System zarządzania państwem polskim znajduje się w stanie głębokiego, strukturalnego paraliżu instytucjonalnego, który stanowi bezpośrednie zagrożenie dla suwerenności ekonomicznej i bezpieczeństwa strategicznego kraju.
Współczesny aparat władzy funkcjonuje na zasadzie skrajnie niebezpiecznego eksperymentu społecznego, porównywalnego do sytuacji, w której za sterami transatlantyckiego odrzutowca – tuż przed startem – zamiast wyszkolonego kapitana posadzono zwycięzcę plebiscytu na najmilszy uśmiech i najzręczniejszą retorykę.
Od ponad trzech dekad Polacy pozostają potulnymi pasażerami w samolocie, w którym kolejna partyjna ekipa w kokpicie bezradnie wciska przypadkowe przyciski, generując nieustanne turbulencje i udając przed kamerami telewizyjnymi, iż jest to zaplanowana atrakcja turystyczna.
W sztucznie wybudowanym „teatrze cieni” merytokracja na szczeblu rządowym została pojęciowo zakazana. Autonomia posła okazała się całkowitym mitem – parlamentarzyści zostali zredukowani do roli bezwolnych maszynek do głosowania, wykonujących polecenia partyjnych wodzów w zamian za łaskę i bezpieczne miejsca na listach wyborczych.
Na czele kluczowych resortów decydujących o losie 37-milionowego narodu stają ludzie, którzy w normalnych warunkach wolnorynkowych nie przeszliby weryfikacji kompetencyjnej na stanowisko szeregowego kierownika. Od decydentów nie wymaga się twardej wiedzy branżowej, doświadczenia zarządczego ani pozytywnego zaliczenia testów kompetencyjnych; jedyną walutą awansu i jedynym kryterium sprawowania władzy pozostaje ślepe posłuszeństwo polityczne oraz legitymacja partyjna.
Zjawisko to bezpośrednio koreluje z zatrważającymi danymi dotyczącymi struktury kapitału społecznego. Badania potencjału intelektualnego przeprowadzone wśród dorosłych Polaków przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) – międzynarodową strukturę do której Polska przystąpiła w 1996 roku – wykazały, iż aż 39% dorosłych obywateli (niemal 4 na 10 Polaków) to analfabeci funkcjonalni. Są to osoby potrafiące czytać i pisać, ale niemające zdolności zrozumienia przeczytanego tekstu ani kierowanych do nich komunikatów.
Analiza wypowiedzi medialnych i decyzji podejmowanych przez polityków niższych i wyższych szczebli prowadzi do nieuchronnego wniosku, iż w samej klasie rządzącej odsetek ten jest drastycznie wyższy. Bezpośrednim następstwem opierania aparatu państwowego na ludziach pozbawionych twardych kwalifikacji są gigantyczne stratny finansowe, które paraliżują finanse publiczne i obciążają bezpośrednio budżety polskich rodzin.
Prezentuję dziś strategiczne założenia Inicjatywy Projekt – Wielka Polska. Jest to nasza kategoryczna odpowiedź na postępujący paraliż instytucjonalny państwa i dowód na to, iż system wymaga natychmiastowej naprawy. Nadszedł czas, aby radykalnie przesunąć środek ciężkości władzy – odebrać monopol decyzyjny skostniałym strukturom i oddać stery w ręce sprawdzonych w działaniu praktyków rynku oraz niezależnych menedżerów.
Ta gruntowna przebudowa opiera się na 3 fundamentalnych filarach reformy:
Na samoistnej reformie samorządowej, w wyniku której dokona się decentralizacja zarządzania oraz ominięcie centralnych aparatów partyjnych poprzez realizację działań bezpośrednio na szczeblu samorządowym.Synergii Rynkowej– budowa bezpośredniego porozumienia pracodawców i pracowników w oparciu o twardy rachunek ekonomiczny oraz wokół tzw. „Celu Zbiorowego Polaków”.
Oparcie Wykonawcze – sprawowanie kierownictwa państwowego pod przywództwem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Karola Nawrockiego.
Kluczowe komponenty realizacji projektu:
Powołanie Rządu Przedsiębiorców – utworzenie sprawczej struktury wykonawczej złożonej z doświadczonych praktyków zarządzania i wolnorynkowych fachowców, weryfikowanych ich realnymi sukcesami rynkowymi, a nie partyjną lojalnością.Eksperckie zaplecze obywatelskie – wykorzystanie potencjału niezależnych, bezpartyjnych stowarzyszeń, takich jak „My Przedsiębiorcy” oraz „My Ludzie”, w roli zaplecza merytorycznego i legislacyjnego.
