Dwie wizyty w Pekinie: Chiny między stabilizacją z USA a strategicznym blokiem z Rosją

W ciągu kilku majowych dni Pekin stał się sceną dwóch wizyt, które chińskie źródła państwowe opisały jako wydarzenia o dużej wadze międzynarodowej, ale nadały im zupełnie odmienne znaczenie. Donald Trump przyjechał do Chin jako przywódca państwa, z którym Pekin pozostaje w najważniejszej, najbardziej złożonej i najbardziej ryzykownej relacji dwustronnej świata. Władimir Putin przybył natomiast jako przywódca państwa przedstawianego przez Chiny jako strategiczny partner, z którym Pekin buduje długofalową architekturę współpracy, odporności na presję Zachodu i alternatywnego porządku międzynarodowego.

Zestawienie tych wizyt jest politycznie pouczające właśnie dlatego, iż nie chodzi tylko o protokół dyplomatyczny ani liczbę podpisanych dokumentów. Chińskie źródła wyraźnie różnicują język używany wobec USA i Rosji. W relacji z Waszyngtonem najważniejsze są słowa: stabilizacja, zarządzanie różnicami, kontrolowana konkurencja, konsultacje, mechanizmy dialogu i unikanie konfliktu. W relacji z Moskwą dominują: strategiczna koordynacja, wzajemne zaufanie, wielobiegunowość, dobrosąsiedztwo, odporność na jednostronne sankcje, integracja eurazjatycka i wspólna krytyka hegemonizmu.

Z punktu widzenia Pekinu obie wizyty były więc potrzebne, ale służyły innym celom. Wizyta Trumpa miała ograniczyć koszty rywalizacji chińsko-amerykańskiej i nadać jej przewidywalne ramy. Wizyta Putina miała potwierdzić, iż Chiny nie są osamotnione w sporze o kształt porządku światowego i dysponują partnerem gotowym do pogłębiania współpracy politycznej, gospodarczej, technologicznej, transportowej, energetycznej i instytucjonalnej. Innymi słowy: Trump przyjechał do Pekinu po stabilizację konkurencji, Putin — po demonstrację strategicznej ciągłości.

Wizyta Trumpa: stabilizacja rywalizacji zamiast przełomu sojuszniczego

Chińskie relacje z wizyty Donalda Trumpa koncentrowały się na spotkaniu z Xi Jinpingiem w Wielkiej Hali Ludowej 14 maja 2026 roku. Xinhua podkreślała, iż była to pierwsza od dziewięciu lat wizyta prezydenta USA w Chinach oraz kolejny bezpośredni kontakt przywódców po spotkaniu w Pusan. Już ten kontekst pokazuje, iż Pekin chciał nadać wizycie rangę wydarzenia przełamującego okres nadmiernego napięcia, ale nie przedstawiał jej jako politycznego zbliżenia porównywalnego z relacją chińsko-rosyjską.

Najważniejszym pojęciem chińskiej narracji była formuła „konstruktywnej strategicznie stabilnej relacji Chiny–USA”. Xi Jinping zdefiniował ją w czterech wymiarach: jako stabilność, w której dominuje współpraca; konkurencja pozostaje ograniczona i „zdrowa”; spory są możliwe do kontrolowania; a długoterminowy pokój między mocarstwami pozostaje realny. Ten język jest znaczący. Nie usuwa on pojęcia konkurencji, ale próbuje ją oswoić i wpisać w polityczne ramy, które mają zapobiec niekontrolowanej eskalacji.

W chińskiej optyce wizyta Trumpa miała więc przede wszystkim znaczenie systemowe. Pekin chciał pokazać, iż potrafi rozmawiać z USA z pozycji mocarstwa równorzędnego, a zarazem odpowiedzialnego za stabilność globalną. Chińskie źródła podkreślały, iż relacja chińsko-amerykańska nie może być zakładnikiem kryzysów, kampanii politycznych ani logiki rozdzielania gospodarek. W tym sensie oficjalna narracja była adresowana jednocześnie do Waszyngtonu, amerykańskiego biznesu, rynków finansowych, państw Azji oraz partnerów europejskich obawiających się skutków gwałtownej konfrontacji dwóch największych gospodarek świata.

Ważne jest jednak to, czego w chińskich komunikatach nie było. Nie pojawiła się oficjalna, rozbudowana chińska lista podpisanych dokumentów porównywalna z listą dokumentów ogłoszonych po wizycie Putina. Chińskie źródła mówiły raczej o „konsensusach”, mechanizmach konsultacyjnych, stabilizacji kanałów komunikacji i obszarach praktycznej współpracy. Wymieniano dyplomację, wojskowość, handel, zdrowie, rolnictwo, turystykę, kontakty międzyludzkie oraz egzekwowanie prawa, ale sam przekaz miał charakter bardziej polityczny niż traktatowy.

Tym samym bezpośrednie efekty wizyty Trumpa należy rozumieć ostrożnie. Według chińskiej strony osiągnięto istotne porozumienia kierunkowe, ale nie zaprezentowano ich jako szerokiego pakietu formalnych umów. Były to raczej uzgodnienia o utrzymaniu i wzmocnieniu dialogu, wdrażaniu wcześniejszych ustaleń handlowych oraz szukaniu rozwiązań w obszarach spornych. W komunikatach pojawiały się także informacje o pozytywnych rezultatach rozmów zespołów handlowych, ale bez tak szczegółowego katalogu dokumentów, jaki opublikowano po rozmowach z Rosją.

Szczególne miejsce zajmowała kwestia Tajwanu. Xi Jinping określił ją jako najważniejszy problem w stosunkach chińsko-amerykańskich i ostrzegał, iż niewłaściwe potraktowanie tej sprawy może prowadzić do kolizji lub konfliktu. To pokazuje, iż wizyta Trumpa nie oznaczała wygaszenia najpoważniejszego sporu strategicznego. Była próbą ustanowienia bezpieczników, nie rozwiązaniem problemu. Pekin zaakcentował w ten sposób, iż stabilizacja relacji z USA jest możliwa tylko wtedy, gdy Waszyngton nie przekroczy chińskich „czerwonych linii”.

W relacjach chińskich pojawił się również obraz Trumpa jako przywódcy skłonnego do transakcyjnej pragmatyki. Według Xinhua amerykański prezydent miał chwalić relacje osobiste z Xi, mówić o bardzo dobrym stanie kontaktów z Chinami i zachęcać amerykańskie przedsiębiorstwa do rozszerzania współpracy. Chińskie media szczególnie eksponowały obecność amerykańskiego biznesu i głosy środowisk gospodarczych podkreślających, iż rozdzielanie gospodarek szkodziłoby obu stronom. Pekin wykorzystał więc wizytę Trumpa do wzmocnienia własnego przekazu: rywalizacja może istnieć, ale gospodarcze odcięcie USA od Chin jest nierealistyczne i kosztowne.

Efekty wizyty Trumpa: porozumienia kierunkowe, bez konkretnych umów

Najważniejszy bezpośredni rezultat wizyty Trumpa miał charakter polityczny: ustanowienie nowej formuły relacji jako „konstruktywnej strategicznie stabilnej”. Chińska strona przedstawiała ją jako ramę na następne lata, mającą ograniczyć ryzyko niekontrolowanej konfrontacji. Znaczenie tej formuły polega na tym, iż Pekin nie akceptuje amerykańskiego języka „zarządzania konkurencją” w sposób jednostronny; proponuje własną definicję stabilności, w której USA mają uznać nie tylko konieczność dialogu, ale także chińskie interesy podstawowe.

Drugim rezultatem były uzgodnienia dotyczące kanałów dialogu. Chińskie źródła mówiły o utrzymaniu komunikacji między przywódcami, rozmowach dyplomatycznych, kontaktach wojskowych, współpracy w kwestiach bezpieczeństwa i konsultacjach gospodarczych. W tym obszarze efekt wizyty polegał nie tyle na podpisaniu spektakularnych umów, ile na odbudowie przewidywalności. Dla Pekinu przewidywalność jest szczególnie ważna, ponieważ ogranicza ryzyko nagłych sankcji, kryzysów wokół Tajwanu, incydentów wojskowych oraz gwałtownych zmian w handlu.

