Celem religijnych psychopatów – syjonistycznych fundamentalistów w Izraelu, stały się irańskie dzieci, niczym rytualne ofiary składane na ołtarzu ich krwiożerczego, plemiennego Boga
Na początku cytat:
„Purim jest jednym z najbardziej radosnych i wesołych świąt w kalendarzu żydowskim. Upamiętnia ono ocalenie od zagłady Żydów zamieszkałych w Persji.
Księga Estery
O historii święta Purim opowiada nam szczegółowo Księga Estery. Głównymi bohaterami tej historii są Estera – piękna młoda Żydówka mieszkająca w Persji i jej mądry kuzyn Mordechaj, który wychował ją, jak własną córkę. Estera została zabrana do domu Aswerusa, króla Persji, by dołączyć do jego haremu. Król Aswerus jednak pokochał Esterę bardziej niż inne kobiety i uczynił ja królową. Król nie wiedział, iż Estera był Żydówką, gdyż Mordechaj powiedział jej, by nie ujawniała swojej tożsamości.
„Czarnym charakterem” tej historii jest Haman – arogancki i egoistyczny doradca króla. Haman nienawidził Mordechaja gdyż ten odmówił oddawania pokłonu Hamanowi.
W odwecie Haman zaplanował unicestwienie Żydów. Zwrócił się do króla następującymi słowami: „Jest pewien naród rozrzucony i rozproszony między innymi ludami we wszystkich prowincjach twojego królestwa. Ich prawa są inne od praw wszystkich innych ludów i nie przestrzegają oni praw królewskich, dlatego nie przystoi królowi by ich tolerował”. (Ksiega Estery 03:08). Król oddał los narodu żydowskiego w ręce Hamana, zezwalając mu postępować wedle własnego uznania. Haman postanowił wymordować wszystkich Żydów.
Mordechaj przekonał Esterę by przemówiła do króla w imieniu narodu żydowskiego. Było to dla Estery bardzo ryzykowne, ponieważ każdemu, kto by stanął przed królem, bez wyraźnego wezwania groziła kara śmierci, Estera zaś nie została wezwana. Chcąc się przygotować, Estera pościła i modliła się przez trzy dni, a następnie udała się do króla. Król powitał ją z zadowoleniem i Estera opowiedziała mu o spisku Hamana przeciwko jej ludowi. Żydzi zostali uratowani, zaś Hamana powieszono na szubienicy, którą wcześniej przygotował dla Mordechaja. Stracono także jego dziesięciu synów i innych wrogów narodu żydowskiego.
Księga Estery jest niezwykła, ponieważ jako jedyna księga Biblii nie zawiera imienia B-ga. Nie zawiera praktycznie choćby odniesienia do B-ga. Mordechaj czyni jedynie mgliste uwagi, iż jeżeli nie przez Ester to Żydzi zostaną ocaleni przez kogoś innego, i jest to bodaj najbliższe odniesienie do B-ga w całej księdze Estery. Tak więc jednym z ważniejszych przesłań wynikających z tej opowieści jest to, iż B-g często działa w sposób nieoczywisty, tak iż Jego ingerencja wygląda na przypadek, zbieg okoliczności, czy zwykłe szczęście.
(…)
W czasach Estery to Haman był tym, który próbował nas zniszczyć. W czasach współczesnych były dwie znaczące postaci, które zagroziły narodowi żydowskiemu, i w ich historiach pobrzmiewają echa tej dawnej opowieści.
Wiele osób dostrzegło echa Purimu w procesie zbrodniarzy wojennych w Norymberdze.
W Księdze Estery powieszono dziesięciu synów Hamana (Księga Estery 9:13 ); w 1946 roku na dziesięciu głównych współpracownikach Hitlera zostały wykonane wyroki śmierci przez powieszenie jako kara za zbrodnie wojenne (w tym za zamordowanie 6 mln Żydów). Jedenasty współpracownik Hitlera, Hermann Göring, popełnił samobójstwo w nocy przed egzekucją – podobnie jak samobójstwo popełniła córka Hamana co opisane jest w Talmudzie (Megillah 16a).
(…)
Współczesne Echa historii Purimowej
W czasach Estery to Haman był tym, który próbował nas zniszczyć. W czasach współczesnych były dwie znaczące postaci, które zagroziły narodowi żydowskiemu, i w ich historiach pobrzmiewają echa tej dawnej opowieści.
