Niemcy chcieli odesłać 62-letnią Syryjkę do Polski. Zatrzymał ich azyl kościelny

dzienniknarodowy.pl 4 godzin temu
Zdjęcie: Niemcy chcieli odesłać 62-letnią Syryjkę do Polski. Zatrzymał ich azyl kościelny


Niemieckie służby 18 listopada próbowały przekazać do Polski 62-letnią kurdyjską Syryjkę, ale nie znalazły jej w parafii w Bremerhaven, gdzie od sierpnia korzysta z azylu kościelnego. Polska ma odpowiadać za jej postępowanie azylowe, ponieważ wydała wizę, na której kobieta wjechała do Unii Europejskiej.

Nieudana próba w Bremerhaven

Policjanci i pracownicy urzędu do spraw cudzoziemców z Coesfeld pojawili się w środę rano, 18 listopada, przy budynku ewangelicko-luterańskiej parafii św. Jana w Bremerhaven. Mieli wykonać decyzję o przekazaniu kobiety do Polski. Jak relacjonował pastor Sebastian Ritter, funkcjonariusze siłowo otworzyli drzwi domu parafialnego, ale nie zastali Syryjki w jej pokoju. Kobieta miała przebywać na terenie parafii.

62-latka korzysta z azylu kościelnego od sierpnia. Według pastora o jej pobycie wiedziały władze kościelne w Hanowerze oraz adekwatne urzędy. Po nieudanej próbie przekazania niemiecka policja rozpoczęła poszukiwania kobiety.

Ritter twierdzi, iż drzwi wyważono łomem, choć on sam znajdował się w sąsiednim budynku, a na miejscu był ślusarz. To relacja duchownego, nie bezsporne ustalenie sądu. Rzecznik powiatu Coesfeld przekazał z kolei, iż funkcjonariusze mieli nakaz przeszukania wydany przez sąd administracyjny w Bremie, a do budynku weszli siłą po dwukrotnym dzwonieniu i braku reakcji.

Polska w centrum procedury azylowej

Kobieta przyleciała do Polski na podstawie wizy turystycznej, a później pojechała do Niemiec. Tam początkowo trafiła do ośrodka dla uchodźców w Nadrenii Północnej-Westfalii. Dwoje jej dzieci wraz z wnukami mieszka w Niemczech, kolejny syn w Polsce. Według przekazanych informacji nie ma już krewnych w Syrii.

Niemieckie władze uznały, iż to Polska odpowiada za rozpatrzenie jej wniosku. Podstawą ma być fakt, iż polskie państwo wydało wizę umożliwiającą wjazd do Unii Europejskiej. Federalny Urząd do spraw Migracji i Uchodźców (BAMF) ponownie przeanalizował sprawę podczas pobytu kobiety w parafii i nie zmienił oceny.

Rzecznik powiatu Coesfeld podał, iż Syryjka odmówiła dobrowolnego wyjazdu. Wtedy rozpoczęto procedurę zakończenia jej pobytu w Niemczech. Spór nie dotyczy więc odesłania kobiety do Syrii, ale ustalenia, które państwo Unii ma przeprowadzić postępowanie azylowe.

Azyl kościelny nie zastępuje decyzji państwa

Azyl kościelny w Niemczech nie jest osobnym tytułem pobytowym. BAMF opisuje go jako chrześcijańsko-humanitarną tradycję, respektowaną w wyjątkowych przypadkach, gdy parafia wskazuje na szczególną, niedopuszczalną dolegliwość humanitarną. Wytyczne BAMF podkreślają, iż sama perspektywa przekazania do innego państwa objętego systemem dublińskim nie wystarcza do udzielenia takiej ochrony.

Parafia chciała, by kobieta przeczekała termin przekazania do Polski i mogła przejść procedurę w Niemczech. Pastor utrzymuje, iż pierwotnie termin miał upłynąć 18 października 2026 roku. BAMF poinformował jednak, iż według nowych reguł europejskiego systemu migracyjnego GEAS w tej sprawie ma on upłynąć dopiero w kwietniu 2029 roku.

Przedstawiciele organizacji wspierających azyl kościelny skrytykowali sposób działania urzędu w Coesfeld. Jan Niklas Collet z Ekumenicznej Sieci Azyl w Kościele zarzucił urzędowi wyjątkowo brutalne prowadzenie deportacji. Dietlind Jochims z Federalnej Ekumenicznej Wspólnoty Roboczej Azyl w Kościele nazwała interwencję całkowicie nieproporcjonalną. Są to oceny stron zaangażowanych w spór.

Stawka dla Polski

Ta sprawa odsłania praktyczny skutek europejskiej polityki migracyjnej. Decyzja wizowa jednego państwa może po miesiącach oznaczać obowiązek przejęcia postępowania, choćby gdy migrant wybrał Niemcy jako miejsce dalszego pobytu i ma tam najbliższą rodzinę. Dla Polski oznacza to odpowiedzialność administracyjną, koszty i konieczność prowadzenia procedury narzuconej przez wspólne reguły.

Humanitarny wyjątek powinien chronić człowieka przed rzeczywistą krzywdą. Nie może jednak stać się trwałym sposobem obchodzenia prawomocnych decyzji i przerzucania odpowiedzialności między państwami. Polska musi pilnować własnego interesu: wiedzieć, kogo wpuszcza na podstawie wiz i jakie zobowiązania mogą z tego wyniknąć. Bez szczelnej kontroli i jasnych zasad rachunek za cudze decyzje gwałtownie trafia do polskiej administracji oraz podatnika.

Źródła: Deutsche Welle, Radio Bremen, BAMF

Idź do oryginalnego materiału