Trzecim rezultatem była gospodarka. Chińskie komunikaty mówiły o pozytywnych wynikach rozmów handlowych oraz gotowości do równego dialogu w sprawach ceł, inwestycji, rolnictwa i dostępu do rynku. Chińskojęzyczne relacje o amerykańskiej karcie rezultatów wskazywały dodatkowo na zobowiązania dotyczące zakupów produktów rolnych, dostępu dla amerykańskich producentów mięsa, kwestii minerałów krytycznych i ziem rzadkich oraz mechanizmów handlowo-inwestycyjnych. Należy jednak podkreślić, iż w chińskich oficjalnych komunikatach elementy te zostały ujęte bardziej ogólnie i nie przedstawiono ich jako osobnej, chińskiej listy podpisanych dokumentów.

Czwartym rezultatem była symbolika. Wizyta Trumpa miała potwierdzić, iż mimo konfliktu technologicznego, sporów celnych, presji politycznej i napięć wojskowych USA muszą rozmawiać z Chinami na najwyższym szczeblu. To jest dla Pekinu wartość sama w sobie. Chiny mogą przedstawiać się jako państwo, którego nie da się izolować, którego gospodarki nie da się obejść i którego udział jest konieczny w rozwiązywaniu problemów globalnych — od handlu po bezpieczeństwo międzynarodowe.

Wizyta Putina: strategiczna ciągłość, wielobiegunowość i eurazjatycka głębia

Wizyta Władimira Putina w Chinach została w źródłach chińskich opisana inaczej niż wizyta Trumpa. Jej sens nie polegał na stabilizowaniu ryzykownej rywalizacji, ale na pogłębianiu relacji, którą Pekin i Moskwa przedstawiają jako dojrzałą, trwałą i instytucjonalnie rozbudowaną. Chińskie MSZ i Xinhua podkreślały, iż była to już dwudziesta piąta wizyta Putina w Chinach. Ta liczba pełniła w narracji symboliczną funkcję: miała pokazać wyjątkową intensywność kontaktów i osobisty wymiar relacji przywódców.

Najważniejszym politycznym rezultatem wizyty było uzgodnienie przedłużenia Traktatu o dobrym sąsiedztwie, przyjaźni i współpracy między Chinami i Rosją. Dla Pekinu ma to znaczenie fundamentalne, ponieważ traktat stanowi prawną i polityczną podstawę długoterminowego partnerstwa. Wspólna narracja mówi o trwałym dobrosąsiedztwie, wzajemnym wsparciu, niekonfrontacyjnym charakterze relacji i sprzeciwie wobec logiki bloków. Jednocześnie cały język dokumentów pokazuje, iż relacja chińsko-rosyjska jest skierowana przeciwko jednostronnej dominacji Zachodu, choć formalnie przedstawia się ją jako nieprzeciwstawioną żadnemu państwu trzeciemu.

W odróżnieniu od wizyty Trumpa, po spotkaniach Xi–Putin opublikowano szeroki katalog dokumentów. Obejmował on dwa duże oświadczenia polityczne oraz czterdzieści dokumentów współpracy: dwadzieścia podpisanych w obecności przywódców i dwadzieścia kolejnych ogłoszonych lub uzgodnionych podczas wizyty. To zasadnicza różnica ilościowa i jakościowa. Wizyta Putina została przedstawiona jako wydarzenie, które przynosi nie tylko wspólny język polityczny, ale także gęstą sieć instytucjonalnych, gospodarczych, technologicznych, naukowych, transportowych, kulturalnych i edukacyjnych zobowiązań.

Pierwsze wspólne oświadczenie dotyczyło dalszego wzmacniania wszechstronnej strategicznej koordynacji i pogłębiania dobrosąsiedzkiej współpracy. Drugie koncentrowało się na popieraniu wielobiegunowości świata i budowie nowego typu stosunków międzynarodowych. To drugie oświadczenie jest szczególnie ważne dla oceny globalnego znaczenia wizyty. Pekin i Moskwa nie ograniczają swojej relacji do handlu ani współpracy granicznej. Ustawiają ją jako projekt polityczny dotyczący przyszłego ładu międzynarodowego.

Xi Jinping mówił po spotkaniu o podnoszeniu jakości zaufania politycznego, współpracy wzajemnie korzystnej, kontaktów społecznych i koordynacji międzynarodowej. Podkreślił również, iż handel dwustronny przez trzy kolejne lata przekraczał 200 miliardów dolarów, a w pierwszych czterech miesiącach 2026 roku wzrósł o niemal 20 procent. W chińskiej narracji dane te mają pokazać odporność relacji na sankcje, presję zewnętrzną i skutki wojny w Ukrainie. Rosja jest dla Chin nie tylko partnerem politycznym, ale także elementem strategicznej głębi surowcowej, transportowej i geopolitycznej.

