Bogumił M. Woźniakowski, Forum Myśli Wolnej, wiosna 2026
W maju 2026 przypada 100 rocznica urodzin, a we wrześniu 35 rocznica śmierci Jana Józefa Lipskiego, historyka literatury (znawcy twórczości Jana Kasprowicza), publicysty, jednego z najbardziej znanych działaczy opozycji przed sierpniem 1980, socjalisty, senatora I kadencji 1989-1991, a nade wszystko wolnomularza, którego determinacja przyczyniła się do odrodzenia Sztuki Królewskiej w powojennej Polsce.
Urodził się 25 maja 1926 roku w Warszawie w rodzinie inteligenckiej jako syn Romana Lipskiego, z wykształcenia inżyniera mechanika, dyrektora szkoły zawodowej, oraz Anieli z domu Kobla.
Rozpoczętą przed wybuchem wojny naukę szkolną kontynuował w okresie okupacji na tajnych kompletach, jednocześnie angażując się w działalność konspiracyjną w Szarych Szeregach i biorąc udział
w akcjach tzw. małego sabotażu „Wawer”. Od 1943 roku był żołnierzem Armii Krajowej w batalionie, a potem pułku „Baszta”, z którym walczył w Powstaniu Warszawskim na Mokotowie. Po zakończeniu wojny w 1946 roku zdał maturę i rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Brał udział w studenckim życiu intelektualnym jako członek Koła Polonistów oraz jako uczestnik nieformalnych kółek samokształceniowych i klubów dyskusyjnych. Był jednym z założycieli przyznającej się do inspiracji filozofią neopozytywistycznej grupy nazwanego Klubem Neopickwickistów, a także aktywnym dyskutantem na spotkaniach młodych socjologów skupionych wokół Czesława Czapowa (1925-1980) – twórcy warszawskiej szkoły resocjalizacji, a następnie Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie studiów zarobkował jako szkolny bibliotekarz, brał również udział w pracach zespołu Instytutu Badań Literackich PAN, przygotowujących Słownik terminów literackich (ostatecznie niewydanego). Po ukończeniu studiów w roku 1952 zatrudnił się w…
przeczytaj więcej:
