Trochę spóźnione polskie wydanie książki płk. Jacquesa Baud, szwajcarskiego oficera w stanie spoczynku. Książka ukazała się w 2024, a dzisiaj mamy rok 2026. Autor pisał ją jeszcze w czasach Joe Bidena. A mimo to, i to jest atut tej pracy, jest ona zaskakująco aktualna.
Główna teza tej książki jest taka – Rosja osiągnęła swoje cele już na wiosnę 2022, uznając iż kierownictwo w Kijowie przyjmie podstawowe postulaty Moskwy. I tak było w niedoszłym pokoju wynegocjowanym w kwietniu 2022. Ale wtedy w rosyjsko-ukraińskie rokowania (Zełeński był gotów na kompromis), wmieszał się Zachód (USA, W. Brytania) – i prezydent Ukrainy uległ iluzji zwycięstwa, mylnie interpretując wycofanie wojsk rosyjskich spod Kijowa i Charkowszczyzny jako zapowiedź klęski Rosji. Tymczasem była to realizacja porozumienia wynegocjowanego w Stambule. Putin nakaz odwrót, nie miał nigdy zamiaru, wbrew temu co w tej chwili twierdzi propaganda zachodnia, zająć całej Ukrainy, ba, chciał się choćby wycofać z Donbasu. Jednak Zachód zwietrzył szansę na strategiczne osłabienie Rosji i rzucił Ukrainę na pożarcie. Od tej pory nie jest to już Specjalna Operacja Wojskowa, tylko wojna Zachodu z Rosją przy pomocy Ukrainy. Autor pisze na zakończenie:
„Rosja okazała się jednak bardziej odporna, niż oczekiwano, i nie upada. Ukraina jest nieustannie zaopatrywana przez swoich zachodnich sojuszników, co oznacza, iż Rosja nie demilitaryzuje już tylko Ukrainy, ale także samo NATO, ponieważ Zachód stopniowo traci zdolność do podtrzymywania tego wysiłku – jego zasoby się wyczerpują.

Problem polega na tym, iż wiedzieliśmy, iż zmierzamy w ślepą uliczkę. Służby wywiadowcze i kilku uczciwych komentatorów przeanalizowali sytuację i już od początku specjalnej operacji wojskowej wskazywali słabości zachodniego dyskursu. To nasze media systematycznie odrzucały wszelkie informacje świadczące o tym, iż analitycy ci mieli rację, aby podtrzymywać presję na Ukrainę.
Zaangażowanie Zachodu stało się dla niego pułapką. Po tym, jak nakłoniliśmy Zełeńskiego do wycofania jego planu pokojowego z marca 2022 roku, obiecując zwycięstwo, o którym wiedzieliśmy, iż jest iluzoryczne – ponieważ celem nie było zwycięstwo, ale destabilizacja Rosji – postawiliśmy go dziś w znacznie gorszej sytuacji. Jak wskazałem w swojej książce „Ukrainę Between War and Peace”, Ukraina i Zachód stały się zakładnikami błędu kosztów utopionych. Jak wiadomo, uporczywe trwanie przy złym przedsięwzięciu tylko po to, aby uzasadnić poniesione już nakłady, jest prostą drogą do katastrofy. Właśnie to obserwujemy dzisiaj na Ukrainie.
Wojny nie da się wygrać, kierując się uprzedzeniami – w ten sposób się ją przegrywa. Uprzedzenia te są podsycane przez nasze media. Nasi politycy, jak widzieliśmy na przykładzie kanadyjskiego parlamentu, są zwykle niewykształceni, niedoinformowani i bardziej przywiązani do własnej kariery niż do dobra społeczeństwa, które reprezentują. Są więc podatni na niezweryfikowane i stronnicze informacje, którymi nieustannie karmią ich nasze media”.
Dodam, iż wstęp do tej książki napisał gen. Bogusław Samol, który chwali Baud`a, choć w kilku miejscach asekuracyjnie zastrzega, iż nie ze wszystkim się zgadza. Myślę, iż kontrowersja dotyczy interpretacji terminu „zwycięstwo”, który to termin Baud używa dla opisania ogólnej sytuacji, przypisując owe „zwycięstwo” Rosji.
Jan Engelgard
Jacques Baud, „Sztuka wojny. O tym jak Zachód prowadzi Ukrainę do klęski”, Wyd. WEKTORY, Wrocław 2026, ss. 345.