Efekty wizyty Putina: traktat, kolej, fuzja jądrowa, standardy…

Bezpośrednie efekty wizyty Putina są znacznie łatwiejsze do uchwycenia niż efekty wizyty Trumpa, ponieważ chińskie źródła opublikowały listę dokumentów. Najważniejszym efektem pozostaje przedłużenie traktatu dobrosąsiedzkiego oraz dwa wspólne oświadczenia polityczne. Jednak lista dokumentów pokazuje, iż kooperacja chińsko-rosyjska obejmuje obszary znacznie bardziej praktyczne.

Wśród podpisanych dokumentów znalazło się memorandum o współpracy w rozwoju miast, porozumienie dotyczące drugiej linii kolejowej Manzhouli–Zabajkalsk o rozstawie 1435 milimetrów, memorandum chińskiego Ministerstwa Nauki i Technologii oraz Rosatomu o współpracy w kontrolowanej fuzji jądrowej, wspólne oświadczenie resortów handlu o wspieraniu otwartego handlu i systemu wielostronnego, memorandum o trwałym handlu ważnymi produktami przemysłowymi, protokół fitosanitarny dotyczący rosyjskich mieszanek paszowych, a także dokumenty dotyczące standardów, antymonopolu, własności intelektualnej, filmu, mediów, uczelni i think tanków.

Druga grupa dokumentów — ogłoszonych lub uzgodnionych dodatkowo — obejmowała między innymi innowacje, zielone certyfikaty energetyczne, współpracę medialną, edukacyjną i akademicką, forum ekspertów Szanghajskiej Organizacji Współpracy w 2026 roku oraz mapę drogową Instytutu Podstawowych Nauk Chiny–Rosja na lata 2026–2030. Taki zakres porozumień pokazuje, iż Pekin i Moskwa budują relację wielowarstwową. Nie jest to jedynie porozumienie przywódców, ale próba wiązania ministerstw, regionów, uczelni, instytutów, firm, regulatorów i mediów.

Szczególnie istotny jest komponent transportowy. Porozumienie w sprawie drugiej linii kolejowej Manzhouli–Zabajkalsk ma znaczenie większe niż zwykły projekt infrastrukturalny. Graniczne przejścia kolejowe między Chinami i Rosją są częścią lądowego zaplecza handlu eurazjatyckiego. W warunkach napięć na morzach, sankcji, kontroli eksportu i ryzyka przerwania łańcuchów dostaw infrastruktura lądowa zyskuje wartość strategiczną. Dla Chin Rosja pozostaje jednym z kluczowych korytarzy między Azją a Europą, choćby jeżeli wojna i sankcje komplikują pełne wykorzystanie tej trasy.

Równie znaczący jest dokument dotyczący kontrolowanej fuzji jądrowej. kooperacja z Rosatomem wpisuje się w szerszą chińską strategię budowania zdolności w technologiach energetycznych przyszłości. Nie chodzi wyłącznie o naukę, ale o długofalową autonomię technologiczną i dywersyfikację partnerstw w dziedzinach, w których Zachód utrzymuje silną pozycję regulacyjną i kapitałową. kooperacja naukowa i technologiczna z Rosją pomaga Pekinowi zmniejszać zależność od zachodnich systemów wiedzy, choć nie zastępuje ich w pełni.

Dwie wizyty, dwa języki: stabilizacja z USA i wspólnota interesów z Rosją

Najważniejsza różnica między obiema wizytami polega nie na tym, iż Chiny bardziej cenią Rosję niż USA w sensie gospodarczym. Relacja z USA pozostaje dla Pekinu fundamentalna, bo obejmuje największy rynek konsumencki, zaawansowane technologie, system finansowy, status dolara, sprawy Tajwanu, Azję Wschodnią i cały porządek globalny. Różnica polega na typie relacji. USA są dla Chin konkurentem, którego trzeba powstrzymywać przed eskalacją i zmuszać do uznania chińskiej pozycji. Rosja jest partnerem, z którym Pekin może wspólnie kwestionować zachodnią dominację, budować alternatywne formaty i wzmacniać eurazjatyckie zaplecze.

