Zakończony w Ankarze szczyt NATO (7–8 lipca) przyniósł historyczną deklarację podniesienia wydatków na obronność do poziomu 5% PKB, zgodę na produkcję pocisków Patriot na Ukrainie oraz nowe zamówienia dla amerykańskich koncernów zbrojeniowych opiewające na kwotę ponad 50 miliardów dolarów.
Spotkanie liderów w Turcji upłynęło pod znakiem silnej presji ze strony USA na przejmowanie przez Europę większej odpowiedzialności za wspólne bezpieczeństwo.
Pokój przez wojnę
Zapadły też deklaracje w sprawie polityczno-wojskowego partnerstwa z Ukrainą. Jeden z głównych punktów deklaracji końcowej został w całości dedykowany obronie wolności, suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy. Podczas szczytu prezydent USA Donald Trump wyraził przełomową opinię polityczną, według której ukraińskie ataki na cele w głębi terytorium Rosji mogą przyspieszyć zakończenie wojny. Innymi słowy, pokój poprzez eskalację wojny z mocarstwem nuklearnym jakim jest Rosja! Oznacza to, iż wyrażono zgodę na uderzenia w głąb Rosji.
Niepodzielność bezpieczeństwa
Rosja natychmiast odpowiedziała na ten trumpowski pomysł eskalacji wojny z Rosją, zaakceptowany w Ankarze przez państwa NATO. Na posiedzeniu Rady Stałej OBWE 9 lipca 2026 roku w imieniu Rosji odpowiedział stały przedstawiciel Federacji Rosyjskiej przy Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) w Wiedniu, Dmitrij Poliański, rosyjski dyplomata i ambasador. Powiedział: „Szczyt NATO w Ankarze w dniach 7-8 lipca potwierdził jedynie naiwność tych, którzy zakładali, iż Sojusz zatrzyma się na niebezpiecznej linii. W swoich decyzjach Rosja jest bezpośrednio nazywana długoterminowym zagrożeniem dla Sojuszu. Sojusznicy NATO zobowiązali się do przeznaczenia co najmniej 70 mld euro na pomoc wojskową w 2026 roku i co najmniej tyle samo w 2027 roku. Łącznie – około 140 mld euro bezpośrednich inwestycji w wojnę z Rosją w ciągu dwóch lat. (…) jeżeli NATO i UE wybierają wojnę, Rosja nie ma innego wyjścia, jak tylko ją zaakceptować. Historia jest surową nauczycielką i nie wybaczy lekcji Europejczykom, którzy o niej zapomnieli, którzy teraz przekonują samych siebie, iż magicznie będą mogli wyjść bez szkody z wojny z mocarstwem nuklearnym. Europa wielokrotnie rozpętywała wojny przeciwko Rosji – a to jak się to skończyło jest dobrze znane. Zamiast poważnego dialogu na temat tego, jak zapewnić równe i niepodzielne bezpieczeństwo w Europie dla wszystkich krajów, w tym Rosji, jesteście zajęci oraniem i wzmacnianiem różnych antyrosyjskich sojuszy i stowarzyszeń, tracąc w ten sposób czas i nieubłaganie przybliżając nasz kontynent do katastrofy”.
Poliański zapytał: „Jak długo ten obłudny teatr sponsorowany przez was będzie kontynuowany, spektakl pod tytułem ’Ukraina wygrywa’ – zależy od was. Hitler, na przykład, choćby w kwietniu 1945 roku, kiedy wojska radzieckie znajdowały się na obrzeżach Berlina, przekonywał swoich rodaków, iż nastąpił zwrot w wojnie. Być może Zełenski jest zainspirowany tym przykładem, ponieważ cytuje Goebbelsa na wewnętrznych spotkaniach, czego dowiedzieliśmy się od jego byłej rzeczniczki prasowej Julii Mendel i ponownie pochowanych nazistowskich przestępców”.
