Marcin Bogdan: Zapomnijcie o wyborach

solidarni2010.pl 1 dzień temu
Felietony
Marcin Bogdan: Zapomnijcie o wyborach
data:18 listopada 2026 Redaktor: GKut

W ostatnich dniach spotykam się z częstymi pytaniami o najbliższe wybory parlamentarne, czyli o wybory do Sejmu i Senatu. Czy będą w terminie, czy może kadencja parlamentu zostanie skrócona i odbędą się wcześniej? Czy prawica wystawi jedną wspólną listę, czy pójdzie do wyborów podzielona na kilka partii czy ugrupowań? Która z tych opcji, z punktu widzenia czysto taktycznego, będzie skuteczniejsza, a więc lepsza dla Polski? Słyszę coraz więcej tego typu pytań, łącznie z pytaniem kluczowym, a więc na kogo głosować, by mieć pewność, iż Tusk zostanie odsunięty od władzy.

Odpowiem krótko: zapomnijcie o wyborach. Wyborów nie będzie albo będą farsą, w której ogłoszą nam, wzorem PRL-u, Białorusi czy Rosji, iż Tusk otrzymał 90% poparcia. W roku 2015 konsekwencją przegranych wyborów przez tandem PO-PSL była utrata wpływów, stanowisk, apanaży. Tylko tyle i aż tyle. Teraz, po wydarzeniach ostatnich 3 lat, a szczególnie po wydarzeniach ostatnich kilku miesięcy, utrata władzy przez koalicję 13 grudnia wiązałaby się z ryzykiem postawienia zarzutu dokonania zamachu stanu i związaną z tym karą wieloletniego pozbawienia wolności. Rząd Tuska nie może sobie pozwolić na ryzyko poddania się procedurze demokratycznych wyborów. Co zatem zrobią?

Nie ma potrzeby szukać odpowiedzi na pytanie: co zrobią. Wystarczy spojrzeć na to, co robią. Co robią już, tu i teraz. Właśnie ogłoszono, iż komisarz wyborczy odrzucił wniosek o przeprowadzenie referendum w sprawie odwołania prezydent Gliwic. Po tym, jak w ostatnich miesiącach zebrano wystarczającą liczbę podpisów do przeprowadzenia analogicznych referendów w Zabrzu, Krakowie i Częstochowie, zebranie koniecznej liczby podpisów w Gliwicach wydawało się pewne. W wyniku przeprowadzonych referendów w trzech wymienionych wyżej miastach wyborcy odwołali z urzędów namaszczonych przez koalicję prezydentów. Tusk nie mógł sobie pozwolić na kolejną porażkę. Porażkę, która byłaby wyjątkowo dotkliwa, gdyż prezydentem Gliwic jest Katarzyna Kuczyńska-Budka, żona prominentnego działacza KO Borysa Budki. Jedyną metodą uniknięcia wyborczej porażki było niedopuszczenie do referendum.

No dobrze, ale jak to możliwe, jak można storpedować referendum, kiedy ludzie mają już dosyć takich rządów i chcą zmian? Najpierw przyjrzyjmy się komunikatowi komisarza wyborczego, który odrzucił wniosek o przeprowadzenie referendum w Gliwicach. Otóż, żeby wniosek był prawomocny, trzeba zebrać podpisy minimum 10% osób uprawnionych do głosowania w danym mieście. W Gliwicach te 10% oznaczało konieczność zebrania 12 716 podpisów. Organizatorzy referendum zebrali tych podpisów aż 18 075, ale po złożeniu wniosku i weryfikacji przez komisarza wyborczego okazało się, iż prawidłowych podpisów było tylko 11 019. Zatem podpisów uznanych za nieprawidłowe było 7 056, czyli aż 39% spośród wszystkich złożonych. Błędy i pomyłki zawsze się zdarzają, ale liczba nieprawidłowych podpisów wykrytych w Gliwicach jest szokująca, na zdrowy rozum wręcz nieprawdopodobna. Jakie były przyczyny takiej kwalifikacji składanych podpisów? Otóż komisarz wyborczy podał, iż w grupie podpisów uznanych za nieprawidłowe były podpisy osób, które podały błędny lub niepełny adres, nie były uprawnione do głosowania w Gliwicach, udzieliły wielokrotnego poparcia wnioskowi o referendum, podały błędny lub nieczytelny numer PESEL lub w ogóle nie figurowały w Centralnym Rejestrze Wyborców. Złożono też podpisy w imieniu osób nieżyjących w momencie rozpoczęcia zbiórki podpisów. I tu dochodzimy do sedna sprawy.