Chińska strona przedstawiła wizytę Trumpa jako sukces dyplomacji przywódców i mechanizm stabilizujący najważniejszą relację dwustronną świata. Przedstawiła wizytę Putina jako dowód trwałej strategicznej koordynacji i źródło realnych porozumień. W przypadku Trumpa sednem było zarządzanie napięciem. W przypadku Putina — pogłębianie wspólnej przestrzeni działania.

Różnica widoczna jest także w hierarchii efektów. Po wizycie Trumpa najważniejsza była formuła polityczna i ogólne konsensusy. Po wizycie Putina — formuła polityczna, traktat, dwa oświadczenia oraz długa lista dokumentów sektorowych. To nie znaczy, iż wizyta Trumpa była mniej ważna. Oznacza raczej, iż była ważna z innego powodu: jako instrument redukcji ryzyka w relacji, której pełne partnerstwo nie jest dziś możliwe.

Czy wizyta Putina oznacza słabnące wpływy USA w Azji i Europie Wschodniej?

Na pytanie, czy wizyta Putina w Pekinie i jej efekty można uznać za objaw słabnących wpływów USA w Azji i Europie Wschodniej, odpowiedź powinna być twierdząca, ale warunkowa. Tak, jest to objaw erozji amerykańskiej umiejętności jednostronnego kształtowania środowiska strategicznego w Eurazji. Nie, nie jest to dowód prostego upadku potęgi USA ani natychmiastowego zastąpienia amerykańskiego systemu wpływów przez blok chińsko-rosyjski.

W Azji wizyta Putina pokazuje, iż Chiny potrafią budować alternatywne zaplecze strategiczne mimo presji USA. Partnerstwo z Rosją wzmacnia pozycję Pekinu w obszarach energii, bezpieczeństwa kontynentalnego, infrastruktury lądowej, dyplomacji wielostronnej i narracji o wielobiegunowości. Rosja nie zastępuje Chinom relacji gospodarczych z USA, Unią Europejską czy państwami ASEAN, ale daje coś innego: głębię geopolityczną, surowcową i wojskowo-dyplomatyczną. Dla Waszyngtonu oznacza to, iż presja na Chiny nie działa w próżni. Im silniej USA próbują ograniczać Pekin technologicznie i wojskowo, tym większa staje się wartość rosyjskiego zaplecza.

Jednocześnie Azja nie staje się automatycznie przestrzenią dominacji Chin i Rosji. USA zachowują silne sojusze z Japonią, Koreą Południową, Australią i Filipinami, a wiele państw regionu nie chce wybierać między Waszyngtonem a Pekinem. W tym sensie wizyta Putina nie oznacza wyparcia USA z Azji, ale potwierdza fragmentację regionalnego porządku. Chiny i Rosja wzmacniają kontynentalny biegun eurazjatycki, podczas gdy USA utrzymują bardzo silny system morsko-sojuszniczy. Rywalizacja dotyczy więc nie tylko państw, ale także geografii: lądu, mórz, korytarzy transportowych, energii, technologii i instytucji.

W Europie Wschodniej znaczenie wizyty Putina pozostało bardziej bezpośrednie, choć zarazem bardziej złożone. Rosja prowadzi wojnę przeciw Ukrainie i pozostaje objęta szerokimi sankcjami Zachodu. Fakt, iż w takich warunkach Putin przyjeżdża do Pekinu, podpisuje rozbudowany pakiet dokumentów i otrzymuje od Chin język strategicznego partnerstwa, pokazuje ograniczoną skuteczność politycznej izolacji Moskwy. Z perspektywy USA i Europy jest to sygnał, iż Rosja może funkcjonować jako istotny partner największej gospodarki Azji mimo presji sankcyjnej.

Nie oznacza to jednak, iż Chiny bezwarunkowo przejmują rosyjską agendę wojenną. Pekin zachowuje własny interes: nie chce całkowitego załamania relacji z Europą, nie chce wtórnych sankcji na najważniejsze sektory własnej gospodarki i nie chce, aby wojna w Ukrainie wymknęła się spod kontroli. Dlatego chińskie źródła mówią o koordynacji, wielobiegunowości i sprzeciwie wobec sankcji jednostronnych, ale unikają pełnego języka sojuszu wojskowego. Partnerstwo chińsko-rosyjskie ma charakter strategiczny, ale nie jest klasycznym sojuszem na wzór NATO.

