Najwięcej argumentów na rzecz weta prezydenta Nawrockiego dostarczył Krzysztof Gawkowski. Minister, który domaga się dla państwa nowych narzędzi ingerencji w Internet, powinien szczególnie starannie odróżniać krytykę od wrogości, a sprzeciw wobec ustawy od współudziału w przestępstwie. Tymczasem po decyzji prezydenta ogłosił, iż weto oznacza „przyzwolenie na hejt, nienawiść i śmierć”. Zapowiedział też obciążanie Nawrockiego każdą krzywdą dziecka i każdym internetowym złem.
Minister chciał dowieść, iż władzy można zaufać przy ograniczaniu wolności słowa. Nie dowiódł. Przeciwnie, wzbudził podejrzenia.
Jeżeli każda przyszła krzywda ma obciążać przeciwnika ustawy, to jej autor urządził sobie wyjątkowo wygodną pozycję. W tej retoryce kryje się pogarda dla samej procedury demokratycznej. Prezydent ma konstytucyjne prawo ocenić ustawę i odmówić jej podpisania. Minister ma obowiązek przekonywać do jej treści. Kiedy zamiast tego ogłasza moralną współwinę wetującego, próbuje uczynić korzystanie z uprawnienia konstytucyjnego czynnością podejrzaną etycznie. Możesz się sprzeciwić – ale usłyszysz, iż odpowiadasz za cierpienie dzieci. Tak wygląda debata, w której rząd chciałby zachować wyłączność na dobre intencje.
Przedmiotem sporu jest przecież zakres władzy urzędnika. Nawrocki wskazał m.in. na ryzyko zablokowania całej domeny z powodu pojedynczego nielegalnego komentarza oraz na możliwość wywierania w ten sposób presji na serwisy internetowe. To stanowisko prezydenta rząd powinien rozbroić precyzyjną odpowiedzią: wskazać granice kompetencji, skuteczne zabezpieczenia i odpowiedzialność za nadużycia.
Taka ustawa przydałaby się władzy przed wyborami. Polityczny pożytek jest widoczny: możliwość blokowania treści, a choćby sama groźba dotkliwej ingerencji w działalność serwisu, daje przewagę tym, którzy dysponują administracyjnymi narzędziami nacisku. Prezydent ostrzegł właśnie przed takim wykorzystaniem przepisów – do wpływania na politykę moderacji portali. Na stworzenie podobnego instrumentu Nawrocki nie mógł pozwolić.
Dobrych intencji nie wolno przyjmować za zabezpieczenie. Prawo ma chronić obywateli również wtedy, gdy rządzący zechcą użyć go we własnym interesie. Wolności obywatelskich nie można uzależniać od tego, kto akurat zajmuje gabinet w ministerstwie.
Leszek Miller
Tekst za stroną fb premiera Leszka Millera
