Mróz nie zaszkodził frekwencji. Ulicami Krakowa przeszedł Babski Comber.

Kraków nie potrzebował czerwonych serc w witrynach, bo sam stał się jednym wielkim walentynkowym sercem – bijącym w rytmie heligonki, barabanu i śmiechu setek ludzi. Finał Krakowskiego Babskiego Combra 2026 pod hasłem „Przymierze” przyciągnął setki mieszkańców. Od Starego Kleparza po Rynek Główny ulice znów należały do bab, kum i wszystkich, którzy chcieli dołączyć do tańca.

Babski Comber to stara krakowska tradycja zapustna, sięgająca co najmniej końca XVI wieku. Zwyczaj wywodzi się z ludowych zabaw ostatkowych, typowych dla tłustego czwartku, kiedy to handlarki z Rynku i Kleparza urządzały huczną imprezę: wybierały spośród siebie przywódczynię, maszerowały przez miasto, tańczyły, śpiewały, ścigały mężczyzn i zmuszały ich do okupu w monetach lub całusach.

Najpopularniejsza legenda tłumaczy nazwę pochodzeniem od okrutnego, znienawidzonego wójta lub burmistrza Combra, który tyranizował kobiety – przekupki i służące – surowymi zarządzeniami. Gdy zmarł nagle, baby urządziły huczną ucztę na jego niecześć. Tańce, pijatyka i symboliczne „zemsty” stały się coroczną tradycją.

O godzinie 14:00 heligonka wybrzmiała na Starym Kleparzu, a grupa muzykantów i tancerzy ubranych w tradycyjne stroje ruszyła Plantami w kierunku Placu Szczepańskiego. Ludzie dołączali falami. Starsze panie z siatkami, młodzi z telefonami w rękach, turyści zdezorientowani, ale gwałtownie wciągnięci w wir.

Na Placu Szczepańskim zaprezentowano Marszałkinię Babskiego Combra, a następnie wspólnie tańcząc kompania ruszyła w kierunku Rynku Głównego – tym samym chodzonym, co kiedyś robiły baby z Kleparza, gdy wójt patrzył bokiem. Finałowa potańcówka plenerowa przy Pałacu Krzysztofory trwała długo po 15:30. Do tańca ruszyli nie tylko mieszkańcy Krakowa, ale również turyści z zagranicy.

Inicjatorkami współczesnego Babskiego Combra w tym roku były Katarzyna Chodoń i Joanna Łucja Cichoń oraz Centrum Interpretacji Niematerialnego Dziedzictwa Muzeum Krakowa.

(PT)

Fot. Patryk Trzaska