Mimo tego jego konsekwencje dla Europy Wschodniej są poważne. Rosja dzięki relacji z Chinami uzyskuje przestrzeń gospodarczą, polityczną i technologiczną, która zmniejsza presję Zachodu. Chiny korzystają z rosyjskich surowców, tras transportowych, wsparcia dyplomatycznego i wspólnego sprzeciwu wobec amerykańskiej hegemonii. Dla państw Europy Środkowej i Wschodniej oznacza to, iż wojna w Ukrainie nie jest wyłącznie konfliktem regionalnym. Jest częścią większej przebudowy układu sił, w której Rosja próbuje przetrwać i odzyskać inicjatywę dzięki strategicznej więzi z Chinami, a Chiny wykorzystują relację z Rosją jako element rywalizacji z USA.

USA przez cały czas niezbędne, ale nie jedyne

Chińskie źródła nie przedstawiają świata, w którym USA przestały się liczyć. Przeciwnie, wizyta Trumpa potwierdza, iż dla Pekinu relacja z Waszyngtonem pozostaje centralna. Gdyby USA traciły znaczenie w sposób jednoznaczny i nieodwracalny, Chiny nie poświęcałyby tak wiele uwagi formule stabilności strategicznej, kanałom dialogu, amerykańskiemu biznesowi, kwestiom taryfowym i ryzyku wokół Tajwanu. Pekin przez cały czas uznaje, iż USA są jedynym państwem zdolnym realnie ograniczać chińskie ambicje globalne.

Jednak wizyta Putina pokazuje, iż USA nie są już jedynym organizatorem porządku strategicznego. Chiny i Rosja budują język, instytucje, korytarze, technologie i mechanizmy współpracy, które mają zmniejszyć skuteczność amerykańskiej presji. W tym sensie majowe wizyty tworzą spójną lekcję. Pekin chce stabilizować relację z USA, ponieważ konfrontacja byłaby kosztowna. Jednocześnie pogłębia relację z Rosją, ponieważ partnerstwo z Moskwą zwiększa jego odporność w tej samej konfrontacji.

Najtrafniej można więc powiedzieć, iż wizyta Putina w Pekinie jest objawem świata po amerykańskiej jednobiegunowości, a nie świata po amerykańskiej potędze. USA przez cały czas są potężne, ale ich wpływ w Azji i Europie Wschodniej napotyka coraz gęstszą sieć przeciwwag. Chiny nie muszą już wybierać między konfrontacją a podporządkowaniem. Mogą negocjować z Trumpem o stabilizacji i jednocześnie podpisywać z Putinem dokumenty wzmacniające alternatywną architekturę Eurazji.

Dla Pekinu to układ korzystny. W relacji z USA Chiny uzyskują czas, przewidywalność i możliwość dalszego rozwoju. W relacji z Rosją uzyskują strategiczną głębię, surowce, korytarze i partnera w sporze o globalne reguły. Dla Waszyngtonu jest to natomiast ostrzeżenie: samo utrzymywanie sojuszy i presji sankcyjnej nie wystarczy, jeżeli przeciwnicy i konkurenci potrafią wzajemnie amortyzować skutki tej presji.

Pekin rozgrywa stabilizację i rewizję jednocześnie

Najważniejszy obraz, jaki wyłania się z chińskich źródeł, jest następujący: Chiny prowadzą dwutorową politykę. Wobec USA dążą do stabilizacji strategicznej, ponieważ potrzebują przewidywalności i chcą uniknąć otwartego konfliktu. Wobec Rosji dążą do pogłębienia koordynacji, ponieważ partnerstwo z Moskwą pomaga im budować świat mniej zależny od Zachodu.

Wizyta Trumpa była zatem wydarzeniem o dużej wadze, ale jej znaczenie polegało głównie na próbie kontrolowania rywalizacji. Wizyta Putina była natomiast wydarzeniem, które pokazało instytucjonalną gęstość i polityczną ambicję relacji chińsko-rosyjskiej. Liczba dokumentów, ich zakres oraz język wspólnych oświadczeń wskazują, iż Pekin i Moskwa myślą o swojej współpracy nie jako o taktycznej reakcji na presję USA, ale jako o długofalowym projekcie eurazjatyckim i globalnym.

