Nie jesteśmy samotną wyspą
Człowiek nie jest samotną wyspą. Nadszedł czas, byśmy na nowo wkroczyli do Ogrodu Rajskiego – w wymiar transcendentny, w którym osoba obdarzona istnieniem wykracza poza to, co doczesne. Wkraczamy w krąg nadprzyrodzony: przestrzeń świętej wspólnoty z Rodzicami, którzy są Dawcami życia dla swoich Dzieci w akcie Pierwotnej Prokreacji.
W tej pierwotnej przestrzeni rodzicielskie pouczenie jasno wskazuje, co służy życiu, a czego należy unikać. Samowola niesie ze sobą nieuchronne konsekwencje. Domeną dziecka zrodzonego w Pierwotnej Prokreacji jest samo dobro, jednak zerwanie owocu z drzewa poznania dobra i zła wprowadza w ludzką egzystencję głęboki regres. Jest to bezpośredni skutek nieposłuszeństwa. W wolnej woli człowieka rodzi się wówczas dramatyczny dualizm i wewnętrzne rozdarcie. Poznając dobro i zło jako dwie zwalczające się siły, osłabiona wola staje się podatna na błędy (por. Rz 7, 15–19). Istnieje jednak jeszcze większe zagrożenie, na które wyraźnie wskazuje Księga Rodzaju: „Po czym Pan Bóg rzekł: «Oto człowiek stał się taki jak My: zna dobro i zło; niechaj teraz nie wyciągnie przypadkiem ręki, aby zerwać owoc także z drzewa życia, zjeść go i żyć na wieki»” (Rdz 3, 22).
Patrząc przez pryzmat Boskiego Obrazu (por. Rdz 1, 27), dostrzegamy sedno tej przestrogi. Fundamentem każdej osoby – zarówno mężczyzny, jak i niewiasty – w wymiarze wieczności jest „cząstka bóstwa, ducha i miłości”. W egzystencji doczesnej ten sam fundament, niczym duchowe i biologiczne jądro DNA, decyduje o funkcjonowaniu naszego organizmu. Jesteśmy zakorzenieni w obu tych rzeczywistościach jednocześnie, a ziemska powłoka nie niweluje w nas pierwiastka transcendencji.
Skoro nasze połączenie ze Stwórcą i stworzeniem jest tak głębokie, Bóg odsłania przed nami skutki ludzkiej nieroztropności. Czym w istocie byłoby zerwanie „owocu z drzewa życia” w stanie upadku? Oznaczałoby ono ostateczne zerwanie więzi z Osobą Boga, uzurpację boskości, odrzucenie statusu Dziecka i dążenie do absolutnej, egoistycznej autonomii (por. Iz 14, 13–14).
Porównajmy to do gałązki i owocu. Owoc złączony z drzewem czerpie ożywcze soki, rozwija się i dojrzewa (por. J 15, 4–5). Przedwczesne zerwanie go z gałęzi niszczy ten proces – czego najtragiczniejszym współczesnym obrazem jest przerwanie życia dziecka nienarodzonego. W tym geście widać dramatyczną próbę decydowania o życiu i śmierci poza Bogiem. Jedynym ratunkiem dla człowieka – choć często nie rozpoznajemy w tym miłosierdzia – okazało się wydalenie z Ogrodu. Bóg dał nam w ten sposób czas. Czas na to, byśmy doświadczyli konsekwencji własnych wyborów, podjęli trud powrotu do pierwotnej świętości oraz zrozumieli, czym jest prawdziwe rodzicielstwo i dziecięctwo. W codziennym życiu widzimy, iż im dłużej przebywamy w znanym otoczeniu, tym silniej pragniemy fałszywej niezależności, lekceważąc głos mądrości. Tymczasem całkowite zerwanie wspólnoty z Darem Życia otrzymanym w Pierwotnej Prokreacji oznacza dla człowieka duchowe unicestwienie i odrzucenie Miłości samego Dawcy (por. Pwt 30,18- 19).
Żyjemy w epoce bezprecedensowego połączenia, a zarazem głębokich, bolesnych podziałów. Technologia i globalizacja zbliżyły do siebie ludzi z najdalszych zakątków ziemi, ale jednocześnie obserwujemy narastającą polaryzację na tle rasowym, religijnym, politycznym i społecznym. Dlaczego tak trudno nam dostrzec wspólny fundament człowieczeństwa, który nas jednoczy ponad wszelkimi różnicami?
Źródła tego zjawiska są złożone. Jednym z nich jest lęk i potrzeba przynależności, bo człowiek jest istotą społeczną (por. Rdz 2, 18). Tworzymy grupy wokół wspólnych cech i wartości, co daje nam poczucie bezpieczeństwa. Często jednak budujemy własną tożsamość w opozycji do „innych”, co rodzi stereotypy, wrogość i nietolerancję wobec tego, co nieznane. Spowodowane jest manipulacją i walką o wpływy. Współczesny świat – poprzez politykę i media – nierzadko wykorzystuje lęki społeczne do osiągania partykularnych celów. Podsycanie konfliktów i granie na emocjach stają się narzędziem sprawowania władzy. Na co wskazuje ciężar historii. Uprzedzenia zakorzenione w dawnych niesprawiedliwościach są przekazywane z pokolenia na pokolenie, utrudniając budowanie mostów porozumienia. Najbardziej jaskrawym dowodem tego kryzysu jest rozpad trwałości małżeństw. Oddalając się od Źródła Życia i zaniedbując rozwój wewnętrzny, ludzie ulegają zewnętrznym, przemijającym wartościom świata (por. 1 J 2, 15–17), co prowadzi do rozerwania najświętszych więzi.
