46 minut temu
Od 1 lipca do 28 września poranna Zosia z Łodzi Fabrycznej dojechała na Warszawę Wschodnią zgodnie z rozkładem w 57,14% przypadków. Mniej więcej trzy kursy na siedem kończyły się więc spóźnieniem. Pociąg w drugą stronę trzymał rozkład częściej, w 74,03% przypadków, co też trudno uznać za powód do świętowania.
Liczby zamiast wrażeń z peronu
We wrześniu do biura poselskiego Pauliny Matysiak zgłosił się pasażer z Łodzi. Opisywał opóźnienia po kilkanaście i kilkadziesiąt minut, czasem ponad 50, oraz skargi, które nie przyniosły trwałej poprawy. Posłanka skierowała w tej sprawie zapytanie do Ministerstwa Infrastruktury. Chciała poznać skalę problemu i jego przyczyny, plan naprawy oraz prawa osób dojeżdżających na biletach okresowych.
Ministerstwo odpowiedziało 30 października, pismem podpisanym przez wiceministra infrastruktury Piotra Malepszaka. Takich zestawień przewoźnik nie wywiesza na peronie. Trafiły na papier, bo posłanka o nie zapytała.
Psuje się skład, wsiadanie trwa za długo
Resort wskazuje dwie główne przyczyny: usterki taboru i „wydłużony czas lokowania podróżnych”. To drugie sformułowanie oznacza po prostu, iż wsiadanie i zajmowanie miejsc trwa dłużej, niż zakłada rozkład. W porannej Zosi oba problemy odpowiadały łącznie za ponad połowę opóźnień. W pociągu powrotnym same awarie taboru dały blisko połowę przypadków: 54 razy, w sumie 259 minut.
Swoje dokłada infrastruktura. Na trasie do Warszawy zdarzenia na torach i urządzeniach sterowania ruchem opóźniły pociąg 21 razy, łącznie o 283 minuty. Problemy z zasilaniem sieci trakcyjnej zrobiły to 16 razy, na 97 minut.
Jedno spóźnienie ciągnie za sobą następne
Linia kolejowa nr 1 między Łodzią a Warszawą jest mocno obciążona, a poranna Zosia jedzie w samym szczycie. Ministerstwo przyznaje, iż w takich warunkach choćby niewielki poślizg potrafi urosnąć, bo pociąg trafia za innymi opóźnionymi składami i nie ma gdzie odrobić straty. W piśmie nazywa się to opóźnieniami wtórnymi. Rano z Łodzi było ich 134, łącznie 464 minuty. W obu kierunkach razem 196 przypadków i 635 minut.
Dziesięć reklamacji na kwartał
Do 30 września do PKP Intercity wpłynęło 10 reklamacji dotyczących opóźnień Zosi z Łodzi do Warszawy. Przewoźnik uznał cztery, sześć odrzucił. O reklamacjach w drugim kierunku odpowiedź milczy. Dziesięć zgłoszeń przez trzy miesiące, w których poranny pociąg spóźniał się mniej więcej w trzech kursach na siedem.
Godzina, poniżej której spóźnienie się nie liczy
Odszkodowania reguluje regulamin PKP Intercity, zgodny z unijnym rozporządzeniem 2021/782 o prawach pasażerów kolei. Pierwszy próg to 60 minut: przy opóźnieniu do 119 minut pasażer dostaje 25% podstawy w gotówce albo 35% w punktach lojalnościowych, od dwóch godzin wzwyż odpowiednio 50% lub 60%.
Posiadacz biletu okresowego musi takie opóźnienia uzbierać. Przy miesięcznym bilecie odcinkowym potrzeba co najmniej pięciu, licząc od pierwszego dnia ważności, przy tygodniowym trzech, przy Multiprzejeździe dwóch. Podstawą jest cena biletu podzielona przez liczbę dni ważności, za każdy dzień jazdy spóźnionym pociągiem. Wniosek z kopiami biletów można złożyć w ciągu roku, a odszkodowanie nie przekroczy połowy ceny biletu. Przewoźnik nie zapłaci, jeżeli opóźnienie wynikło z przyczyn od niego niezależnych, na przykład ekstremalnej pogody albo winy osoby trzeciej.
Pasażer, który napisał do posłanki, wspominał o spóźnieniach przekraczających 50 minut. Według tych zasad takie opóźnienie nie daje prawa do żadnej rekompensaty.
Kiedy będzie lepiej? „Stopniowo”
PKP Intercity analizuje każde opóźnienie. Przewoźnik wzmocnił nadzór nad systemami zamykania drzwi w wagonach, a gdy pasażerów jest więcej, kieruje do pociągu dodatkowych konduktorów. Obserwuje też liczbę sprzedanych biletów i czas wsiadania. Tam, gdzie pociąg nie mieści się w rozkładowym czasie przejazdu, z maszynistami jeżdżą instruktorzy. Lokomotywę o niewłaściwych parametrach ma się wymieniać jak najszybciej, a przy przygotowaniu składów do drogi ma pracować więcej ludzi.
Posłanka pytała również, kiedy pasażerowie odczują efekty. Daty w odpowiedzi nie ma. Resort pisze, iż efekty działań „mają charakter stopniowy” i są monitorowane na bieżąco, bo na zatłoczonej linii nr 1 część opóźnień i tak bierze się z cudzych zakłóceń.
Paulina Matysiak dostała liczby, przyczyny i regulamin, czyli więcej, niż pasażer wyczyta z tablicy odjazdów. Terminu poprawy nie dostała. Do tego czasu obowiązuje prosta arytmetyka: spóźnienie o 59 minut w regulaminie przewoźnika po prostu nie istnieje.