Jak Hitler
Odniesienie Poliańskiego do retoryki Hitlera, jest zasadne, jest uprawnione, ponieważ ci sami, którzy finansowali Hitlera i niemiecki nazizm, finansują dzisiaj Zełenskiego i jego kamarylę. Reżim Adolfa Hitlera finansowało wiele instytucji i banków, w tym Hjalmar Schacht, który organizował fundusze dla nazistów i zapewnił im wsparcie finansowe. Amerykanin Henry Ford podarował Hitlerowi 100 tys. marek za zasługi dla III Rzeszy. Banki USA oferowały kredyty dla niemieckiej gospodarki, wspierając w ten sposób finansowanie zbrojeń III Rzeszy. Bank Anglii i System Rezerwy Federalnej (FRS), które miały wpływ na strategię finansową Niemiec, banki francuskie i brytyjskie – dawały Niemcom kolosalne kredyty, ignorując to co się dzieje w hitlerowskiej III Rzeszy. Neutralna Szwecja i neutralna Szwajcaria oraz Holandia udzieliły pomocy finansowej Hitlerowi. Ponadto w neutralnej Szwecji na potrzeby hitlerowskiej machiny wojennej pracował szwedzki przemysł produkujący stal. To wspólne działanie koalicji antyradzieckiej miało fundamentalne znaczenie dla sukcesu Hitlera i jego antyludzkiej, nazistowskiej partii. Najważniejsze dla nich było pokonanie Związku Radzieckiego, nie przeszkadzały im dymiące kominy krematoriów w niemieckich obozach zagłady. Zakładano, iż w konsekwencji zwycięstwa Hitlera, nastąpi podział Rosji radzieckiej na kilka państw. Zakładano, iż hitlerowska agresja na ZSRR (Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich to państwo istniejące w latach 1922–1991, rozciągające się od Europy Wschodniej po Azję), umożliwi im zagarnięcie tych ziem wraz z ogromnymi bogactwami naturalnymi. Jednocześnie umożliwi im z zamieszkałych w ZSRR ludzi uczynienie niewolników. Wspólnie z Hitlerem, obywateli Związku Radzieckiego traktowali jak podludzi.
Analogie dehumanizacji
Obecnie tak traktowane są narody na Bliskim Wschodzie, gdzie bestialstwo porównywalne jest z bestialstwem banderowców mordujących bezbronne polskie dzieci, kobiety i starców w ramach Rzezi Wołyńskiej, wynikającej z ideologii królującej w tej chwili na Ukrainie! Taki sam los gotowany jest narodom współczesnej Rosji. Nie trzeba być socjologiem, aby dostrzec jak w UE odczłowieczani są rosyjscy obywatele.
Represje i odpowiedzialność
Moje retoryczne pytania do rządzących we współczesnej Polsce, do sędziów i prokuratorów, którzy na polityczne zamówienie rządzących toczą głośne procesy polityczne: Mateusza Piskorskiego, Grzegorza Brauna, Janusza Niedźwieckiego, Braci Kamratów, czyli Wojciecha Olszańskiego (znanego jako „Jaszczur”) i Marcina Osadowskiego (znanego jako „Ludwiczek”). Ponadto pytam sędziów i prokuratorów ochoczo poniewierających po sądach Polaków mających odwagę mówić o Zbrodni Wołyńskiej: czy sądzicie, iż w czasach zamętu wojennego, po pierwszym nuklearnym uderzeniu na Polskę będziecie wraz z waszymi rodzinami bezpieczni? Czy nic wam nie mówi egzekucja Nicolae Ceaușescu i jego żony Eleny, po udanym przewrocie w Rumunii (zainspirowanym przez CIA)? Przypominam, iż odbyła się ona 25 grudnia 1989 roku o godzinie 15:00. Egzekucja miała miejsce na terenie koszar jednostki wojskowej (UM 01417) w mieście Târgoviște w Rumunii. Małżonkowie zostali straceni przez rozstrzelanie po trwającym około dwóch godzin procesie przed naprędce zwołanym sądem wojskowym. Całe wydarzenie zostało sfilmowane i wyemitowane w rumuńskiej telewizji dwa dni później.
III wojna światowa
Czy sądzicie, iż obstawa, która was w tej chwili chroni, będzie wobec was lojalna w czasie wojennego zamętu? Czy nie wyda was tłumowi rozwścieczonych Polaków za doprowadzenie do wojny?
Zapamiętajcie: waszymi sędziami będą Polacy, a decydujący głos co do kary, która spadnie na was będą mieli ci, których wy dziś prześladujecie! Przypominam, iż po zakończeniu II wojny światowej wykonano w Polsce trzy publiczne egzekucje zbrodniarzy wojennych. Jedna z nich odbyła się w Gdańsku.
Po zakończeniu trwającej już III wojny światowej prawdopodobnie będzie ich więcej.
Joanna Zinkiewicz