Wiele osób dostrzegło echa Purimu w procesie zbrodniarzy wojennych w Norymberdze.
W Księdze Estery powieszono dziesięciu synów Hamana (Księga Estery 9:13 ); w 1946 roku na dziesięciu głównych współpracownikach Hitlera zostały wykonane wyroki śmierci przez powieszenie jako kara za zbrodnie wojenne (w tym za zamordowanie 6 mln Żydów). Jedenasty współpracownik Hitlera, Hermann Göring, popełnił samobójstwo w nocy przed egzekucją – podobnie jak samobójstwo popełniła córka Hamana co opisane jest w Talmudzie (Megillah 16a).
Echem Purimu pobrzmiewają również w innej, o kilka lat późniejszej historii w Związku Radzieckim. Na początku 1953 roku Stalin planował deportować większość Żydów w Związku Radzieckim na Syberię, ale tuż przed wcieleniem w życie tego planu doznał wylewu i zmarł kilka dni później. Udaru doznał w nocy z 1 marca 1953: w nocy po Purim (UWAGA: żydowski dzień kończy się o zachodzie słońca, w kalendarzu można zobaczyć 1 marca jako święto Purim). Plan deportacji Żydów nigdy nie został przeprowadzony.
Z kolei w Chabad Lubavicz opowiada się inną historię tego Purimu z 1953r. Rebe Lubawich prowadził spotkanie purimowe i został poproszony o błogosławieństwo dla Żydów w Związku Radzieckim, o których wiadomo było, iż są w wielkim niebezpieczeństwie. Zamiast tego Rebe opowiedział historię o człowieku, który głosował w Związku Radzieckim. Słysząc wokół okrzyki poparcia dla kandydata „Hura ! Hura ! „, człowiek ten (choć nie chciał się przyłączyć) bał się nie wyrazić poparcia… Powiedział więc: „hura”, ale w sercu, miał na myśli to słowo w języku hebrajskim : „hu ra” oznacza „on jest zły”. Zebrany wokół Rebego tłum zaczął skandować ” hu ra ! ” pod adresem Stalina. Tej nocy Stalin doznał udaru mózgu, który doprowadził do jego śmierci w kilka dni później .
za: Purim
Komentarz:
Syjonistyczni politycy w Izraelu i w USA, ale także w innych państwach na świecie- w tym i w Polsce, którzy wiwatowali „hu ra” ( on jest zły”) po zamordowaniu w domu, w okresie Ramadanu, duchowego przywódcy Iranu, Ali Chamenei i jego rodziny, w tym jednorocznej wnuczki ( patrz tytułowe zdjęcie), a także ponad dwudziestu uczennic szkoły w Minabie, chyba w ten sposób zgodnie ze swoją tradycją świętowali Purim – poprzez złożenie ofiar z „niewiernych” i zajadając „purimowe smakołyki”.
( wybór, niektóre wytłuszczenia w tekście oraz komentarz -PZ)
Dodatek:
„Ten świat jest tylko przemijającą opowieścią, którą słyszymy; jego chwała znika z każdym mijającym rokiem. Wszyscy ludzie muszą umrzeć, a smutek nie może opóźnić przeznaczenia, które zabiera nas wszystkich po drodze”
„Mózg, który jest ozdobiony mądrością, jest jak zbroja dla ciała. Poprzez wiedzę żyjący człowiek staje się wolny.”
„Jakże nieprzyjemnie jest przyjaźnić się z kimś, komu brakuje wiedzy. Ponieważ ich bezczynność wynika z ignorancji, należy płakać nad ignorantami”
„Nie umarłem, bo słowa sprawiłyże żyję; poprzez wiersz moja dusza zyska życie wieczne.”
„Nie poddaję się, bo żyję, rozsypałem nasiona słowa (poezji). Każdy, kto ma rozum, zdanie i wiarę, po mojej śmierci będzie mnie błogosławił.”
„Odwracam się w prawo i w lewo, na całej ziemi nie widzę śladów sprawiedliwości, sensu ani wartości: Człowiek czyni zło, a wszystkie jego dni są pełne szczęścia i powszechnej chwały; inny czyni dobro we wszystkim, co robi – umiera jako nędzny, złamany człowiek, którym wszyscy gardzą”.
Powyższe cytaty pochodzą z długiego epickiego wiersza „Shahnameh” autorstwa Abol Ghasema Ferdousiego
