Nie będzie rozwoju, bo nie widać plusów

11 godzin temu

Budowanie nowej partii politycznej w ogóle, a w polskich warunkach przede wszystkim, to jest zadanie wyjątkowo trudne i jeden błąd wystarczy, żeby cały projekt runął. Najłatwiej buduje się takie formacje, które są świeże albo antysystemowe, przynajmniej tak podpowiada statystyka, z tym, iż „świeże” niekoniecznie wypełnia słownikową definicję tego słowa. Nowoczesna, Polska 2050 i choćby Kukiz 15, to były partie, w których pojawiły się bardzo zużyte politycznie twarze, jak: Ryszard Petru, Joanna Mucha, czy Robert Winnicki, ale pomimo tych obciążeń skutecznie udawały świeżość.

Gdy „na swoje” poszedł Mateusz Morawiecki z grupą czterdziestu posłów, co nigdy wcześniej w polskim Sejmie się nie wydarzyło, to wydawało się, iż w tej inicjatywie jest potencjał i jakiś pomysł na zaistnienie. Minęły prawie cztery miesiące i w tym czasie z pewnością więcej powietrza uszło z tego projektu, niż do niego wpompowano. Problem Rozwoju Plus już na starcie był jasno zdefiniowany, nie było tam grama świeżości, same stare twarze, w dodatku na najbardziej rozpoznawalnych widać wyraźne blizny po ośmiu latach rządzenia. Rozwój Plus nie uniknął też znanego paradoksu partyjnego, w którym lider formacji jest jednocześnie największym atutem i obciążeniem. Nie ma też mowy i żadnych argumentów, żeby Rozwój Plus uznać za partię antysystemową, a to jeszcze nie wszystkie balasty, które ciągną tę cięgle „nie-partię” poniżej progu wyborczego.

Bardzo często i przez wielu są mylone dwie prawdy polityczne: „polityka to chłodna, cyniczna gra”, „polityka to emocje”. Cała sztuka polega na tym, żeby każdą z tych prawd w odpowiedni sposób i w odpowiednich proporcjach zastosować. Owszem politykę należy robić tylko i wyłącznie na chłodno, ważąc zyski i straty, ale to „chłodne robienie” musi wzbudzać emocje u wyborców, bo inaczej słupek sondażowy spadnie w dół i ostatecznie na samo dno. Rozwój Plus to zespół technokratów, były premierem na czele, który nigdy nie porywał tłumów swoimi przemowami, jeszcze gorzej wygląda to u pozostałych i wystarczy postawić za mównicą Szymona Szynkowskiego vel Sęk albo Janusza Cieszyńskiego, żeby tę oczywistą diagnozę w pełni potwierdzić. Brutalnie zostało to również ujawnione w czasie konstruktywnego wotum nieufności, gdzie popełniono chyba wszystkie możliwe błędy.

Uzasadnienie wniosku przedstawione przez Mateusza Morawieckiego było więcej niż słabe, dość powiedzieć, iż uznawany za wyjątkowego nudziarza Mariusz Błaszczak wypadł znacznie lepiej. Morawiecki sam się wystawił Donaldowi Tuskowi, odwołując się do takiej argumentacji, którą najbardziej nieudolny oponent z łatwością wykorzystałby przeciw byłemu premierowi z PiS. Na sali plenarnej wiało pustakami i to pierwsza taka sytuacja przy tak poważnym głosowaniu, wprawdzie to głównie posłowie PiS odwrócili się na pięcie, jednak polityczne koszty ponoszą przede wszystkim ci, którzy się porwali na odwoływanie rządu Donalda Tuska. Rozwój Plus nie ma świeżej twarzy i nie antysystemowej werwy, a emocji wzbudza tyle, co szkolenia BHP. Czym w takim razie chcą przekonać wyborców? kilka pozostaje możliwości, ale Mateusz Morawiecki i pozostali technokraci postanowili wybrać najgorzej jak się da.

Do wszystkich nieszczęść i obciążeń dołożyli fatalną strategię: „Polska bez Tuska i Brauna”. Decyzja zapadła po jednym badaniu sondażowym, w którym wyszło to, co i tak było dla wszystkich jasne – ponad 70 proc. Polaków nie chce głosować na Grzegorza Brauna. Technokraci z Rozwoju Plus gwałtownie sobie policzyli, iż lepiej sięgnąć do koszyka z 70 proc., niż do koszyka z góra 15 proc i jak zwykle zapomnieli o emocjach w polityce. Z tych 70 proc na starcie trzeba odjąć prawie 50 proc, bo tyle wyborców głosuje na partie liberalno-lewicowe i w tej grupie wyborców Rozwoju Plus jest może 0,5 proc. Pozostałe 20 proc. to głównie elektorat dwóch największych partii prawicowych: PiS i Konfederacji, ale tylko wśród elektoratu PiS mógłby Rozwój Plus uzyskać poparcie. Mógłby, gdy się skupił na największym wrogu Donaldzie Tusku, zamiast rozmydlać wyborcze emocje Grzegorzem Braunem, niespecjalnie lubianym przez wyborców PiS, jednak wystarczy poczytać komentarze na portalach społecznościowych, żeby dostrzec dominującą emocję: „wszyscy, byle nie Tusk”. jeżeli nie stanie się jakiś cud, to już dziś Rozwój Plus można uznać za polityczny niebyt.

Nie wierzymy nikomu, nie wierzymy w nic! Patrzymy na fakty i wyciągamy wnioski!

Idź do oryginalnego materiału