Dopełnienie Osi Dobra

Od dzisiaj rondo na skrzyżowaniu al. NSZZ „Solidarność” i ul. Kusocińskiego ma patronkę. Jest nią Urszula Radek, ikona świdnickiej „Solidarności” i dobroczynności. Decyzję w tej sprawie podjęli jednogłośnie radni miasta. Rondo Urszuli Radek dopełnia komplet kamieni milowych na Osi Dobra wyznaczanej przez al. NSZZ „Solidarność”, na którą składają się ronda Jana Pawła II i Alfreda Bondosa.

– Chciałbym podziękować Pani Marii Winiarskiej, która jest wnioskodawczynią nadania rondu imienia Pani Urszuli Radek. Wszyscy ja znaliśmy i pamiętamy. Jako młody radny miałem zaszczyt z Nią współpracować i mogę powiedzieć, iż była to osoba niezwykle bezinteresowna, która bardzo wiele robiła dla osób potrzebujących. Wnioskuję, by jako wyraz szacunku dla Pani Urszuli Radek, przyjęcie uchwały nastąpiło przez aklamację – mówił burmistrz Marcin Dmowski.

– Znając komunizm tylko z opowieści osób bliskich wyrażam euforia z tego, iż będę mógł zagłosować za przyjęciem tej uchwały. Panią Urszulę Radek poznałem już w jej drugiej roli. Nie jako opozycjonistę, tylko jako człowieka będącego bardzo blisko ludzi, pracującą w Komitecie Pomocy SOS Solidarność, na którego wsparcie mogło liczyć bardzo wiele osób. Myślę, iż to wielki dzień dla nas wszystkich – dodał radny Marcin Magier.

– Chciałbym podziękować koleżankom i kolegom radnym za to głosowanie w imieniu swoim, mojego brata i rodziny obecnej na tej sali. W sposób szczególny chciałbym podziękować inicjatorce, Pani Marii Winiarskiej i wszystkim osobom, które uczestniczyły w zbieraniu podpisów pod tą uchwałą, a także licznym stowarzyszeniom, które poparły tę inicjatywę. Mam nadzieję, iż tytuł, który został przyznany mojej Mamie usatysfakcjonuje również członków Komitetu Pomocy SOS Solidarność, któremu przez wiele lat przewodniczyła – powiedział radny Włodzimierz Radek, syn Urszuli Radek.

W uzasadnieniu wniosku o nadanie rondu imienia Urszuli Radek czytamy:

Urszula Radek była postacią wyjątkową, głęboko związaną z miastem Świdnik i jego historią. Jako pracownica WSK Świdnik była technologiem produkcji śmigłowców, a jednocześnie odważną działaczką opozycyjną i społeczną. Przez dziesięciolecia służyła pomocą osobom potrzebującym, walczyła o prawa i godność człowieka. W czasach PRL aktywnie działała na rzecz budowy kościoła w Świdniku. W lipcu 1980 roku brała czynny udział w strajku pracowników WSK. Należała do Komitetu Strajkowego i przyczyniła się do powstania podziemnej struktury NSZZ „Solidarność”. Odpowiadała w niej za działania pomocowe na rzecz internowanych oraz ich rodzin. Od 1989 roku przez cały czas służyła mieszkańcom jako liderka Komitetu Pomocy SOS Solidarność. Organizowała pomoc, zbiórki, akcje charytatywne i kolonie dla dzieci. Za swoje zasługi została uhonorowana wieloma odznaczeniami, między innymi tytułem Świdniczanka Roku w roku 1996, Złotym Krzyżem Zasługi w 2001 roku, nagrodą Angelus – Człowiek Służby Publicznej w 2011 roku, Krzyżem Wolności i Solidarności nadanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej w 2014 roku. Była również laureatką wyróżnień lokalnych takich jak Społecznik Roku i Ludziom Gorących Serc. Nadano jej także tytuł Zasłużonej dla Miasta Świdnik. Zmarła 28 lutego 2021 roku pozostawiając po sobie ogromny dorobek społeczny i wzór postawy obywatelskiej.