Głęboka deregulacja i stabilne prawo – eliminacja uznaniowości urzędniczej, usunięcie samowoli interpretacyjnej przepisów oraz stworzenie przewidywalnego systemu chroniącego kapitał wytwórczy i sektor MŚP
Szczegółowy plan pierwszych 100 dni rządu merytokratycznego i Rządu Przedsiębiorców koncentruje się na natychmiastowym zatrzymaniu drenażu finansów publicznych, likwidacji narzędzi fiskalnego ucisku oraz oddaniu sterów państwa w ręce praktyków rynku.
Faza I :
- Powołanie Rządu Przedsiębiorców pod auspicjami Prezydenta RP: Zaprzysiężenie gabinetu złożonego wyłącznie z niezależnych menedżerów i praktyków wolnorynkowych, weryfikowanych dotychczasowymi sukcesami gospodarczymi, przy formalnym oparciu wykonawczym o Prezydenta Karola Nawrockiego.
- Uruchomienie zaplecza legislacyjnego: Włączenie ekspertów ze stowarzyszeń „My Przedsiębiorcy” oraz „My Ludzie” w skład międzyresortowych zespołów ds. deregulacji i naprawy prawa gospodarczego.
- Błyskawiczny audyt zadłużenia i wydatków: Wstrzymanie nieuzasadnionych wydatków partyjnych w celu natychmiastowego wyhamowania przyrostu długu publicznego (rosnącego w tempie 1 mld zł na dobę) oraz ograniczenia kosztów obsługi zadłużenia odsetkowego przekraczających 100 mld zł rocznie.
Faza II
- Zawieszenie agresywnej inwigilacji cyfrowej (KSeF): Natychmiastowe zablokowanie centralnych mechanizmów gromadzenia wrażliwych danych transakcyjnych, marż i tajemnic handlowych przedsiębiorstw.
- Gwarancja suwerenności finansowej i obrony gotówki: Wprowadzenie bezwzględnej ochrony prawnej nieograniczonego obrotu gotówkowego, uniemożliwiającej odcięcie obywateli i firm od ich środków finansowych.
- Likwidacja ukrytego fiskalizmu: Zatrzymanie rozbudowy opresyjnych systemów fiskalnych (m.in. odcinkowych pomiarów prędkości), które pełnią rolę doraźnych maszynek do łatania dziury budżetowej kosztem kierowców.
- Wprowadzenie osobistej odpowiedzialności urzędników: Skierowanie do Sejmu pilnego projektu ustawy o pełnej majątkowej odpowiedzialności urzędników skarbowych i ZUS za decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Faza III
- Głęboka deregulacja i likwidacja samowoli interpretacyjnej: Wprowadzenie zasady jednoznaczności przepisów prawno-podatkowych, usuwającej uznaniowość urzędniczą oraz uniemożliwiającej nakładanie kar na podstawie sprzecznych interpretacji.
- Wdrożenie reguł krzywej Laffera: Rewizja obciążeń pracy i działalności wytwórczej w celu odblokowania potencjału inwestycyjnego rodzimego kapitału oraz odejścia od traktowania przedsiębiorców jak zwierzyny łownej.
- Program osłonowy przed rewolucją technologiczną: Przygotowanie małych i średnich przedsiębiorstw do roli amortyzatora nadchodzącej transformacji na rynku pracy, która w perspektywie najbliższych lat zmusi ponad 5 mln Polaków do przekwalifikowania.
Faza IV
- Uruchomienie Płaszczyzny Samorządowej: Przekazanie realnych uprawnień decyzyjnych i środków finansowych bezpośrednio wspólnotom lokalnym, omijając centralne, partyjne aparaty dystrybucji funduszy.
- Pakt „Celu Zbiorowego Polaków” Ustanowienie stałej platformy porozumienia pracodawców i pracowników opartej na twardym rachunku zysków i strat oraz zbieżności interesów gospodarczych zamiast narzucanego z góry konfliktu klasowego.
- Przedstawienie „Bilansu Otwarcia Nowego Ładu”: Raport końcowy pierwszych 100 dni zamykający erę politycznego dyletantyzmu i prezentujący zrównoważony bilans finansowy państwa zarządzanego według standardów profesjonalnego ładu korporacyjnego.
Odrzucenie politycznego teatru cieni i zastąpienie partyjnego dyletantyzmu oddolną merytokracją pod przywództwem praktyków gospodarczych stanowi jedyną strategiczną alternatywę dla postępującej degradacji finansowej i utraty suwerenności ekonomicznej państwa.
Edmund Szwed