W Polsce osoba lub komitet zbierający podpisy pod wnioskiem o referendum nie ma prawa dostępu do państwowych rejestrów (takich jak Centralny Rejestr Wyborców czy baza PESEL). Nie może też żądać od osoby składającej podpis okazania dowodu osobistego, by potwierdzić jej tożsamość. Dlatego organizatorzy zbiórki nie mają żadnej możliwości weryfikowania prawdziwości składanych podpisów w trakcie ich zbierania. Weryfikacji może dokonać dopiero komisarz wyborczy po wpłynięciu do niego wniosku, a więc w momencie, gdy akcja zbierania podpisów jest już zakończona. Przy zbieraniu podpisów można wprawdzie zwracać uwagę na pewne detale, na przykład, czy przedostatnia cyfra numeru PESEL jest prawidłowa – parzysta dla kobiet i nieparzysta dla mężczyzn. Ale to pozwala jedynie wyłapywać naturalne pomyłki, ale nie zapobiega świadomym oszustwom. W Gliwicach mechanizm był prosty. Grupa zaledwie kilkunastu zaufanych osób zgłaszała się do wolontariuszy i składała podpisy z błędami niemożliwymi do zweryfikowania przez osoby zbierające te podpisy. Grupa tych osób, zgłaszając się każdego dnia do innego wolontariusza, wpisywała świadomie na listę dane osób spoza Gliwic, dane osób z Gliwic, ale z nieprawidłowym adresem zamieszkania, wpisywała osoby, które już wcześniej udzieliły poparcia i były już na liście. Podawała też, bez żadnego ryzyka, dane osób zmarłych. o ile wynikająca z numeru PESEL data urodzenia osoby nieżyjącej była zbliżona do daty urodzenia osoby fizycznie składającej podpis, to oszustwo to było nie do wykrycia. Mechanizm, jak widać, był banalnie prosty. Organizatorzy, ogłaszając, iż mają już dużo zebranych podpisów, nieświadomi, iż są one nieprawidłowe, sami wyhamowywali akcję dalszego ich zbierania. Były prawdopodobnie takie osoby, które poczuły się „zwolnione z obowiązku” złożenia podpisu. Skoro liczba podpisów była już dużo większa od wymaganego progu, to uznały, iż nie muszą podpisywać i ujawniać swojego poparcia dla referendum.

Dlaczego zasugerowałem, iż taki nieuczciwy proceder miał miejsce w Gliwicach? Otóż przy tej skali nieprawidłowych podpisów (aż 39%) nie może być mowy o zwykłych błędach. To musiało być świadome działanie. Te nieprawidłowe podpisy mogli wprawdzie składać ludzie, którzy bardzo chcieli, by to referendum się odbyło. Ale wiedząc, iż prawidłowość podpisów będzie weryfikowana, musieliby być idiotami, licząc, iż komisarz tego nie wykryje. W przypadku osób, które nie chciały tego referendum, które wręcz nie chciały dopuścić, by referendum się odbyło, składanie błędnych podpisów było naturalną drogą do storpedowania referendum. Był tylko jeden wymóg: osoby te musiały być z gruntu nieuczciwe. Tylko tyle. Efekt oszustwa został wykryty przez komisarza, ale osób, które tego oszustwa dokonały, w żaden sposób ustalić się nie da. Zero ryzyka. Sorry, takie mamy prawo.

Czy wobec takich oszustw jesteśmy bezradni? Niestety tak, ponieważ takie mamy prawo i takie mamy przepisy. W Szwajcarii osoby organizujące referendum, podobnie jak w Polsce, też nie mają dostępu do państwowych rejestrów, też nie mogą legitymować osób składających podpisy. Ale w każdej chwili podczas trwania zbiórki mogą dokonywać urzędowej weryfikacji podpisów poprzez gminy, a więc jeszcze przed ostatecznym złożeniem wniosku o referendum. Dzięki temu komitet zbierający podpisy pod wnioskiem o zwołanie referendum na każdym etapie zbiórki dokładnie wie, ile ma zatwierdzonych, ważnych podpisów, a ile zostało odrzuconych. W Polsce mamy niestety prawo dla uczciwych. Prawo, które wobec oszustw jest bezradne, prawo, które wręcz sprzyja oszustwom i sprzyja oszustom.

Uniemożliwili przeprowadzenie referendum w Gliwicach, uniemożliwią także przeprowadzenie uczciwych wyborów w Polsce. Znaleźli prosty sposób w Gliwicach, znajdą równie prosty sposób w skali całego kraju. Mamy prawo wyborcze dla uczciwych, a Tuska o uczciwość trudno posądzać. Czy zatem wszystko stracone? Znikąd nadziei? Nadzieja jest w tym, by „nie bać Tuska”. Nadzieja w tym, by ten przewrotny slogan, będący odpowiedzią na wulgarne chamstwo części zwolenników Tuska i obecnego rządu, stał się mottem naszego działania. Nie możemy bać się Tuska, musimy organizować masowe protesty, by zmusić – nie siłowo, pokojowo, ale zmusić – Tuska do odejścia. Oni szermowali hasłem „ulica i zagranica”. My jesteśmy Polakami, nam wystarczy sama ulica. Zapomnijcie o wyborach.

Marcin Bogdan


* * *
Od redakcji:

Przypomianmy, iż można nabyć książkę Marcina Bogdana "OSTATNIE LATA POLSKI W FELIETONACH"

Osoby, które są zainteresowane posiadaniem książki, prosimy o dobrowolną wpłatę na cele statutowe Stowarzyszenia Solidarni2010 oraz złożenie zamówienia na adres [email protected], podając jednocześnie informację na jaki adres ma być wysłana przesyłka. W przypadku odbioru w paczkomacie, prosimy o podanie nr telefonu i miejsca odbioru.

Oto nr konta:

67 2490 0005 0000 4520 4582 2486

Książka wydana została staraniem i środkami członków Stowarzyszenia Solidarni 2010 w ramach działań statutowych.

Idź do oryginalnego materiału