Kto ze wstydem prosi o koniec i kto został z angielskim?

Dwa popularne cytaty, jeden z literatury, drugi z anegdoty, są często nieprawidłowo, czy wręcz opacznie, interpretowane. „Kończ waść, wstydu oszczędź”, to prośba błagalna Andrzeja Kmicica skierowana do Michała Wołodyjowskiego, aby Mały Rycerz oszczędził mu wstydu. Tymczasem harcownicy przywołujący ten cytat zwykle kierują go pod adresem swoich przeciwników z taką sugestią, aby to przeciwnicy przestali się ośmieszać. Podobny brak zrozumienia występuje w anegdotycznym „zostać jak Himilsbach z angielskim”, sęk w tym, iż Himilsbach z angielskim nie został, bo przezornie nie podjął nauki.

Który z cytatów pasuje do niedoszłej rozmowy Donalda Tuska z prezydentem Karolem Nawrockim? Zdecydowanie jeden i drugi. Najpierw Donald Tusk publicznie zwrócił się do prezydenta Karola Nawrockiego z prośbą: „Kończ waść, wstydu oszczędzić”, a zakończeniem wstydu Tuska miała być rozmowa z prezydentem, co na stracie pachniało dzieleniem się odpowiedzialnością za zamach na Trybunał Konstytucyjnym. Potem prezydent Karol Nawrocki odpowiedział, iż zachowa się jak Himilsbach i nie przyjmie propozycji gry, bynajmniej nie w hollywoodzkim filmie, ale w tandetnym teatrzyku Donalda Tuska. W taki oto sposób niemal na pewno nie dojdzie do zapowiadanego spotkania i nie ma tu mowy o walkowerze, tylko o sprytnym manewrze, który pozostawił kłusownika w jego własnej pułapce.

Donald Tusk słynie z tego, iż co innego myśli i co innego mówi, coś innego obiecuje i coś innego robi albo w ogóle nic nie robi. Gdy zaraz po naradzie RBN Tusk wyszedł na konferencję prasową i niczym gołąbek pokoju zagruchał, iż trzeba obniżyć emocje, by wspólnie poszukać wyjścia z trudnej sytuacji, dlatego zaproponował prezydentowi rozmowę w cztery oczy, to każdemu kto zna Tuska, dłużej niż dwa lata, zapaliła się czerwona lampka. Takie zachowanie „kierownika” w najmniejszym stopniu do charakteru „kierownika’ nie pasuje, również czytelna strategia polityczna jest nastawiona na ostrą polaryzację, która w ostatnim czasie przesunęła się z PiS na prezydenta Karola Nawrockiego. Nagła wolta Tuska z daleka pachniała fałszem i nie była to subtelna, ale toporem ciosana intryga.Wystarczyło zestawić dwa komunikaty, żeby rozwiązać tę banalną zagadkę.

W tym samym czasie, gdy Donald Tusk koncyliacyjnie pukał do drzwi Pałacu Prezydenckiego, Waldemar Żurek składał kolejny wniosek o uchylenie immunitetu prezesa Trybunału Konstytucyjnego Bogda Święczkowskiego i jeszcze wszczynał postępowania prokuratorskie przeciw osobom, które razem z prezydentem weszły do TK. Widoczna gołym okiem banalna zabawa w dobrego i złego glinę, z tym iż Tusk nie jest dobrym, tylko fałszywym gliną. Można w ciemno założyć, iż gdyby doszło do spotkania w cztery oczy, Donald Tusk sfałszowałby wszystko, co się wydarzyło i dodał tuzin kłamstw od siebie. Wcześniej czy później usłyszelibyśmy aluzję, iż prezydent Karol Nawrocki przestraszył się odpowiedzialności za „napaść na Trybunał Konstytucyjny”. Na sto procent dowiedzielibyśmy się, iż rząd nie ustąpi na krok i dobrze, iż prezydent w końcu zrozumiał swój błąd, a teraz powinien jeszcze odebrać ślubowanie od sędziów uzurpatorów.

Jednym ruchem, może nieco opóźnionym, prezydent Karol Nawrocki przeciął ten „misterny plan”, stawiając oczywiste warunki. Policja ma wrócić do swoich zadań, a nie koczować przed Trybunałem Konstytucyjnym, do Trybunału mają też wrócić prezes i wiceprezes, dopiero potem możemy ewentualnie porozmawiać. Sytuacja się diametralnie zmieniła i teraz nie ma cienia wątpliwości kto ze wstydem prosi o koniec i kto został z angielskim? Z Donaldem Tuskiem nie ma sensu i przede wszystkim nie wolno się umawiać na cokolwiek, bo to nie jest polityk, który posiada zdolności honorowe, on zawsze wbije nóż w plecy i to swoim koalicjantom, nie wspominając o przeciwnikach politycznych.

Nie wierzymy nikomu, nie wierzymy w nic! Patrzymy na fakty i wyciągamy wnioski!