Jak prezydent Xi i prezydent Trump upokorzyli kremlowskiego śmiecia

niepoprawni.pl 1 godzina temu

Xi i Trump właśnie zrobili kremlowskiemu śmieciowi takie publiczny seppuku, iż choćby najwierniejsi propagandziści z Sołowjowa mają problem, jak to opakować w „wielkie zwycięstwo multipolarnego świata”.Putin przylatuje do Shenzhenu jak kolejny regionalny satrapa po gazie. Czerwony dywan? Jest. Orkiestra? Gra. Kompania honorowa? Stoi.

A Xi Jinping? Xi Jinping ma ważniejsze sprawy. Wysyła Cai Qi – człowieka od papierkowej roboty w Biurze Politycznym. Taki chiński odpowiednik „idź, przywitaj się z wujkiem z prowincji, bo ja mam dzisiaj ważnego gościa”. Putin schodzi z trapu, uśmiecha się tym swoim wiecznie zadowolonym z siebie uśmieszkiem człowieka, który właśnie sprzedał pół Syberii za juany, a gospodarza nie ma. Zero. Cisza. Zero osobistego powitania. Zero uścisku dłoni na płycie. Zero „starego przyjaciela” na lotnisku.

Kilka godzin później ląduje Trump. I nagle dzieje się magia. Xi osobiście staje pod schodami Air Force One. Podaje rękę. Przytula. Chodzi po czerwonym dywanie ramię w ramię. Myśliwce robią pokazy. Dzieci machają flagami. Chińska telewizja transmituje to jak koronację. Bo Trump to partner. Trump to ktoś, z kim się handluje, z kim się negocjuje, kogo się szanuję choćby wtedy, gdy się go nie lubi. Putin to dostawcą tanich surowców i mięsa armatniego, które akurat jest potrzebne, żeby Amerykanie mieli o czym rozmawiać.

A potem scena, która powinna wejść do podręczników dyplomacji jako „jak elegancko pokazać komuś jego miejsce w hierarchii”. Trump stoi obok Xi. Obok Xi stoi jego żona, Peng Liyuan – pierwsza dama, ikona, kobieta, którą Chińczycy traktują z należytym szacunkiem. Putin podchodzi. Podchodzi jak petent na przyjęciu, na które dostał zaproszenie tylko dlatego, iż ktoś zapomniał go wykreślić z listy. Xi choćby nie rusza się specjalnie, żeby mu podać rękę jako pierwszy. Trump podaję. Poklepują się po ramionach. A kremlowski gość stoi trochę z boku, trochę za blisko pierwszej damy, trochę za daleko od prawdziwych graczy. Idealna kompozycja: dwóch prezydentów mocarstw i jeden gość specjalny od gazu i rakiet, którego trzeba było jakoś upchnąć w kadrze.

Rosyjska propaganda już pewnie przygotowuje materiały o „historycznym trójstronnym spotkaniu równych partnerów”. Tylko iż równość skończyła się w momencie, gdy Xi zdecydował, iż na lotnisko po Putina nie pojedzie. To nie był przypadek. Chińska dyplomacja nie zna przypadków. Każdy gest, każda minuta opóźnienia, każdy brak obecności jest starannie wyliczony. Putin dostał dokładnie tyle protokołu, ile mu się należy w 2026 roku: czerwony dywan dla dekoracji, orkiestrę dla tła i rangę oficera partyjnego zamiast samego cesarza.

Kiedyś Kreml opowiadał bajki o „przyjaźni bez granic”. Dziś granice widać gołym okiem. Xi Jinping pokazał Putinowi, iż Rosja jest junior partnerem. Trump pokazał mu, iż Ameryka przez cały czas jest graczem, z którym się liczą. A kremlowski śmieć dostał lekcję, której nie da się zatuszować żadnym „no limits partnership”.

Stoi obok żony chińskiego prezydenta jak niechciany krewny na weselu bogatego kuzyna i udaje, iż to właśnie o to mu chodziło.Piękne. Eleganckie. I totalnie upokarzające. Dokładnie tak, jak powinno wyglądać powitanie człowieka, który przez cztery lata wojny doprowadził swój kraj do roli chińskiego dostawcy surowców i amerykańskiego problemu do rozwiązania.

Brawo, panowie.

Brawo.

Z Tel Awiwu z dumą

Mirek Skalski Wasz bloger z Izraela

Potomek Radzieckich Banderowców

Am Yisrael Chai!

Idź do oryginalnego materiału