W 2025 roku zostały wprowadzone nowe i zarazem zaostrzone normy jakościowe dla pelletu drzewnego. W zamyśle autorów uzasadnienia do projektu możemy odnaleźć deklarację poprawy jakości powietrza i ograniczenie emisji szkodliwych substancji. Zmiany dotyczą zarówno pelletu produkowanego w Unii Europejskiej, jak i importowanego. Celem jest wyeliminowanie z rynku pelletu niskiej jakości oraz ograniczenie emisji zanieczyszczeń.
Niemcy są największym producent pelletu drzewnego w Europie, z produkcją sięgającą w 2021 roku około 3,3 mln ton34. W 2024 roku rynek pelletu drzewnego w Niemczech wykazywał oznaki stagnacji, a produkcja nie odnotowała znaczącego wzrostu. Ponadto odnotowano w Niemczech znaczący spadek zainteresowania montażem nowych instalacji grzewczych opartych o biomasę w 2024 roku. Należy także zaznaczyć, iż prawie cały niemiecki pellet (99,9 proc.) produkowany jest zgodnie z certyfikatem ENplus A135.
Do tego w pierwszej piątce europejskich producentów znajduje się Polska (ok. 2,2 mln ton rocznie)36, a także Francja. Do 2025 roku większość polskiego pelletu stanowiła produkt z niższych klas jakości, nieposiadający certyfikatu ENplus A1 lub DINplus, który jest standardem w Niemczech, Austrii czy Francji. Rynek również charakteryzował się dużym rozproszeniem i w znacznej mierze był zagospodarowany przez firmy rodzinne.
Produkcja pelletu z tego rodzaju firm często bazowała na odpadach tartacznych i drewna przemysłowego, czasem z dodatkiem surowca gorszej jakości. Jednak jego wyróżnikiem była niska cena.
Wraz z wprowadzeniem regulacji wprowadzono wymóg, iż każdy pellet wprowadzany do obrotu musi zostać potwierdzony przez niezależną stronę trzecią, np. poprzez certyfikat ENplus A1 lub A2. Ponadto producenci muszą regularnie przedstawiać raporty z badań jakościowych. Zmiany miały ograniczyć emisję szkodliwych substancji (pyłów, tlenków azotu, CO2 ) i poprawić jakość powietrza poprzez promowanie spalania czystego biopaliwa i wyeliminowanie spalania odpadów z domieszką odpadów.
Wprowadzenie zaostrzonych regulacji dotyczących jakości pelletu postawiło polskich producentów przed poważnymi wyzwaniami, szczególnie tych, którzy dotychczas wytwarzali pellet niższej klasy i nie posiadali certyfikatów ENplus czy DINplus. Wielu małych producentów musiało ponieść dodatkowe koszty modernizacji linii produkcyjnych.
Producenci niespełniający nowych norm ponieśli straty, musieli wycofać swój produkt z rynku lub całkowicie zaprzestać działalności. Większe firmy posiadające certyfikaty zyskały przewagę, a także wzrósł popyt na pellet wysokiej jakości. Natomiast sama branża skonsolidowała się wokół dużych producentów spełniających normy.
Więcej takich przypadków można przeczytać w moim ostatnim raporcie: „Prawo dla najsilniejszych. Założenia a praktyka legislacyjna Unii Europejskiej”.
Cezary Bachański