Wobec tak głębokich podziałów musimy na nowo odkryć „boski fundament życia” i płynące z niego wartości uniwersalne: miłość, współczucie, sprawiedliwość, miłosierdzie i pokój. Choć podziały społeczne są realne, w każdym z nas tkwi „cząstka bóstwa, ducha i miłości”. Pełni ona rolę korzeni, które nieustannie mogą czerpać ożywcze soki ze Źródła Życia (por. Ps 1, 3; Jr 17, 7–8). Naszym zadaniem i moralnym obowiązkiem jest pielęgnowanie tego daru poprzez dialog, wzajemne zrozumienie i budowanie wspólnoty opartej na szacunku.
Aby w pełni pojąć wartość daru życia, musimy zatrzymać się przy pojęciu Wiecznie Istniejącego Boga – jedynego i absolutnego Źródła wszelkiego istnienia (por. Wj 3, 14; Dz 17, 28). Nie rozstrzygając w tym miejscu zawiłości dogmatycznych, spójrzmy na sam początek życia w Osobie Boga. Gdy ogarniemy wzrokiem całe stworzenie – od Serafinów, Cherubinów i Archaniołów po ludzi – dostrzegamy wspólny Obraz i Podobieństwo. Wyłania się z niego „cząstka bóstwa, ducha i miłości”, która jest jednorodzona i jednorodna we wszystkich osobach obdarzonych istnieniem. Co oznaczają te dwa pojęcia dla ludzkiej kondycji?
Jednorodzoność oznacza, iż życie dane raz przez Boga na Jego Obraz i Podobieństwo jest nieprzerwanie przekazywane kolejnym pokoleniom poprzez ludzką prokreację. Stanowi ono ciągły nurt Pierwotnej Prokreacji. Gdyby ten przekaz ustał, biologiczna egzystencja ludzkości dobiegłaby końca.
Jednorodność wskazuje, iż fundament życia w każdej osobie ludzkiej ma tę samą świętą esencję, godność i strukturę. Niezależnie od kultury, statusu społecznego czy poglądów, wszyscy pragniemy miłości, akceptacji, bezpieczeństwa i sensu. Ta jednorodność płynie niczym rzeka miłości z pokolenia na pokolenie – w niej otrzymujemy życie i przez nią, po zakończeniu ziemskiej wędrówki, wracamy do Stwórcy (por. Koh 12, 7).
Niezwykle istotne jest to, iż więź między Źródłem Życia a człowiekiem nigdy nie została całkowicie zerwana w tym najgłębszym „pierwiastku bóstwa, ducha i miłości”. przez cały czas przebywamy w Ogrodzie, w którym mężczyzna i niewiasta jako oblubieńcy są powołani do jego uprawiania – czyli także do przekazywania życia (por. Rdz 1, 28; Rdz 2, 15).
Cud Boskiej Opatrzności objawia się najpełniej w darze Syna Bożego (por. J 3, 16). Przez Niego odwieczne Rodzicielstwo Boga okazuje miłosierdzie swoim dzieciom i usuwa przyczynę duchowej destrukcji, przywracając pierwotny blask Obrazu i Podobieństwa (por. Kol 1, 15–20).
W akcie małżeńskiej miłości Oblubieniec i Oblubienica oddają siebie nawzajem. Dokonuje się wówczas nie tylko fizyczna jedność, ale głębsza komunia – całkowity dar z samego siebie, którego naturalnym i świętym owocem jest poczęcie Dziecka (por. Rdz 2, 24; Ef 5, 31–32). Matka zapewnia nowemu życiu odpowiednie środowisko wzrostu; w jej łonie kształtuje się ludzki obraz i podobieństwo według odwiecznego kodu Pierwotnej Prokreacji (por. Ps 139, 13–16). Nie otrzymaliśmy życia od bezosobowego świata – my partycypujemy w Bóstwie, Duchu i Miłości samego Boga jako Jego Dzieci (por. 2 P 1, 4; 1 J 3, 1). Ten wpisany w nas Obraz domaga się życia zgodnego z prawdą na każdej płaszczyźnie naszego istnienia. Poszczególne cząstki naszej natury, scalone niczym w duchowym kodzie DNA, wzywają nas do nieustannego wzrostu w świętości (por. 1 Tes 5, 23).
Miłość jest najdoskonalszą formą afirmacji Stwórcy. Angażuje ona zarówno ducha, jak i ciało człowieka, rozwijając w nim cnoty i prowadząc do trwałego przylgnięcia do Boga. Jesteśmy bowiem żywymi nośnikami życia naszych wiecznych Rodziców – Boga Ojca i Boga Matki – którzy powołali nas do istnienia w Pierwotnej Prokreacji (por. Iz 66, 13; Mt 6, 9).
Dlatego też miłość do nadprzyrodzonych Rodziców odgrywa w ludzkiej egzystencji rolę fundamentalną. Jest ona najpełniejszym wyrazem jedności i wdzięczności, a zarazem mocą uzdalniającą nas do trwania w synowskiej i córczynej więzi ze Stwórcą. Najdoskonalszym wzorem tej postawy pozostaje Syn Boży, którego posłuszeństwo Ojcu osiągnęło pełnię (por. Flp 2, 8). To właśnie taka dziecięca, ufna miłość uzdalnia nas ostatecznie do wypełnienia najważniejszego przykazania: miłości Boga i bliźniego (por. Mt 22, 37–39).











