multikonstrukcja na powierzchni mapy
wiszącej nad biurkiem. rośnie to, samo z siebie,
nagle i pośród wzgórz, strumyczków,
meandrujących rzek.
teraz ostrożnie wystawia igiełkę, sonduje teren.
bada, na ile będzie mogło sobie pozwolić
w świecie, na którego graficznym
przedstawieniu się wykluło.
zaraz zacznie się zmieniać, multistrukturzątko,
wyrosną mu refuzoraki, maszyneczki
odspokajalne, do odmawiania bycia grzecznym
(nazwa pochodzi, rzecz jasna,
od angielskiego refuse)
i będzie namawiać do złego oraz wariactw,
na przykład... by zaaplikować oksytocynę
pielgrzymującym do Ołtarzewa starszym paniom
(`byłyby porody bez dzieci, cały autokar
jęczących babć, zamiast kolejnych cząstek
różańca – spazmy w skurczach`),
albo żeby wyrwać się w głąb substancyjek
nie wydawanych na receptę,
ani myśleć o powrocie.
by pozostać wlepionym i tkniętym paraliżem,
jako pająk i jego ofiara. jednocześnie.
ono podszepnie, zwiedzie, źle doradzi.
jedyne, co musisz zrobić, to wziąć
zdjęcie ukochanej, przyłożyć do kołyszącej się
igiełki. zadziała to jak woda święcona w
legendach i horrorach, jak krzyżyk
przytknięty do zaślinionej paszczy złola.
