Poezja Krystyny Dąbrowskiej lokuje się w nieprzerwanym dialogu z tradycją liryczną XX i XXI wieku, nie tylko polską. Choć współczesna poezja – ta lepsza – często unika introspekcji, woląc zmierzyć się z Historią, a częściej z pojedynczymi historiami indywidualnymi. Dąbrowskiej udaje się utkać jeden unikatowy wątek, gdzie wewnętrzność i zewnętrzność nie są oddzielnymi bytami, ale wzajemnie się odzwierciedlają i warunkują.

7 godzin temu


