Waszyngton / Toronto, 16 września 2026 r. — Rezerwa Federalna po raz pierwszy od lipca 2023 r. podniosła koszt pieniądza. Równolegle z podwyżką stopy funduszy federalnych do przedziału 3,75–4,00 proc. Rada Gubernatorów zatwierdziła wzrost stopy kredytu podstawowego — amerykańskiego odpowiednika stopy redyskontowej — o 25 punktów bazowych, do 4,00 proc. Od czwartku 17 września banki w USA zapłacą więcej zarówno na rynku międzybankowym, jak i w oknie dyskontowym Fed.
Decyzja zapadła jednomyślnie, 12–0. To pierwszy poważny ruch nowego prezesa Kevina Warsha, mianowanego przez Donalda Trumpa. Prezydent od miesięcy publicznie domagał się obniżek. Komitet poszedł w przeciwną stronę.
Komunikat FOMC jest krótki i stanowczy. Gospodarka USA „rośnie w solidnym tempie”, wydatki krajowe są odporne, produktywność i inwestycje kapitałowe — silne, a bezrobocie prawie się nie zmienia. Inflacja jednak „pozostaje podwyższona”. Podwyżka ma „wspierać szybszy powrót do celu inflacji 2 proc.”.
Tło jest geopolityczne. Konflikt USA z Iranem podbił ceny energii. Sierpniowy CPI w Stanach wyniósł 3,4 proc. rok do roku — wyraźnie powyżej celu. Większość członków FOMC zakłada co najmniej jeszcze jedną podwyżkę do końca 2026 r. Czterech widzi choćby dwie. To nie wygląda na jednorazowy gest.
Technicznie Fed uniósł cały korytarz stóp: oprocentowanie rezerw bankowych do 3,90 proc., operacje repo overnight do 4,00 proc., a stopę kredytu podstawowego (primary credit rate) — właśnie tę, którą w polskiej terminologii bankowej najbliżej oddaje „stopa redyskontowa” — do 4,00 proc. Siedem regionalnych banków Rezerwy Federalnej wystąpiło o tę zmianę.
Kanada poczuła ruch od razu: słabszy dolar, szersza luka stóp
Dla Kanady liczy się nie tylko sama decyzja, ale rozjazd polityk monetarnych. Bank Kanady 2 września utrzymał stopę overnight na 2,25 proc. — siódmy raz z rzędu. Oficjalna stopa dyskontowa BoC wynosi 2,50 proc., depozytowa 2,20 proc. Następna decyzja: 28 października.
Po ogłoszeniu Fedu loonie osłabł do najniższego poziomu od sześciu tygodni. Dolar kanadyjski oscylował w okolicy 1,3990 za dolara amerykańskiego, czyli około 71,5 centa USA. Luka między górną granicą stopy Fed (4,00 proc.) a stopą Banku Kanady (2,25 proc.) poszerzyła się do 175 punktów bazowych.
Wyższe stopy w USA przyciągają kapitał do aktywów dolarowych. Inwestorzy sprzedają CAD, kurs spada. Słabszy loonie pomaga eksporterom — zwłaszcza gdy baryłka ropy utrzymuje się powyżej 100 dolarów — ale drożeje import z USA: maszyny, części, żywność przetworzona, turystyka Amerykanów i zakupy transgraniczne. Dla gospodarstw domowych w Ontario i Kolumbii Brytyjskiej to realny wzrost kosztów życia.
Po pierwsze, kurs i inflacja importowana. Kanada kupuje z USA więcej, niż sprzedaje w wielu kategoriach dóbr konsumpcyjnych i zaawansowanego sprzętu. Słabszy CAD natychmiast podnosi ceny na półce. Bank Kanady w podsumowaniu obrad z 2 września — opublikowanym właśnie 16 września — przyznał, iż inflacja pozostanie powyżej celu w najbliższym okresie. Członkowie Rady ostrzegli: jeżeli droższe paliwa i taryfy „rozleją się” na resztę koszyka CPI, odpowiedź monetarna będzie konieczna.
Po drugie, warunki finansowe. Badania empiryczne pokazują, iż szok zacieśnienia Fed mocno przenosi się na kanadyjskie stopy rynkowe: bony skarbowe, obligacje 5-letnie, kredyty hipoteczne o zmiennym oprocentowaniu i koszty refinansowania firm. Bank Kanady często podnosi własną stopę, by ograniczyć odpływ kapitału i skok kursu — niekoniecznie dlatego, iż gospodarka krajowa tego wymaga. Tym razem Ottawa stoi przed dylematem: inflacja i wojna handlowa pchają w górę, a niepewność wzrostu — w dół.
Po trzecie, handel i taryfy. Rozmowy handlowe z USA załamały się w sierpniu. Obie strony wprowadziły cła. Dla Kanady to szok podażowy: droższe komponenty, zakłócone łańcuchy, słabszy popyt amerykańskiego konsumenta, jeżeli Fed będzie zacieśniał dalej. Wyższy koszt kredytu w USA ogranicza inwestycje i budownictwo za południową granicą — a to bezpośrednio uderza w kanadyjski eksport stali, drewna, maszyn i części samochodowych.
Rynek swapów już wycenia, iż Bank Kanady może podnieść stopę w nadchodzących miesiącach. To nie jest konsensus analityków wielkich banków — część z nich wciąż widzi utrzymanie 2,25 proc. do 2027 r. — ale sama wycena rynku pokazuje, jak gwałtownie decyzja Fed zmienia kalkulacje w Toronto.
Kanadyjczycy żyją kredytem hipotecznym. Prime rate banków komercyjnych wynosi w tej chwili około 4,45 proc. i jest kotwiczony do stopy BoC, nie Fed. Dopóki Ottawa nie ruszy, rata kredytu o zmiennym oprocentowaniu nie skoczy z dnia na dzień. Skoczy natomiast koszt refinansowania w dolarach, premia za ryzyko na obligacjach korporacyjnych i — przez słabszy CAD — inflacja, która z czasem wymusi wyższe stopy krajowe.
TSX przed decyzją zyskiwał. Po jastrzębim wydźwięku konferencji Warsha amerykańskie indeksy spadły ostro — Dow stracił ponad 600 punktów — a rentowność dwuletnich Treasuries skoczyła. Kanadyjski rynek akcji jest mocno skorelowany z Wall Street i z ceną ropy. Krótkoterminowo loonie i obligacje kanadyjskie odczują presję silniej niż TSX, o ile ropa nie załamie się wraz z oczekiwaniami na słabszy popyt w USA.
Gubernator Banku Kanady nie musi naśladować Fed punkt w punkt. Historia pokazuje, iż Ottawa potrafi utrzymywać lukę stóp, gdy gospodarki się rozjeżdżają. Tym razem rozjazd jest podwójny: USA zacieśniają po pauzie, Kanada od roku stoi w miejscu; USA mają relatywnie mocny popyt krajowy, Kanada — niepewność taryfową i wciąż nadwyżkę podaży w części sektorów.
Jedna podwyżka w Waszyngtonie nie przesądza październikowego ruchu w Ottawie. Seria podwyżek — a taki scenariusz rysuje większość FOMC — już tak. Im dłużej luka 175 punktów bazowych się utrzyma, tym silniejsza presja na loonie i tym trudniej Bankowi Kanady udawać, iż polityka pieniężna USA to sprawa wyłącznie Amerykanów.
