a później wraca w cenach transportu, usług i żywności. Polityka klimatyczna narzucona w złym tempie działa jak dodatkowy podatek, zwłaszcza gdy państwo wcześniej przyzwyczaja obywateli do osłon, ale nie buduje dość gwałtownie tanich i stabilnych źródeł energii.
Obrona nie usprawiedliwia każdego wydatku
Komisja wskazuje, iż deficyt podnoszą rosnące koszty obsługi długu i wydatki obronne. Polska musi się zbroić. Wojna za wschodnią granicą oraz wieloletnie zaniedbania nie pozostawiają tu komfortowego wyboru. Ten obowiązek nie daje jednak rządowi alibi dla rozrostu administracji, chaotycznych transferów i odkładania reform. Każda złotówka wydana bez efektu konkuruje z wojskiem, inwestycjami i ulgą podatkową dla polskiej rodziny.
Konfederacja domaga się ograniczenia biurokracji i zatrzymania zadłużania. Kierunek jest trafny, ale sama krytyka nie wystarczy. Potrzebny jest jawny plan wydatków, wskazanie konkretnych oszczędności i ochrona inwestycji zwiększających produktywność. Bez tego hasło o cięciu państwa pozostanie równie łatwe jak obietnice partii, które już rządziły. Spadek Polski w rankingu konkurencyjności przypomina, iż rachunek nie kończy się na samym długu.
Dług ogranicza suwerenność
Najgroźniejszy jest mechanizm narastania kosztów. Wysoki deficyt zwiększa potrzeby pożyczkowe, a większy dług podnosi rachunek odsetkowy. Rosnące odsetki wypierają wydatki na bezpieczeństwo, zdrowie, infrastrukturę i rozwój. Państwo staje się też bardziej zależne od nastrojów wierzycieli oraz ocen instytucji zewnętrznych.
Pejo używa ostrej politycznej puenty i ostrzega przed scenariuszem greckim. Prognoza Komisji nie przesądza takiego finału, więc nie należy przedstawiać katastrofy jako pewnika. Przesądza coś innego: obecny kurs jest nieodpowiedzialny. Polska nie może budować siły na stałym deficycie przekraczającym 7 proc. PKB. Suwerenność wymaga armii i inwestycji, ale wymaga też finansów, których nie trzyma za gardło narastający koszt długu.
Źródło: Konfederacja, Komisja Europejska, Jesienna prognoza gospodarcza 2026.













