Martin Herem: Estonia jest w centrum zagrożenia. Polska ma rolę do odegrania

dzienniknarodowy.pl 1 godzina temu
Zdjęcie: Martin Herem: Estonia jest w centrum zagrożenia. Polska ma rolę do odegrania


Minister obrony Estonii Martin Herem ostrzegł 17 listopada, iż po osłabieniu wojny na Ukrainie Rosja może gwałtownie odbudować potencjał i militarnie sprawdzić NATO. Polska ma w tym rachunku zasadnicze znaczenie: zabezpiecza drogi wsparcia dla państw bałtyckich, pomaga osłaniać region przed uderzeniami z Królewca i wzmacnia odstraszanie.

Rosja czeka na uwolnienie swoich sił

Martin Herem nie przewiduje rychłego rosyjskiego ataku na państwa bałtyckie, dopóki główne siły Moskwy są związane wojną na Ukrainie. To jednak warunek, a nie gwarancja bezpieczeństwa. o ile intensywność walk spadnie, zasoby zużywane dziś na froncie będą mogły posłużyć do odtwarzania rosyjskiego potencjału wojskowego.

Estoński minister w rozmowie z Defence24 wskazał, iż agresja nie musiałaby służyć zajęciu całego państwa. Moskwa mogłaby dążyć do zadania strat, wywołania nieufności wobec NATO i postawienia Europejczyków przed wyborem: kosztowna obrona albo przyjęcie rosyjskich żądań. Taki scenariusz uderzałby w sam fundament Sojuszu, czyli przekonanie, iż napaść na jednego członka spotka się ze wspólną odpowiedzią.

W Polsce obawa przed takim rozwojem wydarzeń nie jest abstrakcją. Niedawny sondaż pokazał skalę niepokoju o rosyjski atak na kraje bałtyckie. Minister mówi z perspektywy państwa graniczącego z Rosją, ale opisuje zarazem sprawę bezpośrednio dotyczącą polskiej obrony.

Państwa bałtyckie jako centrum konfrontacji

Herem odrzuca wygodne określenie „wschodnia flanka”. W jego ocenie Estonia, Łotwa, Litwa i Polska znajdują się w centrum konfrontacji z Rosją. Ta zmiana języka ma znaczenie, bo flanka kojarzy się z peryferiami, podczas gdy region Morza Bałtyckiego jest jednym z głównych obszarów próby sił między NATO a Moskwą.

Minister zna wojskową stronę problemu. Od 16 września 2026 roku kieruje estońskim resortem obrony, a w latach 2018–2024 dowodził Estońskimi Siłami Obronnymi. Jego diagnoza wyrasta więc z doświadczenia operacyjnego, a nie z potrzeby wygłoszenia efektownego hasła.

Wcześniejsze analizy dotyczące presji na Narwę i Dyneburg pokazywały, jak gwałtownie lokalny kryzys mógłby stać się testem całego NATO. Herem przesuwa uwagę z samego miejsca możliwego uderzenia na zdolność Sojuszu do długotrwałej obrony. Flagi wielu państw nie zastąpią wojsk, zapasów, obrony powietrznej i sprawnej logistyki.

Polska otwiera drogę dla posiłków

Rola Polski jest konkretna. Po pierwsze, nasze położenie pomaga utrzymać szlaki komunikacyjne przez Morze Bałtyckie. Po drugie, polskie siły mogą wspierać obronę przed zagrożeniami powietrznymi nadchodzącymi z kierunku Królewca. Po trzecie, przez Polskę muszą przejść sojusznicze posiłki kierowane na północ.

To wyznacza polski interes narodowy. Warszawa potrzebuje infrastruktury zdolnej przyjąć i przeprawić duże siły, skutecznej obrony powietrznej oraz własnego przemysłu obronnego, który nie uzależnia bezpieczeństwa od odległych dostaw. Wsparcie państw bałtyckich nie jest dobroczynnością. Zatrzymanie Rosji z dala od polskich granic służy bezpieczeństwu Polaków.

Estonia nie stawia wyłącznie na stałe rozlokowanie wielkich kontyngentów. Według Herema wymagałoby ono od Tallinna setek milionów euro na infrastrukturę i rozbudowę poligonów, przy ograniczonych zasobach sojuszników. Priorytetem ma być zdolność szybkiego przyjęcia wojsk lądowych, lotnictwa, sił morskich, rozpoznania i środków obrony powietrznej.

Ten model ma sens tylko wtedy, gdy posiłki rzeczywiście dotrą. Bałtyckie plany ewakuacji ludności pokazują, jak poważnie region traktuje ryzyko wojny, ale odporność cywilna nie zastąpi zdolności wojskowych. Obie sfery muszą działać razem.

Odstraszanie musi być wiarygodne

Herem podkreśla, iż Rosję powstrzymają siły zdolne walczyć przez tygodnie lub miesiące, a nie demonstracyjna obecność niewielkich oddziałów z wielu państw. Wzmocnienie powinno przychodzić z głębi strategicznej, zamiast polegać na przesuwaniu skromnych jednostek między sąsiadującymi odcinkami.

Dla Polski rachunek jest prosty. Każda słabość dróg, portów, kolei, magazynów amunicji i obrony powietrznej obniża wiarygodność NATO na północnym wschodzie. Każda realna zdolność zwiększa koszt rosyjskiej agresji. Pokój w regionie utrzyma nie uspokajająca retoryka, ale przeciwnik przekonany, iż nie osiągnie celu.

Źródło: Defence24, rozmowa dr. Aleksandra Olecha z Martinem Heremem

Idź do oryginalnego materiału