Konstruktywny teatr polityczny

6 godzin temu

Konstruktywne wotum nieufności to specyficzna procedura, która w uproszczeniu polega na jednoczesnym odwołaniu rządu i powołaniu nowego rządu. W teorii wszystko wydaje się dość proste, ale blisko czterdziestoletnia praktyka parlamentarna pokazała, iż to misja niemożliwa. Główny problem jest banalny, po prostu trzeba w Sejmie uzyskać bezwzględną większość głosów, czyli 50 proc. plus jeden. jeżeli tej większości nie ma przed zainicjowaniem procedury konstruktywnego wotum nieufności, to wiadomo, iż będziemy świadkami politycznego teatru.

W całej historii III RP tylko raz udało się odwołać rząd i jednocześnie powołać nowy, ten polityczny cud wydarzył się w 1995 r., kiedy to grupa posłów złożyła wniosek o „uchwalenie wotum nieufności dla Rady Ministrów pod przewodnictwem Waldemara Pawlaka z jednoczesnym dokonaniem wyboru Józefa Oleksego na nowego Prezesa Rady Ministrów i powierzenie mu misji utworzenia nowego Rządu”. 1 marca tego samego roku zdecydowaną większością głosów (285 za, 5 przeciw i 127 wstrzymujących się) Sejm uwzględnił wniosek o wotum nieufności dla rządu Waldemara Pawlaka i powołał nowy rząd z premierem Józefem Oleksym na czele. Każda kolejna próba, łącznie z tę najbardziej głośną, gdy w 2013 roku prezes PiS Jarosław Kaczyński próbował w Sejmie przeforsować kandydaturę Piotra Glińskiego na premiera „rządu technicznego”, kończyła się niepowodzeniem. We wszystkich przypadkach powód porażki był jeden – brak większości w Sejmie.

Dziś Sejm znów zajmie się konstruktywnym wotum nieufności i tym razem chodzi o odwołanie premiera Donalda Tuska, by nowym premierem mógł zostać weteran polskiej polityki, w tej chwili poza parlamentem, Marek Jurek. Wniosek zgłosili posłowie klubu Rozwój Plus, a sama inicjatywa ma ścisły związek z siłowym przejęciem Trybunału Konstytucyjnego przez sędziów uzurpatorów, na co przyzwolenie dał w tej chwili urzędujący premier. Z chwilą zgłoszenia wniosku było jasne, iż nie ma najmniejszych szans na wymianę rządu i nie chodzi tu ani o kandydata na premiera, ani choćby o samych wnioskujących, chociaż i te kwestie wśród partii opozycyjnych nie są jednoznacznie oceniane. Głosami opozycji Marek Jurek nie może zostać premierem, natomiast żadnego klubu z koalicji rządzącej Mateusz Morawiecki nie zdołał przekonać.

Na pytanie, po co w takim razie urządzać taką sztukę dla sztuki, odpowiedź zawsze jest taka sama – polityczny teatr. Niemniej jednak nie do końca musi to być bezużyteczny spektakl, ponieważ stwarza się okazja, żeby przekazać wyborcom parę istotnych komunikatów. Przede wszystkim chodzi o przypomnienie i podsumowanie wszystkich „osiągnięć” tego rządu, od 100 konkretów, przez rekordowy dług publiczny, po dewastowanie państwa, co jest nazywane „przywracaniem praworządności” i „demokracją walczącą”. Druga ważna kwestia to wspólne działanie opozycji, z czym są niemałe problemy, ale trudno sobie wyobrazić, żeby podczas dzisiejszej debaty jakikolwiek klub opozycyjny chciał rządu i samego Donalda Tusk bronić. Wreszcie w dość kłopotliwej sytuacji znajdzie się PSL i Polska 2050, bo obie partie, chociaż wchodzą w skład koalicji, to zdecydowanie się odcięły od tego, co się stało w Trybunale Konstytucyjnym.

Nie ma też, co ukrywać, iż występuje tu również indywidualny interes polityczny Rozwoju Plus, ta ciągle „nie-partia” balansuje na granicy progu wyborczego, a dzięki tej inicjatywie będzie miała swoje pięć minut. Jak je wykorzysta, to się okaże, ale w ogólnym rozrachunku ma to najmniejsze znaczenie, przynajmniej dla obywateli. Zliczając wady i zalety najnowszego wniosku o konstruktywne wotum nieufności, bilans raczej wychodzi na plus, jednak uczciwiej byłoby to nazwać konstruktywnym teatrem politycznym, z którego parę dobrych scen da się wyciągnąć, jeżeli odpowiednio się zagra.

Nie wierzymy nikomu, nie wierzymy w nic! Patrzymy na fakty i wyciągamy wnioski!

Idź do oryginalnego materiału