Mord ery ponowożytnej – rozmyślna bezsensowność jako domyślny cel nadrzędny

W tzw. erze przednowożytnej aktów wyrachowanej destrukcji, w tym zbrodni z premedytacją, dokonywało się w celu uzyskania materialnego, psychologicznego lub duchowego konkretu – cennego łupu, niekwestionowanej władzy, nieśmiertelnej pamięci czy pokracznie pojmowanego zbawienia.

W tzw. erze nowożytnej – z grubsza po rewolucji francuskiej, czyli po pierwszej zbiorowej orgii destrukcji skierowanej otwarcie przeciw prawu naturalnemu – podobnych aktów dokonywało się w ramach poświęcenia na rzecz ideologicznych abstrakcji i utopijnych miraży: nacjonalistycznych, eugenicznych, technokratycznych czy komunistycznych.

Tymczasem u schyłku tzw. ery ponowożytnej – czyli kilkadziesiąt lat po rewolucji neomarksistowskiej (hipisowskiej) i modernistycznej (w kontekście kościelnym), która jest już buntem nie tyle przeciw zasadom prawa naturalnego, co przeciw samemu pojęciu prawa naturalnego – akty wyrachowanej destrukcji, w tym zbrodnia z premedytacją, nie potrzebują już żadnego materialnego, ideologicznego ani metafizycznego uzasadnienia. Stają się one zamiast tego kwintesencjonalnym wyrazem „bycia sobą”, „spełniania siebie” czy „życia swoim życiem”, czyli przejawem kompletnej intelektualnej, moralnej, estetycznej i duchowej sieczki pleniącej się dumnie na post-cywilizacyjnych zgliszczach – co notabene stanowi najbardziej krystalicznie przejrzystą postać „piekła na ziemi”, czyli bezinteresownego dążenia do możliwie spektakularnego pogrążenia jak najszerszych połaci rzeczywistości w odmęcie niebytu.

Innymi słowy, gdybanie w kontekście podobnych aktów – zwłaszcza jednostkowych i wysoce nietypowych dla danego obszaru – o potencjalnych motywach politycznych, ideologicznych czy choćby psychologicznych jest oparte na fundamentalnym błędzie kategorialnym, gdyż doszukuje się dodatkowych sensów tam, gdzie rozmyślna bezsensowność jest domyślnym celem nadrzędnym.

Jednocześnie wyjątkowo pilna staje się w tym kontekście refleksja na temat tego, w jaki sposób ludzkość mogła znaleźć się w ślepym zaułku pozwalającym rozmyślnej bezmyślności na paradowanie jako domyślny cel nadrzędny, ta jednak – jeżeli ma być choć minimalnie owocna – wymaga niezwłocznego wydobycia się spod niezliczonych warstw post-rewolucyjnego gruzu i bezwarunkowego przylgnięcia do „pierwszych zasad” rzeczywistości, w tym do Prawdy przez wielkie P. Tylko wówczas bowiem – choćby jeżeli jest już za późno, by po ludzku się z owego ślepego zaułka wydobyć – będzie można z pełną świadomością, a więc i głębokim wewnętrznym pokojem, trwać na stanowisku i uśmierzać nieuchronne konsekwencje tego stanu rzeczy w swoim najbliższym otoczeniu. To zaś jest już bardzo wiele biorąc pod uwagę, iż wszystkie ostateczne rozstrzygnięcia mają na najbardziej zasadniczej płaszczyźnie charakter jednostkowy.

Jakub Bożydar Wiśniewski