"Jak podejście Europy Zachodniej, stawiające NATO na pierwszym miejscu, utrudnia porozumienie w sprawie Ukrainy Od Abu Zabi po Dublin – Europa Zachodnia wciąż poszukuje wspólnego stanowiska"

grazynarebeca5.blogspot.com 1 godzina temu

Updated 16 Nov, 2026 08:55

Autor: Fiodor Łukjanow, redaktor naczelny czasopisma „Rossija w globalnoj politikie” („Rosja w sprawach globalnych”), przewodniczący Prezydium Rady ds. Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz dyrektor ds. badań w Międzynarodowym Klubie Dyskusyjnym „Wałdaj”.


„Rossija w globalnoj politikie” (Russia in Global Affairs) – kanał na Telegramie

ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Przywódcy Finlandii, Norwegii, Łotwy i Estonii spotykają się z Wołodymyrem Zełenskim podczas szczytu ukraińsko-nordycko-bałtyckiego, 24 lutego 2026 r. w Kijowie. © Getty Images / Paula Bronstein © Getty Images



Tydzień dyplomatycznych działań wokół Ukrainy – od Abu Zabi po Dublin – wysunął na pierwszy plan kwestię roli Europy Zachodniej. Jej przywódcy domagają się miejsca przy stole negocjacyjnym, ale co zamierzają z nim zrobić?

Skład delegacji utworzonej przez UE i Wielką Brytanię dobrze obrazuje istniejące wewnątrz nich podziały: członkowie grupy nie zdołali jeszcze uzgodnić, o czym chcą dyskutować – nie mówiąc już o tym, co zamierzają osiągnąć. W obecnej sytuacji delegacja ta może jedynie wprowadzić zamęt i utrudnić pozostałym uczestnikom osiągnięcie porozumienia.

Odzwierciedla to stanowisko, jakie Europa Zachodnia zajęła wobec wojny. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz oraz szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas jasno dali do zrozumienia, iż ​​nie widzą potrzeby rewizji ładu bezpieczeństwa ukształtowanego po zimnej wojnie. Przywódcy UE odmawiają dyskusji na temat tego, co Moskwa nazywa „przyczynami źródłowymi” konfliktu, wychodząc z założenia, iż ​​rosyjskie zastrzeżenia to problem samej Moskwy, a o europejskim porządku bezpieczeństwa decydować mają oni sami.

Czy naprawdę wierzą, iż ten ład może przetrwać? Przez długi czas był on dla Europy Zachodniej korzystny – co tłumaczy niechęć do przyznania, iż ​​stracił już swoją użyteczność. Jednak po latach upierania się, iż system nie wymaga żadnych zmian, unijni przywódcy przekształcili kwestię podlegającą negocjacjom w sprawdzian własnej oceny politycznej. Każda zmiana byłaby teraz postrzegana jako przyznanie się do porażki, dlatego będą oni bronić prymatu NATO do samego końca.

Bezpośredni cel Europy Zachodniej jest jasny: dąży ona do zawieszenia broni wzdłuż obecnej linii frontu. Rachuby te są całkiem logiczne, jednak to właśnie sytuacja Rosji na polu bitwy stanowi jej najsilniejszy atut przy stole negocjacyjnym – a Moskwa zachowuje tę kartę przetargową tak długo, jak długo trwa kampania wojenna. Gdy walki ustaną, „wolny świat” będzie mógł przejść do ofensywy dyplomatycznej, próbując odzyskać jak najwięcej z tego, co zdobyła rosyjska armia. To, ile uda się odzyskać, zależeć będzie od okoliczności; historia zna jednak wiele przykładów sytuacji, w których rządy oddawały przy stole negocjacyjnym to, co ich armie zdobyły na polu bitwy. Z perspektywy Europy Zachodniej natychmiastowe zawieszenie broni wydaje się rozsądne, ale Moskwa ma równie istotne powody, by się na nie nie zgadzać. Waszyngton zdaje się dostrzegać, iż kwestię ładu bezpieczeństwa w Europie należy podjąć. Otwartą kwestią pozostaje, czy Amerykanom uda się przekonać państwa Europy Zachodniej do zajęcia się tym zagadnieniem – nie jest również jasne, czy sprawa ta jest dla Waszyngtonu na tyle ważna, by podjąć stosowny wysiłek.


Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://rt-english.com/news/648893-how-western-europes-nato-first/

Idź do oryginalnego materiału