Czy jest to dowód słabnięcia wpływów USA? Tak, jeżeli przez wpływy rozumiemy zdolność do izolowania Rosji, narzucania Chinom kosztów bez skutecznej odpowiedzi oraz utrzymywania jednobiegunowego porządku. Nie, jeżeli przez słabnięcie rozumiemy całkowite wycofanie się USA z Azji i Europy Wschodniej. Bardziej precyzyjna diagnoza brzmi: wpływy USA nie znikają, ale stają się coraz bardziej kontestowane, kosztowne i zależne od umiejętności budowania koalicji. Pekin widzi tę zmianę i działa zgodnie z nią — rozmawia z Waszyngtonem, ale przyszłość porządku eurazjatyckiego buduje również z Moskwą.

Źródła

1.Xinhua, „习近平同美国总统特朗普会谈”, 14 maja 2026, https://www.news.cn/politics/leaders/20260514/94fe0d22f1d340008651826543d29937/c.html

2.Prokuratura Najwyższa ChRL / Xinhua, „外交部发言人就美国总统特朗普访华情况答记者问”, 15 maja 2026, https://www.spp.gov.cn/tt/202605/t20260515_727471.shtml

3.Xinhua, „新华网国际看点｜元首外交引领中美关系”, 18 maja 2026, https://www.news.cn/world/20260518/8903d0c11b594b81ac897ee0c53cbebf/c.html

4.People’s Daily / People.cn, „为中美关系发展不断注入新动力”, 15 maja 2026, http://cpc.people.com.cn/n1/2026/0515/c64387-40720184.html

5.Xinhua, „中方愿同美方一道将中美关系新定位转化为相向而行的行动”, 14 maja 2026, https://www.news.cn/20260514/ab194a76cbcd417c9e7d0cd98245c7ec/c.html

6.RTHK, „外交部稱中美雙方就兩國元首年內互動安排保持溝通具戰略意義”, 15 maja 2026, https://news.rthk.hk/rthk/ch/component/k2/1854826-20260515.htm

7.Yahoo News Hong Kong, „白宮公布特朗普訪華事實清單 外交部︰願同美方準確落實兩國元首共識”, maj 2026, https://hk.news.yahoo.com/%E7%99%BD%E5%AE%AE%E5%85%AC%E5%B8%83%E7%89%B9%E6%9C%97%E6%99%AE%E8%A8%AA%E8%8F%AF%E4%BA%8B%E5%AF%A6%E6%B8%85%E5%96%AE-%E5%A4%96%E4%BA%A4%E9%83%A8-%E9%A1%98%E5%90%8C%E7%BE%8E%E6%96%B9%E6%BA%96%E7%A2%BA%E8%90%BD%E5%AF%A6%E5%85%A9%E5%9C%8B%E5%85%83%E9%A6%96%E5%85%B1%E8%AD%98-200000334.html

8.Xinhua, „外交部发言人介绍俄罗斯总统普京访华安排”, 18 maja 2026, https://www.news.cn/world/20260518/de3f85319f164d0db312f10cd495f67e/c.html

9.Xinhua, „习近平同俄罗斯总统普京会谈”, 20 maja 2026, https://www.news.cn/world/20260520/b1ebe1ddcf7c4954b9e6b0e44b2df7e2/c.html

10.Ministerstwo Spraw Zagranicznych ChRL, „习近平同俄罗斯总统普京共同会见记者”, 20 maja 2026, https://www.mfa.gov.cn/zyxw/202605/t20260520_11914356.shtml

11.Xinhua / Sina, „俄罗斯总统普京访华期间两国元首会晤成果文件清单”, 20 maja 2026, https://news.sina.cn/gn/2026-05-20/detail-inhyqiye9495830.d.html?vt=4

12.China News Service, „普京‘旋风式’访华 中俄取得多项重磅成果”, 20 maja 2026, https://www.chinanews.com/gn/2026/05-20/10625462.shtml

13.Najwyższy Sąd Ludowy ChRL / Xinhua, „中华人民共和国和俄罗斯联邦关于进一步加强全面战略协作、深化睦邻友好合作的联合声明”, 20 maja 2026, https://www.court.gov.cn/xinshidai/xiangqing/500611.html

14.Science and Technology Daily, „俄罗斯总统普京访华期间两国元首会晤成果文件清单”, 20 maja 2026, https://www.stdaily.com/web/2026-05/20/content_519836.html

Leszek B. Ślazyk

e-mail: [email protected]

© www.chiny24.com